neredeyse bitkisel bir hayat sürüyorum ama içimde binbir soru dönemi başladı. binbir soru dönemi kötü bir dönemdir ama onun içinde yaşarken bu dönemden nefret etmenize rağmen bu dönemden çıkmayı "rahata kaçmak" saydığınız için kendinizi bu dönemden bile bile KAÇMAMAYA zorlarsınız. benim her zamanki dilimle size bu dönemden bahsetmem ondan çıkmaya başladığımı gösteriyor, en azından en aşırı, en şiddetli, en uçarı dönemi atlatıp basit sorgulamalar dönemine yumuşak bir geçiş yapıyorum.

en son cuma günü, o kadar iyiydim ki, akşamüstü taksim'de gloria jeans gibi avrupai (mi desem), pahalı ve güzel bir yerde karamelli kahve gibi değişik ve güzel bir içecek içiyordum, teras'ta oturuyor oluşumuz, yanımızda şıvgın'ın oturuyor oluşu, sonra dört kişi bir arkadaşlık denizi içinde rahatça ve kahkahalar ve espiriler ve telefon konuşmaları ve "take away cup" gibi salakça şeyler üzerine yapılmış güveeeeen... ve iyi olma haliyle bezenmiş konuşmalar. sonra... aksaray!!

ve orda bir kitap. o kitap ise (üst paragrafın havasından kurtulmam lazım endişelerimi size anlatabilmem için önce o endiseleri yeniden yaşamam gerek) batı karşıtı dinci bir kitaptı. neyse, konu neydi ben söyleyeyim: tüketim toplumu bir. avrupa ve amerika'nın üstümüzde oynadığı oyunlar iki. insanların ruhtan uzaklaşması her şeyin her şeyin yalan olması üç. "demokrasi", "laiklik" "eşitlik" gibi şeylerin uydurulmuş, gerçeğin kuranda olması (bunu yazarken tepkilere karşı elim gitmiyor, öyleyse diyelim ki böyle bir iddia var) (oysa ki çoğu kimse buna inanıyor, ben de inanıyorum, şimdi.) her neyse öte yandan ülkemizin içinde bulunduğu karışık durum, benim mitinglere gitmeyi bir görev saymam, sonra bugün durakta bir çocuk "dinsiz hepsi"dedi, ama bu kısım önemsiz.

ya üstteki paragraf baya başarısız oldu, değil mi? tamam o zaman bu yazıyı burda keselim. çünkü ben şu an binbir soru döneminde kafamı hangi sorular kurcaladı bunun yanıtını size tam veremiyorum. veremiyorum çünkü ben o dönemde yazar gibi düşünmedim. hislerimle düşündüm. çünkü azıcık konuşsam bu konuşmam yalanlardan oluşuyormuş gibi gelecekti. üf bu kısmı da çok kötü oldu. neyse, buna da son veriyorum.

hah, örneğin doris'ten mail aldım. bana ne anlatmış biliyor musunuz, evindeki bilmemne aletini, almış, onu anlatmış.

neyse belki de bu dünyanın gidişatı, toplumsal dinamiklerle falan ilgili olabilir. haha, toplumsal dinamikler ne de uyduruk bir sözcük, mesela "bürokratik elit". ben yıllar önce onuray mete'ye bir kağıda yatakhane dinamiklerini çizmiştim, şema yani, çünkü o zaman da o kadar uyduruktuk, mesela: burda da şu ve şunun tarafından sevilmeyenler yatıyor. şu bölge, sağ köşe yani, şunun ve şunun dedikodusunun yapıldığı yer. ayy, ne alakası var ezgi söyler misin?? onuray mete, onuray mete, git gözüm seni görmesin, hiç sevmiyorum seni hiç. (araya da sıkıştırıverdim.)

ya bu arada bir rüya gördüm dün gece, gündüz rüyalar aleminde yaşamanın bir devamı olarak (hayatım bir rüyada gibi geçiyor) ama bu rüya çok güzeldi, hiç bitmesin istedim. bi kere parça parça, karman çorman bir rüyaydı. sonra yine samatya'da kaybolma parçası içine girdiği için çok güzeldi.

Samatya'da Kaybolma'da ben kayboluyorum. bir yer adı arıyorum ve değişik değişik otobüsler, metro istasyonları görüyorum. bu arada kaybolduğum yerin görüntüsünün samatya ile yakından uzaktan bir bağlantısı yok. bu esnada enfes şehir görüntüleri, kanallar, kanallar üzerinde gece gece kayan taksiler, yeşilköy'ü ormanımsı bir yer gibi görme, metro yeraltı istasyonlarında bowling topları, nihan'ların evi olduğu iddia edilen yerin bir polonya gettosuna benzemesi gibi ilginç, hoş, yürek hoplatıcı görsel öğeler var. bu rüya dizisi çok sık girer rüyalarıma. bir de yapmak isteyip de yapamama parçası var ki o çok gıcık. basket topunu sektirememe, bağırmak isteyip de sesinin çıkmamaması.
bu rüya yüzünden uyanamadım be.

yine bireysel yine bireysel bir yazı

merhaba bugün yine aydan olumsuz etkiler aldım. içimde garip duygular cirit attı durdu.

böyle zamanlarda kendimi öldürebileceğimi düşünmek beni rahatlatabiliyor. o zaman her şey bana çok komik geliyor ve kafamda beni rahatsız eden duygulanmalar bir anda ciddiyetini kaybediyor. "ehhh, son çare, baktım olmuyor, ölüveririm biter." gibi saçma düşünce bana huzurumu geri veriyor. sonra dışarı çıkmak ve hiçbir şey düşünmemek de çok iyi oluyor. örneğin bir ara bir çocuk vardı ben aslında onu sevmiyordum ama o da beni sevmeyince ona aşık olmuştum. çünkü her şey ama her şey benim olsun istiyordum ve o bana değil başkasına ilgi duyuyordu. sonumuz ne oldu? ben kıskanç bir kadın gibi davrandım, hayalimde sevdiğim çocuğu kendimi öldürmekle tehdit ettim. hatta hayalimde kendimi öldürdüm ve o arkamdan ağlıyor, fotoğraflarıma bakıyordu. bu hayali uzun bir süre sürdürdüm. sonra aslında onu değil başkasını istediğimi fark ettim. bu kimdi?? şöyle bir şeydi: bir çocuk, bana polarını veriyor. ben bu poları her yerde taşıyorum, gündüz ve gece yatarken. ben de ona rumca şarklar söylüyorum. çünkü ben çok güzel rumca şarkı uydurabiliyorum. işte böyle bir aşk uydurdum ve hep bu aşkı istedim. bir yandan da diyordum ki ne kadar çocukmuşum. çünkü görüyordum ki aslında diğer yarım olmayan birini istemek çok bencillik, hem de çok. sıkıntıdan türemiş bir aşk. yine de siz biliyorsunuz ki günümüzde ne yazık ki herkes herkesi istiyor. clublar partiler...

check upon it gençlik!!!!!

başkaları ne biçim şarkı tüketiyor ben bu konuda da çok kararsızım. neyse yine de size indirdiğim bazı şarkıların adlarını yazmak istiyorum. bakın, ben öyle müthiş bir kız çocuğuyum ki bir şarkıyı iyice dinlemeden, onun suyunu çıkarmadan ötekine geçmem. bu yüzden birer birer. severek. tadını çıkararak. bu seferki takıntılı olduğum şarkılar. yani her zaman sevdiklerimi indirdim:

pixies hey, jeff buckley last goodbye, beyonce check upon it.

bunlar bugünküler. dün de morrisey i like youyu indirdiydim. ve regina spektor pavlovs daughter, bu ali var ya, o bana bu kadını söylediydi, amanın harika bi kadın bu ya. her neyse, bi de bjork ama ondan indirdiklerimi daha dinlemedim. çünkü sıkılıyorum. tamam, bazen sıkılıyorum.

her neyse az önce ayıldığım bayıldığım check upon it bitti:((( yaaaaaaaaaaaaa. neyse yine çalarız. yihuuu:))) bu şarkının bende özel bir yeri var. haaayır hayır aşkla ilgili değil tabi ki:))) hemen öyle anladınız di mi sizi minik çakallar?? ama hayır, öyle değil.

neyse boş bir yazı oldu. bugün yatakhanede yine eskisi gibi şişe çevirmece oynadık öğleden sonra. bu sefer bana biraz saçma geldi. her şeyimi kız arkadaşlarıma anlatmamam lazımmış gibi geldi. garipsedim. yine de her şeyimi anlattım oyun gereği. aman.

evet artık sizin beni iyice aptal zannettiğinizi biliyorum çünkü edebiyat öğretmenimiz sürekli kendinden bahsedenlerin eskiden aptal olarak kabul edildiğini, şimdi ise farklıymış gibi göstermenin kendini pek bir prim yaptığını söyledi.

ben de tabi ki bunu aşabilmek isterdim. şimdi kafamdaki şeylerden biri bu: sorumluluk. çaba. başkalarının mutluluğu için çalışma. gerçek sevgi. öte yandan bir yanım da diyor ki salla gitsin böyle şeyleri. sen sensin ve ne yapalım ki böylesin. kendini törpülemeye ve sindirmeye çalışma. öte yandan boş hayallerden ve yalanlardan sıyrılmam gerektiğini biliyorum. bana sunulan şeyleri reddetmem gerektiğini de. yazı yazarken kendim aracılığıyla güzelin ve düşündürücünün bir bileşimini sunmak. bu öyle havadan yapılabilecek bir şey değil.

heeer neyse. benim yazıya oturuş amacım farklı. istanbul. daha doğrusu istanbul'da yaşamanın getirdiği ağırlık. bıkkınlık. içinde dinmeyen ve içinden değil, dışarıdan sana her gün aşılanan hüzün. kings of convenience şarkılarının hafifliği yaşayamaz istanbul'da. nerede? tünel, pera, adalar (?_ emin değilim) belki evet buralarda yine yaşayabilir. oysa kimbilir isveç'te insan ne kadar hafif olur ve bunun farkına bile varmadan yaşar gider...

istanbul sana her gün olmamışlığı gösteriyor. renkli gazete küpürleri, magazinciler ve adları herkesin dilinde siyasetçiler. ezgi trak'ımla konuştuk bu konuyu. onu da bir zamanlar ne kadar çok seviyordum. hala seviyorumdur herhalde ama o zamanlar sevgimi bir coşku biçiminde hissedebilirdim. şimdi sevgimi gönlümce yaşayabileceğim, düşünebileceğim vaktim pek yok ya da ruh halim buna müsait değil. sadece c.yi bir kerecik, çooook hafif, özlemiştim. o kadar, başka kimseye sevgi mevgi hissetmedim. zaten o kadar saldım ki 100 kilo oldum, değil sevgime özen göstereyim. herrr neyse!!! konuyu dağıtıyorum a..na koyiyim. neyse biz bunu e.t.yle konuştuk, çıtlattık. o isyan etti, dolmuş'ta gördüğü ve onu çok sinirlendiren bir adama. sinirini bozmuşlar çocuğun, adam diyormuş ki "kanyon'a buz pisti açıldı gidelim." götübokluya bak diyor, neyine senin kanyon, diyor. valla benim otobüsümde pek öyle şeyler olmuyor e.t.ciğim dedim. benim otobüstekileri biliyorsun. evet dedi, suratını asarak. her neyse, şu istanbul garip, büyüklerimizin de dediği gibi binbir çeşit insan. öyle ki bana sözcüklerin yaşananları hiçbir zaman tam yansıtmadığını, insanları anlamanın imkansız olduğunu düşündürdü. her neyse, yine de e.t.yi anladım ben tam olarak. benim de farklı bir konuyla ilgili düşüncelerim var. son zamanlarda gazete eklerine sardım, örneğin hürriyet. böyyyyk! o nasıl bir yaşam??? istemiyor yine de içine çekiliyorum giderek. zevk alıyorum neredeyse bundan. neyse, peki kim demişti şu sözü, bir kitapta mı yazıyordu, yoksa bir köşeyazısında mı:

topluca yapılan mış gibi ayinleri.

bu söz bana varolmayan bir dünyanın insanlarını düşündürüyor, iç karartıcı, yapay insanlar. kim onlar? gerçi gülben ergen de şarkı yazmış cevap gibi. "ben mış gibi yapmam." demek ki biri o. peki ya diğerleri kim, o grupla tanışmayı çok istiyorum.

şimdi denklik bürosunu siz belki hatırlıyorsunuz. venedik ve floransa'da geçirdiğim o güzel günlerden size de bahsettim. işte o günler geri gelsin isterim. sadece görüntü ve kokular bende heyecan uyandırırdı, sorunsuz bir dünyaydı dünya ve sanat eserleri de ona uygun veriliyordu. (mu?)

ama bunu her düşünüşümde "böyle yaşaman imkansız" lafı geliyor aklıma.