aşağıdaki şarkıyı bu yaz yazmıştım, tramva sonrası stres bozukluğu çeken kişi demiştim ya, onunla ilgili. çok feci bir şey yaşamış biri bunu unutamaz, işte öncelikle uykusuzlukla savaşmalıymış, ilk adım uyumakmış. bununla ilgili bir şarkı.

şimdi gelelim fasülyenin faydalarına. gördüğünüz gibi esprileri patlatıyorum demek ki keyfim yerinde. faslılar olayından sonra 2 günlük bunalıma girmiştim. e'nin facebook profiline giriyor, onun mutlu pozlarına üzülüyordum. birden herkese bakış açım değişmişti. örnek vermek gerekirse, şişmanlığım gözüme batar olmuştu. bu yaz annem az dememişti "ezgi çok şimanladın" ben de hep "ne alakası var yaa?" diyordum. şimdi görüyordum ne alakası var. kendime diyordum ki: "kızım bu fransızlar şekilci bir toplum, şu rouen'lı kızların alıma çalımına bak. bak bir bakalım senin gibi şişman olan var mı. yabancılar desen hepsi öğrenci. yabancı öğrenciler hatta daha da şekilcidir."

bu düşünceler içinde debelenirken ve bir partiye daha gitmek bana işkence gibi gelirken trende tanıştığım christoff adlı adam telefon etti. 50 yaş civarlarındaki bu adam işi gereği habire gidip geldiği için o da rouen'da yabancı sayılırdı, dedi gel rouen'da "prendre un verre" yapalım. ben de gittim, 50 yaşında biriyle ne konuşulursa onu konuştum. bu bana bir yandan iyi geldi, bir yandan kötü. iyi geldi çünkü çok iyi bir adamdı ve aslında onunla konuşmaktan zevk alıyordum. kötü geldi çünkü o gece şehirde kocaman bir suare vardı ve şehir öğrenci doluydu. yaşıtlarımdansa tutup christoff ile konuşuyordum, bunu sosyal bir başarı olarak görmüyordum, kendimi hala sosyal bir fiyasko sayıyordum.

o haftasonu dedim ki bari öhöm, paris'e gideyim. master yapan bir sürü arkadaşım var orda, hem de yakın sayılır. böylece gittim. tahmin ettiğim gibi, hem büyük şehir, hem de arkadaşlarım havamı değiştirdiler. işte sonra gelince de bir sürü başka öğrenci olduğunu gördüm. hayat o ikisinden ibaret değildi. ama sonra ne oldu, bir de baktım facebook'ta x'ten bir mesaj: "ezgi'ciğim! görüşmeyeli çok oldu! nerelerdesin?" minvalinden. artık umursamadığım anda gelen bu mesaj içimde demet akalın havaları estirdi. bir de bir şüphe: ulan acaba ben mi yanlış anlamıştım? bu çocuklar bana ama hakikaten öyle davranmışlardı?

tam da yeni arkadaşlarımla eğlenceden geldiğim vakit, bu sefer e'nin mesajını gördüm. işte yok efendim ezgi'ciğim nasılsın, görüşmeyeli çok oldu, nerelere kayboldun vs. ulan dedim ne oluyoruz teker teker gelin hehe. ben de işte böyle "paris'teydim ondandır haha" gibi bir cevap yazdım. o da bana "seninle konuşmak istiyordum" dedi. anlam veremedim ama heyecanlandım. bu kadar olurdu yani! ama şimdi de onları konuşmaya değer bulup bulmadığımı bilmiyordum, birdenbire onları beğenmemeye başlamıştım.

ne yazık ki hüsran, gözyaşı dolu

hayatımda gittiğim en acıklı partilerden birinden geliyorum. çünkü demiştim ya faslıların bir parçası oldum diye, artık değilim ve nedenini bilmiyorum gerçekten. şimdi bu grupta çok tatlı kızlar vardı ama ben özellikle iki çocukla daha yakındım. geleli bir hafta oldu ve bir haftadır her akşam onlarlaydım. onlar benim ilk arkadaşlarımdı ve minnet doluydum onlara karşı. ama bugün bir tane parti vardı, dün e.'yi konuşurken duydum ve herkesi davet etti, bana da "sana haber veririm kesin" dedi, bunu da son derece doğal bir şekilde söylemişti. sonra o akşam bana şarap koymuştu ve babacan babacan saçımı okşamıştı, ben komik bir şey söyleyince. meksikalı kız gidip biz odalarımıza dağılınca odama gelip beni yeniden çağırmştı "ezgi gel a.lara gidiyoruz" diye. beni habire bir yerlere çağırıyorlardı. ben de onlara kebap ısmarlıyordum. hatta bu sabah ayıp olmasın hep onlardan otlanıyorum diye marketten votka ve şarap almıştım.

ama bugün bana haber vermediler ve internetten partinin yerini sorduğumda kuru kuru yerini söylediler. ben de ne yaptım oraya yalnız gittim. onları gördüğümde x. bana "ah! you again?" dedi. düşünebiliyor musunuz, "you again?" diye sordu. karşılarında iki türk kız vardı ve onlara flörtöz gülücükler atıyorlardı. atsınlar bana ne, engelleyecek değilim ya, sanki engellemeye gelmişim oraya. sırıtarak azıcık kalayım yanlarında istedim ama bana habire laf soktular. sonra ben de elim mahkum ordan ayrıldım ve taylandlı sıkıcı bir grupla konuşmaya başladım ki onlar beni istemiyorlardı, bu belliydi. genelde çekici olduğumu düşünürüm ama galiba bende çok itici bir yan var ve insanlar kaçıyor. sonra ben de gittim sarhoşla konuşmaya başladım ki sarhoş bile benden sıkıldı.

neredeyse ağlayacağım, inşallah ikisi de ölür. ben onlara ne yaptım da bana bunu layık görüyorlar?

yurttaki afrikalılar çok daha iyi yürekli, benim için artık kuzey afrika dönemi kapanmıştır, siyah afrika dönemi açılmıştır, çünkü onlar ne zaman görsem bana iyi davrandılar.

erasmus ve sinem kobal

farklı bir ülkeye 5 aylığına okumaya gelmenin en kötü yanı yüzeysel arkadaşlıklar kurmaya giden minik adımlar. hep başlangıç noktasından başlayan asla bir adım öteye gidemeyen ve neredeyse acı veren bir yüzeyselliği taşıyan arkadaşlık kırıntıları.

şimdi ben tanımadığım adama ne diyeyim? how do you say this in spanish? oo yeah, fiesta. gerçekten konuşacak konu bulamıyorum ve acı çekiyorum. her gün içmek istiyorum. odamda kaldığım geceler bana batıyor. dün de bununla ilgili bir rüya gördüm:

rüyamda sinem kobal'la çok çok uzaktan tanışıyormuşuz. hiç ortak yanımız yok ve konuşacak konu bulamıyoruz. sinem kobal çok havalı ve "prezantable", makyajı, kıyafeti tam. ben her zamanki halimdeyim, paçoz giysilerim, kambur duruşum, yüzümde yapmacık bir sırıtış. sinem kobal ile bir şov programına çıkacağız. konu sinem kobal. ben ona dans ederken eşlik edecek ve onun reklamını yapmasına yardım edecekmişim.

derken müzik başlıyor. sinem kobal mini elbisesiyle minik adımlarla zarif zarif dans ediyor. ful makjaylı. benim nedense üsütümde kirli bir pijama üstü ve pazen uzun etek var, başımda bir havlu var, yüzüm hiç yıkanmamış gibi. ve deli gibi dans ediyorum. çok komiğim. absürd hareketlerlerle komik bir dans yapıyorum. derken bütün kameralar beni çekmeye başlıyor ve bütün seyirciler bana gülüyor ve sinem kobal bu işe çok bozuluyor. çünkü kameranın çekmesi gerken kişi kendisi. birden yanıma yaklaşıp "sağol yani ezgi, sağol, kariyerimin içine ettin" diye fısıldıyor. benimse amacım bu değil. ben sadece kamera beni çekince ne yapacağımı şaşırmışım ve kıyafetimden utanıp işi şakaya vurmuşum. "ya pardon kusura bakma" diyorum ve kenarda sinem kobal'ı alkışlamaya başlıyorum. sinem kobal topuklu ayakkabıları ve minik adımlarıyla dansını tamamlıyor.

sonra ikimiz çıkıyoruz, ben de üstümdeki iğrenç sabahlığı çıkarıyorum, meğerse onun içinde güzel bir kazak ve etek varmış. sinem kobal'la yürüyoruz gecenin serinliğinde. kaldırıma oturuyoruz, sinem kobal bir şişe şarap açıyor, içiyoruz. bana içini döküyor:

"ya ben erkek arkadaşımdan çok sıkıldım ama ne yaparsın bana sahip çıkıyor ve en önemlisi parası var." diyor (bu arada rüyamda gerçek sevgilisi aklıma gelmedi) "ama tekirdağ'da bir çocuk var ona hastayım sevgilim uzakta zaten şimdi onu eve atıcam" diyor ve ben şok oluyorum. sinem kobal diyor ki: "ne yapalım yani ten uyumu var aramızda müthiş bir cinsel çekim var onunla sadece sevişmek istiyorum o tekirdağlı çocukla. sevgilimden ayrılmak istemiyorum." diyor. sonra bir torba kırık ilaç çıkarıyor. "al minoset iç, iyi kafa yapıyor" diyor ve ağzına bir avuç minoset atıyor. ben de çekine çekine bir tanesini çiğniyorum. "sikicem ha, yarın da başka şova çıkmam lazım" demesiyle başka bir boyuta geçiyorum. sinem kobal bu olamaz. bu resmen ağzı bozuk, isteklerinin doğrultusunda yaşayan, erkek fatma bir kadın. benim şaşkın bakışımı gören sinem kobal bana bakıyor ve: "ay ne tatlısın sen yerim seni. hiç sesin çıkmıyor ha" diyerek bana sarılıyor.

sinem kobal'ı ilk defa seviyorum.

merhaba, ben gitgide faslıların bir parçası olmaya başladım, bundan da memnun gibiyim. bir tane faslı çocuk var. böyle zincirli kolyesi, deri ceketi, odasında boy boy viski şişeleri, hoparlörlerden çıkan bayıcı club ve tekno müziği. ama çok tatlı bir çocuk. annesi yahudi, babası italyanmış. anladığıma göre çok zenginler. burda master yapıyormuş. habire içki alıp bizi odasına çağırıyor ve youtube'dan müzik açıyor. açtığı şeyler de romen house müziği (inna filan gibi şeyler), rus rap müziği, şakira, böyle tiki tiki garip garip şeyler açıyor. ne açtığını söyleyeyim siz anlayın, "vamos a la playa". bu şarkıyı o kadar çok çaldı ki ben de odamda youtube'u açıp bu şarkıyı dinlerken kendimi yakaladım.

bunun dışında habire faslı şarkılar dinliyoruz. aslında çok güzel şarkılar ama her gün yüz kere dinlemekten canım çıktı. çalma sırası bile aynı. habire raşit taha'nın "dın dı nın dın dı nın dırı nın nın nın nın nın nın nın nınnı nın nı nın" diye ünlü bir şarkısı var ya onu açıyor. ben bilgisayara doğru "dur ben de sana bir şey göstereyim" dediğimde tarkan'ın "şıkıdım" şarkısını açıyor hemen. ben de memnun olmuş gibi gülümsüyorum elim mecbur.

ama bu faslı e. tam bir party boy ve beni bir sürü kişiyle tanıştırdı. bunların arasında çok şeker fransız bir kız var. tanıdığımda sarhoştu, ayakları o havada çıplaktı. ağladı ağlayacak bir şeyler konuşuyor. ne diyor diye kulak verdim, fransız olmaktan gurur duyuyormuş çünkü sosyal sistemleri çok iyiymiş. iki dakika sonra diyor ki fransız olmaktan utanıyorum çünkü biz siz yabancı öğrencilere çooook kötü davranıyoruz, çook soğuğuz. kız neredeyse ağlayacaktı. dünyanın en tatlı kızı olmaya aday bir kızdı.

bir de bir sürü türk kız var, onlar da iyi kızlar. üç tanesiyle aram baya iyi. ama zaman yavaş geçiyor, çoğu zaman hava soğuk ve bazen dışarı çıkmaya üşeniyorum. odamda peynir yiyip facebook'tan deniz avcı'ya mesaj atıyorum hep.

sonunda rouen şehir merkezinde dolaşacak vakti buldum. ama yine de çok ayrıntılı değil. zaten küçük bir yer. okula gittim, fakültem seine nehri kıyısındaymış. ama aklınıza paris'teki gibi romantik manzaralar gelmesin. o kadar güzel değil rouen'dan akan seine. buna rağmen rouen katedrali tam bir şaheser. hayatımda gördüğüm en güzel klise. kocaman. claude monet
resimlerini yapmış:

(rouen katedraline gözlüksüz bir bakış.)


katedralin çevresi çok güzeldi. ama dediğim gibi salak salak idari işler yüzünden pek uzun tutamadım bu geziyi.


gece yine faslılar ve diğerleriyle fas müziği dinledik, sonra da salsa bara gittik.

Erasmusçuluk ilk günümün izlenimleri

Erasmus denen şeye başladım. Salı günü Paris'e gittim, orda arkadaşım Y.T'in yanında kaldım. Ertesi gün trene binip 5 ay okuyacağım şehir olan Rouen'a gittim. Yurda geldiğimde giriş katta kimse yoktu, sadece çok tuhaf bir çocuk vardı. "Anahtarları burdan mı alıyoruz?" dedim. Sonra karşılıklı sustuk. Sonra onun bir arkadaşı geldi, o daha konuşkan olduğu için onlarla tanışmış oldum. Bunlar dündü, yurttaki ilk arkadaşlarım onlar olmuş oldu böylece. Tuhaf çocuk Montrealli imiş. Arkadaşı Kazablanka'dan geliyormuş. Tuhaf çocuk benimle geldi, işlemleri tamamladık. Sonra bana çikolatalı ekmek getirdi. Sonra bana "sıkılırsan gel" dedi. Ben de işleri yaptım, akşama doğru sıkıldım tuhaf çocuğun yanına gittim. Bir baktım ersamusçuluk yaşamına dalmışlar bu ve bunun 19- 23 yaş arası erasmus arkadaşları.

Bu grup hırt zırt veya pırt için bir araya gelmiş enternasyonal ve banal bir genç grubunun bütün klişelerine sahipti:

Habire bağıran iri yarı Meksikalı genç (o kendine "party animal" diyor)
Bir iki tane süslü ve konuşmayan latin amerikalı kız
İki tane çok güzel Polonyalı kız, biri "oo bensiz mi partiye başladınız!!" "of çok akşamdan kalmayım" laflarını ağzından düşürmez
İri yarı Meksikalı genç gibi bir "party animal" olma meraklısı Kanadalı sessiz çocuk (Meksikalı gençle erotik danslar yapıyorlar)
Şilili ve en azından akıllı bir insan
Üç Faslı (özellikleri politika hakkında konuşmaya olan hevesleri): En çok bunlarla anlaştım. Faslılık üzerine konuştuk.
İki Alman (bunlar bulundukları ortama göre daha olgunlar. aralarında almanca konuşuyorlar): Bunları "woher kommst du?" "ich kann nicht deuscth sprechen aber ich mochte lernen" cümleleriyle tekilemeye çalıştım, "wow" filan dediler.
Yabancılardan nemalanmaya gelmiş iki çıkarcı fransız (geçen sene de Erasmuslarla takılıyorlarmış): Bunlardan biri yabancı kızlara "büyytüful görrrrğl" diyip duruyordu. Önce bu iltifatlara çok sevindim, ama sonra baktım ki herkese yapıyor. Herkesi öpmeye çalışıyordu. Zannediyorum ki buna vakıf olamadı.

Bu tiplerle şehre gittik, sonra Faslı çocukla yine faslılık üzerine duygusal konuşmalar yapa yapa odama çıktım. Bir de baktım anahtar girmiyor. Çok korktum, aşağı indim, görevliye söyledim. onun da yardımıyla kapıyı açtık. Daha doğrusu biz açmadık, uykusundan uyanmış kızgın biri açtı. Meğersem yanlış binaya girmişim.

Böylece yaş 18 bir erasmus günü geçirmiş oldum... Ama çok memnunum.

her gün biraz daha yakın

bu tatilde uzaktan akrabamız olan ezgi adında 13 yaşında bir kızla tanıştım. minicik suratı, habire gülen yüzüyle çok sempatik bir çocuktu. bir iki gün sonunda bizi herkes "küçük ezgi, büyük ezgi" diye çağırmaya başladı. yaşından daha da küçük ve çok uysal davranan ama aynı zamanda düşüncesinde olgun ve akıllı olan akrabamı sevdim. arkadaşlarıyla ilgili bir sürü şey anlattı, bu anlattıkları beni düşündürdü:

ezgi'yi sınıfta herkes çok seviyormuş, ama onun hiç sevmediği çok otoriter, çok sinirli, kıskanç, iğrenç bir arkadaşı varmış. bu kız habire emirler yağdırıyor, bağırıyor, duygusal şantaj yapıyormuş. son derece de kıskançmış, kıskançlığından bir gün ezgi'nin yılbaşı hediyesini kırmaya kalkmış, kalemkutusunu karalamış. bunların üstüne bir de yılışıklığı eklenince, ezgi ondan nasıl kurtulacağını bilememiş.

sınıfta kimse onu sevmiyormuş. mesela sınıfta şişman başka bir ezgi varmış. bu kız sınıfta sbs'de en yüksek puanı almış, ama aslında çok tembelmiş. annesinin zoruyla çalışıyormuş. bu yüzden de çok depresyondaymış, dengesiz dengesiz harketler yapıyor, bir de jiletle kendini kesiyormuş. "ne yapıyorsun?" diye soran arkadaşlarına "bir şey hissetmiyorum, siz de yapın, çok eğlenceli" diyormuş. bu kötü kız en çok bu şişman ezgi'ye karşı acımasızmış. (bu son ezgi'de kendi ergenliğimi bulmadım diyemem)

şimdi akrabam ezgi diyordu ki "ben okulun ilk gününde bu kızla karşılaşacağım, gelecek bana sarılacak, yanıma oturmak isteyecek, oturtmazsam küsecek, ne yapayım?" "ondan korkuyorum" bu soruya cevap veremedim. soruya cevap veremem de 13 yaşından 10 yıl sonra bile hala biraz ezik bir kadın oluşumdandı. "ilk günlerde idare et." dedim. ama idare etmek akrabam ezgi'yi rahatlatacak mıydı?

hala reddetme, geri çevirme hakkını kullanma konusunda öğüt dahi veremiyordum. yani bol keseden atmak için bile bir cevap hayal edememiştim. soru karşısında cevapsız, çaresiz kalmıştım. sunduğum çözümler hep pasif agresif tipe özgü "pasif direniş" biçimleriydi. "bir şey söylerse hı hı yaparım de ama yapma" gibi.

derken masamıza 21 yaşında, benden 2 yaş küçük bir akrabam, ecem oturdu. konuyu dinledi, hemen "artık seninle arkadaş olmak istemiyorum, benimle konuşma de" dedi. o kadar rahat söyledi ki bunu, küçük ezgi ile ağzımız açık kaldı. küçük ezgi hemen "ay yok ecem abla, nasıl öyle derim?" dedi.

sonra 16 yaşında, benden çok daha rahat, sosyal biri olan kardeşime soruyu yönelttik. "bu arada böyle bir şeyi ben de hemen diyemem" dedi de bizi rahatlattı. "kötü davranırım ona, çirkefleşirim. kendimden soğuturum." dedi.

bu şekilde biz de herkesin davranış tarzının ayrı olduğunu, önemli olanın herkesin hakkını herkese adilce teslim etmek olduğunu bir kez daha anlamış olduk.

bugün babam kıyamet günü ile ilgili bir kitap okuyordu. o da bu tür şeylere inanıyor. 2012 yılında kıyametin kopacağına inanıyorum dedi.

ben de 2012'de bir şey değişecek ama bu kötü olmayacak dedim. babam da tabi ki dedi. deccal ve mehdi savaşacakmış, deccal bu savaşta yenilecekmiş.

peki bu bizim açımızdan ya iyi olmazsa diye sordum. babam da elbette kısa vadede iyi değil dedi. çok acı çekeceğiz dedi. bütün insanlar gibi biz de bir süre cehennemde kalacağız dedi. ama cehennem ateşli bir yer mi değil mi orasını bilemem dedi. ama sonra uzun vadede daha güzel bir dünyada yaşacağız dedi. tanrı ile bütünleşeceğiz. vahdeti vücut olacağız dedi.

babam da aslını istersen çok şey bildiğinden değil, biraz uyduruyor. ama bu düşünceler bir an beni çok rahatlattı. bir an önce mesih ile mehdi gelsin istedim. sonra da düşününce vazgeçer gibi oldum.

gazeteye köşe yazısı yazdım lütfen sabah veya hürriyet dikkate alsın!!!

EZGİ'NİN PENCERESİNDEN

GÜNÜN GETİRDİKLERİ

• tramva sonrası stres bozukluğu yaşayan biriyle karşılaştım, ne türden bir tramva bunu size söylemek istemiyorum, o kişiden izin bile almadım. iş vesiesiyle karşılaştık. doktorun da dediği gibi:" bu yaşadığın şeylerin normal bir insanı etkilememesi olanaksız. bu yüzden diğer insanların seni anlamamasını anlayışla karşılamalısın. çünkü belki onlar da anlattıklarının yükünü taşıyamıyorlar ve uygunsuz bir tepki veriyorlar." gerçekten de, "small talk" yaptığınız, kanınızın da ısındığı bir insanın başına çok kötü bir şey gelmişse? bunu olgunlukla karşılayabilir misiniz?
  
• doris geldi, 2 hafta kaldı, bugün gitti. içimde bir hüzün var. bir de nedenini bilmiyorum ama karnıma vurmuş gibi hissediyorum tüm üzüntüm.
• karın ağrısı demişken, karın ağrısının güzel bir tarafı da var. benim gibi tembel birine bir gün içinde alışık olmadığı üç görev verin hemen karnı ağrır, diyare olur. özellikle eylül ayı okullar açılırken gelir bu ağrı, yaz rutininden çıkma şaşkınlığının sevimli telaşı. ancak yaz miskinliğinden iyidir. ama yaz miskinliği de ekim koşturmacasından, kasım çamurundan, aralığın bit kadar günlerinden iyidir.
• bir aksilik çıkmazsa ... diye bir şehre erasmusa gideceğim. aile evinden ayrı kalmak bana yarayacaktır diye düşünüyorum.
  
• çok komik bir rüya gördüm ama nasıl anlatılır bilmiyorum. seks festivali diye bir festival varmış. bakanlık, stklarla ortak düzenliyormuş. oraya bir hevesle gidiyoruz. ancak festival denen yer bir sınıfmış. sınıfta daire olmuş insanlar, oturuyorlar. bir kişi çıkmış cinsel problemlerini anlatıyor. ben de çıkıp insan cinsel yönünü sosyal hayatıyla nasıl kaynaştırır bunun çok ince bir husus olduğunu, cinsel hayatın hayatın küçük bir yönü olmakla kalır gibi yapıp kalmadığını, insan duygusal ve cinsel açıdan yalnızsa diline vuracağını, habire belaltı şaka yapıp insanları tiksindireceğini anlatan bir konuşma yapıyorum. "bu bakımdan hepimizin çok dikkatli olması gerekir" diye konuşmamı bitiriyorum. seks festivali denen bu katastrofta bu dandik konuşmayı herkes çok beğeniyor. sivilceli, tıfıl bir oğlan gelip ağzımdan öpüyor. midem bulanıyor, allahtan uyanıyorum.
• bozcaada'dan sözcükler ve bayan yanı diye iki dergi aldım. birincsini beğendim, ikincisini o kadar beğenmedim.
• eğitim görüp çalıştığım yerde insanlar çok iyi ve sıcak, fakat ben değilim. keşke daha rahat, daha işbilir bir kişi olsaydım diyorum, kimbilir kaçıncı kez... ıssız adaya düşme hayalleri kuruyorum.
• askeri zımbırtının orda kedi buldum, veterinere götürdüm. bugün almaya gitmem lazımdı ama gitmedim. bilmiyorum neden gitmediğimi, herhalde bakarlar diye düşündüm. korktum açıkçası gidip almaya. bağlanmaktan korktum.
  
• biliyorum ki gündem hakkında da az konuşmak lazım. ama ne yalan söyleyeyim, ben de sizler gibi medyadan takip ediyorum. (önemli kişi lafı)

dün beni ofisteki tercümanlardan biri feriköy'de düzenlenen afrika kupasına davet etti. daha önce bir kere daha gitmiştim ama bu final maçıydı. gana ile bir ülke daha kapışıyordu ama kim olduğunu anlayamadım. zaten futboldan anlamadığım için maçı da takip edemiyordum, allahtan benim gibileri de düşünerek süper eğlenceli bir maç düzenlemişler. bir yandan bir dj gana ve nijerya müzikleri çalıyordu. afrikadan göç etmiş, maçı izlemeye gelmiş kimselerin de herhalde bildiği şarkılardı bunlar, bir yandan herkes dans ediyordu. allahım bu kadar güzel şarkılar olamaz. gerçekten mükemmel bir müzik türüymüş. insan kendini bir sağa bir sola sallamak istiyor. ama bir şarkıcı adı öğrenemedim, sormaya fırsat olmadı. internette ghana music yazdım. dinlediklerim ünlü şarkıcılar mı bilmiyorum pek ama.

bugün de şöyle bir çorba denedim, bakalım nasıl olacak diye. sıfır yağ var içinde. ve o kadar ama o kadar güzel oldu ki anlatamam:

soğan
sarımsak
havuç
patates
nohut
taze nane, maydonoz, dereotu
fesleğen
kekik
köri
tuz
karabiber

hepsini haşlayın. mikserden geçirin. nohutlar biraz taneli kalabilir.

afiyet olsun. ramazanda ne pişirsem diye düşünen hanımlara da blogumuzdan bir incelik düşünüldü.

bazı günler insanın midesi ve bağırsakları arasındaki o yerde berbat bir sıkışıklık oluyor. paranoyak bir düşünce yapısı ve her şeyden kendini sorumlu hissetme hissi bir yerlerden peydah oluyor. hormonel midir bilmiyorum, bazı günler bu oluyor.

birinin ufak bir sözü veya gülüşüyle hafifleyen bir gerginlik bu.

şu şarkıyı da çok seviyorum. bir klasik, artık ne demekse...:)

daha önce joan jett'in sesini bilmeme rağmen kendisini görmemiştim. keskin hareketleri çok yakışmış. biraz çatlak bir hanıma benziyor, beğendim... klipteki delikanlılar da çok hoş. söyledikleri şarkıya benziyorlar.

bu
bu

insan "hoşlandığı çocuk"la asansörde, ıssız adada filan başbaşa kalmak istiyorsa ona yazık. başka kimse olmasın istiyor, çünkü başka seçenekler varken sizin eşleşmeniz mümkün değil. diyeceksiniz ki beni yeterince tanımıyor. tanısa severdi, o yüzden ıssız adada başbaşa kalmak istiyorum. çok safsın, ayrıca yalan söylüyorsun. sana gerçekten yazık. çünkü sen sadece çok acil cinsel ihtiyaç halinde (adada) sana tenezzül edebileceğini biliyorsun, buna da razısın.

bu bağlamda ismail yk'nın yeni şarkısına değinmek istiyorum: sanane. ismail yk'yı her zaman dürüst ve açıksözlü olduğu için severim, abazanlıksa abazanlık, bunu utanmadan söylemesi, üfle filan demesi çok hoş. popçular coolluklarını bozmamaya çalışarak eski sevgililerine laf sokarken ismail yk, samimice "allah belanı versin yar" dedi. ben bu duyguyu daha rahat anlıyorum. ama bu sana ne kesinlikle benim şu şarkımın aynısı:

je veux pas t'oublier (seni unutmak istemiyorum), 2006, sanatçının kendi adını taşıyan ilk allbümü

ancak depresif aşk şarkılarında en güzeli: seni seviyorum, bu gece gir kollarıma. (bora öztoprak) bakın size üzgün aşk şarkısı yapmanın formülünü vereyim: içine biraz abazanlık koyun. ve güzel bir melodi. ama bu şarkı her şeyi aşıyor. müthiş bir şarkı. lisede bunu hoşlandığım voleyboycu çocuğu düşünerek dinlerdim. o da bazen bu şarkıyı söylerdi, sesi de güzeldi. ah ne değişiktir gençlikte hissedilen şeyler! ama daha kötüsü, bundan bir adım öteye gidememektir... bir yerden sonra insan hala geceleri ismail yk gibi kız peşinde, gündüzleri aklına bir platonik aşkı olduğunu getirerek hüzünlü takılmamalı. bu espiri kardeşimin:))

bu arada, gay pride denilen eşcinsel onur yürüşüne çoğu gazete, tv kanalı yer vermemiş, bari blog olarak verelim, çünkü inanılmaz kalabalıktı, bütün istiklal caddesi doluydu. hem de çok hoş, eğlenceliydi. mitinglerde benim gözlerim doluyor. ne mitingi olursa olsun, isterse hitler'in konuşması olsun. ama mitinge gidince ağlıyorum. burada da salak gibi ağladım. sonra bayrağın ucundan tuttum. biber gazı attılar. bu da kendini bilmez bir davranıştı. ulan polis, orda hudutlar içinde uslu uslu, şirin şirin yürüyen bir topluluk var, mal mısın? üstelik o kadar kalabalığın, hele de çocukların, bebeklerin olduğu bir yere gaz atmak ne kadar çirkin. ya bir şey olursa? sen ne hakla benim üstüme gaz atıyorsun? ben senin üstüne gaz atsam hoşuna gider mi? böyle giderse hiç arkadaşınız kalmayacak canım...

tu- shakira

tu

shakira'ya hayranım. şarkılarını da kendi yazıyormuş. sesi, o minyon güzelliği, müthiş şarkıları harika. siyasi olarak bilemiyorum, özel hayatını pek. en sevdiğim şarkısı tu. bu şarkı da size gelsin. shakira depresyondayken yazmış olabilir. ay canım, çok seviyorum.

sevdiğim şarkıcılar:
shakira
atiye
garfunkel and oates

lan buraya bakın

cumartesi benim doğumgünüm. bana hediye vermek isteyen, kutlamak isteyen olursa mail atsın. evde şeyedeceğim herhalde. belki gelmek istersiniz. ama evde şeyetemeye debilirim. ezgi yaldız. özellikle sen canım...

annemler "beyaz geceler" turuna çıktı. beni evde tek başıma bıraktılar. ben de 40 yılda bir evde yalnız kalmış her ergen gibi "sabahlar olmasın" turuna çıktım.

geçen sene bana farklı mail adreslerinden farklı kişiliklerin ağzından komik komik mailler atan biri vardı. ben ona cevap vermedim çünkü espriyi anlamamıştım. bugün ona burdan teşekkür ediyorum. çünkü o benim "doğumgünümde bana mail atın" çağrıma kulak vermişti. ne tatlı biriydi o.

stajyerlik

ofiste çok fazla iş yaptığım söylenemez ama çok önemli şeylere tanık oluyorum. yasal danışmanlar var, onlar mültecilere BMMYK'ya giderken yardım ediyorlar. türkiye'de ancak geçici sığınmacı olabiliyorlar, ancak mülteci statüsü elde edemiyorlar. (1951 szöleşmesine konulan coğrafi çekince sebebiyle avrupa dışında mülteci kabul edilmiyor) bm'ye başvurup yıllarca üçüncü bir ülkeye yerleştirilmeyi beklemeleri lazım. benim işim telefonlara bakmak ve mültecilerden gelen notları yasal danışmanlara iletmek ve birkaç basit bilgi vermek. bunun dışında çok küçük şeyler. giderek, öğrendikçe belki bir mülakata da girip gözlem yapabilirim, öyle dediler. ancak dosyaları okuyorum bir de ülkeler hakkında internette olan raporları. bir dakika önce telefonda seninle kibar kibar, farsça ile karışık türkçe konuşan adamın işkenceden kurtulmuş olduğunu bu dosyalara bakarak okuyorsun. bu herhalde "insan hakları" denen şeyin somutlaşmış hali. birçok insan bunu bir şefkat meselesi olarak görüyor, bence öyle değil. bunu soyut olarak anlayabiliyor gibiydim, anca şimdi bu anlayış pekişmiş oldu.

bugün değişik bir şey oldu. rafta duran bir dergide, hikayesini kamuya anlatmış, iranlı, genç bir kızın röportajını okumuştum. işkence, tecavüz mağduru, lezbiyen. bm buna inanmıyormuş ve habire reddediyormuş. ben de dedim bir bakayım kızın dosyasına. bir baktım ki yerleşmiş 3. bir ülkeye. sevindim.

geçen gün de rüyamda "sorry your case is closed" diyordum birine, çok üzücüydü.

oha az önce de bir adama "yarın arayın" dedim ama yarın cumartesi. neyse en azından az sonra elif gelirse adamı arayabilir çünkü adam "urgent" dedi... ben de söylerim yanlışlıkla yarın açığız dediğimi.

işte o şarkı!!!

evet, işte, bluetooth exchange folder'dan çıkan son şaheser, oxford'dan çıkmış gibi bir ingilizceyle yazılmış o eser!!! adı: i hate studying. şarkının kendisi kadar ismi de yaratıcı hani...XDD


işte o düşündürücü sözler...
i hate studying when it becomes an obligation
im lying on the floor with books of law
i find myself lazy and selfsh and shallow
i didnt even go to school all year just to follow
im only 22 and im thinking of retiring
maybe next year cause i find it really tiring
id like to go out and buy myself an ice cream
without even thinking of contract of venture
id like to go out see a new concert without even wondering about its copyrights...

dünyanın en güzel, en kişilikli, en nazlı organı bence ayaklardır. topuklar hafifçe nasır tutmuşsa bu güzel bir ayaktır. topuğun kavuniçi, görmüş geçirmiş, fakat temiz rengi yok mu! ben fetişist değilim, ancak ayaklardan utanmanın bir insanın kendine yapabileceği en büyük haksızlık olduğunu düşünüyorum. mahrem olduğu bir yere kadar doğrudur. ancak bu utanma aşılabilir. çıplak ayakla gezmenin verdiği o hazzı hiçbir şey yaşatamaz. ve boşuna oje filan da sürmenize gerek yok. ayaklar, bir insanın en temiz, en nazik ve narin, en sevimli kısmıdır. çocukların el ve ayakları sevilir. sevgilinin elleri sevilir, ayakları beğenilse de itiraf edilmez. fetişist, sapık sanılmaktan korkulur. böyle saçma bir şey olamaz. sapıklık, vücudun tamamını sevmek, saygı duymak demek değildir. siz de vücudunuzun tamamını sevin ve ona saygı duyun.