bu şarkıcı kız melek mi? ne kadar güzel bir ses. sözleriyle melodisiyle insanın içine giriyor. hem de çok güzel insanın içi ısınıyor:http://www.reginaspektor.com/index2.html

bugün okuldan erken çıkıp caddebostan sahiline gittik. çok hoşuma gitti çünkü çok uzun zamandır taksim tünel arasında yaşayıp gidiyordum mecburen. oranın sıkışık havası ruhuma işlemişti. oysa caddebostan sahilinde salıncağa bindim denize karşı. zeynep de beni biraz salladı. benim gülümsemem yüzüme yayılmıştı, bir çocuk gibi şendim. sonra zeynep'in iki arkadaşıyla tanıştım, çok sevdim onları. hava soğuktu ama güzeldi. sonra vapura binip eve geldim. kafam yine karmakarışık olmuştu. gitar çaldım. sonra babamla şakalaştım. dün akşam celine'e bir mektup yazdım.

benim için hayat sadece neşe, eğlence olmalı. böyle olmadığı zaman üzülüyorum. çalışmayı sevmiyorum, çok nadir seviyorum. aslında seviyorum ama çalışmanın bana yarar getireceğini bildğimden mahsus çalışmıyorum.

ama bu böyle gitmez. böyle böyle insan nereye gider? bunalımlı bir surat, bakmayan gözler, hayaller içine çekilmiş bir beyinle insan ölse de bir yaşasa da bir.

ama insan bir ajanda tutabilir. eve gelince meyveli çay içebilir. sonra hiç mızmızlanmadan güzelce dersinin başına oturabilir. sonra otobüste giderken içerdeki insanların ıncığını cıncığını incelemeden onlara bakabilir. onlar ona sıkıntı değil neşe verebilir. sonra yolda yürürken buraları sevebilir. daha sıkı olur insan o zaman. günlük işlerine hiç şikayet etmeden sarılır. tatsız tutsuz hayaller dünyasına kaçma yolları aramaz. o da diğerleri gibi güler yüzlü ve neşeli biridir işte, hem çok sakin.

aşırı kahkahalar atmaz. hep bir şeyden söz edip onu yapmamazlık etmez.

halide edip kimdi bilmemne. işim gücüm yok sanki. bir de bizim bir serap hanım var, kendisi adını vermek istemediğim anadolu liselerinden birinde edebiyat hocası, hep onun başının altından çıkıyor bunlar. çünkü ne zaman türkiye'den ve türk edebiyatından bahsetse acıklı bir film izler gibi oluyorum. yok şu aydın bakış açısıyla bakamamış, yok şu roman başarısız olmuş, yok şu şu sorunu görememiş. eh! sanırsın tutunamayanlar. niçin bizim insanımızda varoluşçu sorunlar yokmuş, çünkü biz birey olamamışız. ne yapalım, oturup ağlayalım mı?? yalnız sorun bu kadar olsa sorun olmaz. bir de doğulu mu batılı mı olduğuna karar veremeyen bizim gibi arada kalmış, sıkıntılı aydınlar varmış. insan toplumsal sorunlardan kendini soyutlayamazmış. yuh artık yuh yuh yuh! benim de hakikaten söylüyorum işim gücüm kalmadı. neler anlatıyorum.

bunalımımda bile bir ilerleme kaydedemedim. artlarımızı ve eksilerimizi toplayalım ve kendimize on üzerinden bir not verelim. ya da artık 18 yaşına gelmiş kocaman reşit oy verme yaşında kocaman bir insan olarak bu türden salak çocukça ergen kendine dönük okul arkadaşlarının kıçınla güleceği uğraşları bir kenara atalım. ARTIK BÜYÜYELİM. belki brigdet jones sevimliydi. ama sen ondan da betersin. yaşıtların çocuk bakıyor. sen de çocuk olmayı bırak.

bunu böyle acıklı bir şeymiş gibi yazıyorum sanmayın. bu 5 aydır falan içinde bulunduğum salak durumdan çıkmamiçin kendime uyarı.

bugün çoçuğun teki video sitesinde bir yorum yazmış. diyor ki orasına kaş göz çizse benden daha güzel olurmuş sesim de çatlakmış. gidip yemek yapmalıymışım.

evet, gerçekten de çok cesaretlendirici bir yorum. insan bu yorumdan sonra gerçekten blog yazmak için çok istekli olur eminim. ah ah, internette sizden nefret eden binlerce kişi var. neyse. ben ama iki gün öncesinden blog yazmaya karar vermiştim. devam etmeye yani. fakat insanlardan korkuyorum.

bugün iranlı biriyle tanıştım. çok güzel türkçe konuşuyor. iran kültürü çok zengin aslında. bize benzer yanları var.

aslında ucu bana yöneltilmiş (son zamanlarda sayıları gittikçe artan) binlerce zehirli ok görüyorum, sokakta, okulda, her yerde. iyi niyetimi ortaya koymam yetmiyor. beni yok etmek istiyorlar. daha doğrusu beni, neden bilmiyorum, bir şeyden dolayı sorumlu görüyorlar. herkesin birbirine diş bilediğni görüyorum. orta yaşlı adamların arkamdan alaycı alaycı baktığını görüyorum, hatta bu bakış bazen öyle bir şeye dönüyor ki, cinsellik ve yok etme isteğinin dorukta birbiriyle kaynaştığı yerde durduğunu, öldüresiye ve tiksinerek ırza geçmenin, saldırganca yok etmenin, değersiz görmenin ortaya çıktığını hissediyorum. sokakta türbanlı kızlara bakıp nefret sözcükleri söylüyorlar. yazarlara ana avrat sövüyorlar. herkes birbirini. bu kadar nefretin hedefi olan bizler gerçekten hak ettik mi? nefreti duyuranlar mı haklı, yoksa onların da mı üstüne aynı nefretle gidiliyor?