sonuncu kadeh'te diyor ki, kadın altero centriste bir yapıya sahipmiş. cosmopolitan'da okuduğuma göre ise kadın, her yerde olduğu gibi yatakta da kendi isteklerini söyleyemiyormuş. daha da kötüsü, bazen artık öyle bir noktaya geliyormuş ki kendi isteğinin ne olduğunu kestiremiyormuş. bu kadınlarda ortak olan bir şeymiş: kadın başkaları merkezli yaşıyormuş.

doğru. ben mesela, neyi istediğime şöyle karar veririm genelde: "A ne istiyor? B ne istiyor? benim için hangisinin isteği daha önemli?" ve isteğimi o doğrultuda şekillendiririm. kararsız kaldığım anlar ise A'yı da B'yi de çok önemsediğim zamanlar, veya ne istediklerini tahmin edemediğim zamanlardır. benim için fark etmez. benim için fark eden tek şey, uyum içinde yaşamak, oyundan çıkarılmamak, surat asılmamak, azarlanmamak, terk edilmemektir.

çoğu kimse vardır ki etraflarındaki insanlar onlara istemedikleri şeyleri yaptırır dururlar. ve bazı bahaneler bulurlar: "belli bir zamana kadar bu böyle olacak." o zaman gelir çatar, ve sen artık aynı insan olmazsın. içindeki ruh emilmiştir ve artık hareket kabiliyetin gitmiştir. bazen bir isyan olarak ölmek istersin. "ben gidersem yerime başkası gelebilir. öyleyse yaşamak istemiyorum. yanlızca saçımın şeklini seçebiliyorum. bunun bile sınırları var." diye düşünürsün. bilmiyorum bu cinsiyetle mi alakalıdır. ama "benim için fark etmez" bir kadın sözüdür, anaları tarafından kızlara böyle belletilmiştir, o bellekten yine çeşitli talimatlar okuyarak kurtulmaya çalışır bazıları, ama bunlar da en nihayetinde talimattır. bir oyuncak bebek gibi, kolları iki yanda, başı öne eğik, kişiliksiz, dominant ruhların gölgesinde, nefes alır veriririz.

neden "hazar bulut lisesi"?

"hazar bulut", iki sebepten ötürü. hazar, hazin, hüzün gibi kelimelerle ses benzerliği olduğu için, bir de azer bülbül gibi bir etken var:) ikinci sebep, bulut. gözleri bulutlanmak deyişini bilirsiniz. hazar bulut lisesi, hayatın en hazin dönemini, gençliği anlatan bir blog. tüm o bekleyişi, o sancıları, o "hiçbir şeyin olmaması" halini.

bu blog lisede bitmemeli miydi?

aslında seriler yapacaktım. üniversite 1 ve 2. seneme "küllerinden doğan" adını verdim. bunun sebebi, karmaşık bir ilişkiler yumağı içinde, mutsuz ve durağan bir biçimde duruyor oluşumdur. tamam, çok açıklayıcı olmadı. benzer duygular içimde sürekli küllerinden doğuyordu, anlıyor musunuz? yani tam ah, bu his bir daha gelmez derken tekrar ve tekrar geliyordu aynı hisler, aynı durumlar öğrencilik yaşamımda "küllerinden doğuyordu." üçüncü senemin adı ise "gerilmiş bir yay gibi"dir. olumlu bir dönemimi anlatan bir seri olacak, inanıyorum. bütün bu serileri bir kitapta topladım tam olarak: "hazar bulut lisesi."

okuyucunuz olmamasından memnun musunuz?

kedi uzanamadığı ciğere mundar der durumu yok, gerçekten ÇOK memnunum. birkaç okuyucum var ve onlar için yazıyorum. beni sadece birkaç kişinin okuyor olması harika bir şey. hatta onlar da olmasa ne güzel olurdu. sadece bir "umut" olsaydı ve ben ona yazsaydım. sorumluluk yok. kaygı yok. "feed back" yok. bence ben ideal "blogger"ım.

öyleyse kasmamıza gerek yok, beyoncé'yi neden seviyorsunuz?

ya evet, aşırı seviyorum. karıyı tanımam etmem. ama çok çok çok tatlı. keşke yanımda olsa da ingilizce muhabbet etsek.

ya sen niçin kendinle röportaj yaptın?

uyuyamıyorum. bugün vakit geçmek bilmedi.

ne yaptın?

arkadaşım osman'la buluştum. onun dışında vaktin geçmesini bekledim. gazetelere baktım. onlardan etkilenip kendimle röportaj yaptım.

jack 2

biraz geyik edelim

hayattaki tek eğlencem galiba film gibi konuşmak. artık çok bayatladığı için kendimi bir kere de videoda görmek istedim. devir paylaşım (!) (bu ünlemlere de biterim) devri olduğu için, eh neme lazım, ben de madem ki bir internet sitem var, videomu sadece kendi izlemem yetmez, siteme de koyayım istedim. oh, whatever. just watch, man.

cuma günü yediğim onca şey mideme dokundu, hepsini ancak 4 5 kere kusarak atabildim. sonra ateşim çıktı ve bütün gün ateşler içinde, kah üşüyerek, kah sıcaktan bunalarak, ve kılımı bile kıpırdatamayıp her yediğimi kusarak dün geçti. uyuyarak geçirilen bir gün, rüyalar alemini size sunan, acılı bir gün. rüyamda adnan şenses'in öğretmen olduğu bir sınıftaydık. yanımda onur aymete oturuyordu. adnan şenses bağırdıkça, onur aymete, bana bakıp gülüyor, kafasını kucağıma koyuyor ve "hadi köfteciye gidelim." diyordu. vakit geceydi, biz ev yemekleri satan bir yere gidiyorduk. ben ıspanak yiyip sonra onu kusuyordum. onur aymete'ye bakıp "keşke midem bulanmasaydı, köfte yemek çok istiyordum." diyordum. yanımızda başka bir kız varmış. meğersem üçümüz en iyi arkadaşmışız.

bir şarkı daha

yeni bir klip bu. klip çünkü mimik filan yapmaya çalıştım. şarkıyı 2005 yılında yazdım. ya da 2006, bilmiyorum. şu an üniversitede bizim sınıfta olan voleybolcu, aptal bir çocuğa yazmış idim. o da beni reddetmiş idi. şarkıyı hala severim. çocuk ise 85leri 90ları çakıp voleybola devam edip güzel güzel kızlarla çıkıyor. geçen gün bana gelip "ay sen bana aşıktın" dedi. ben de ona "ne var, küçük emrah'a da aşıktım" dedim ve beş yıllık intikamımı aldım allah'a şükür.

bugün finaller bitti, sonra sınırsız şarap veren bir yere gittik, deniz avcı'nın doğumgünü olması sebebiyle. sonra ben nişantaşından eve yürüdüm. yağmura rağmen, bahçelerin, evlerin, sanat galerilerinin içinden geçerek, üşüyerek ve ıslanarak. dandik botlar giydiğim için ayaklarım sırılsıklam olmuştu. önümden bir motor geçti, az kalsın eziyordu, sonra "pardon şekerim" diye bağırdı gay bir ses ile, benim de kızgınlığım geçmiş oldu.

ılgaz'a gitmesem, vaktimi iki buçuk arkadaşımla öldürsem, hiçbir şey yapmadan, sonra zeki gelse, kahvaltı etsek, yürüsek ne güzel olur.

islamabad'da bir gün

yahu dün gece rüyamda ya isfahan'a, ya da islamabad'a gidiyorduk. annem, babam ve ben, 2 katlı sarı bir tur otobüsü içinde, tanımadığım başka insanlar da vardı. nedense mardin üzerinden gidecekmişiz. ben uyuyormuşum ki, birden uynamışım: "allah allah, nasıl da uyuyup kaçırmışım bu güzel manzarayı." demişim. sokaklar gri ve soğuk, şaşılacak şekilde düzenli, kuzeydoğu amerika'dakine benzer tuğladan evleri ayıran sokaklar... "buraların bu kadar güzel ve zengin olduğunu bilmiyordum." diyormuşum. sonra tur otobüsü bir yol kenarında duruyor. annem aşağıya iniyor ben de "anne!" diye öfkeyle bağırıyorum. tur otobüsünde orta yaşlı bir kadın kalmış. başını örgüsünden kaldırıp bana bakıyor ve cırtlak bir sesle taklidimi yapıyor: "anne!" ben şaşırıyorum. o ise devam ediyor: "çamaşırcı mısın sen? sözde yükseköğretimli anababaların, terbiyesiz, görgüsüz çocukları." diyor. hiddetimden bir an donakalıyorum. içim bu adaletsizlik karşısında şaşkınlık ve isyanla doluyor. sert bir sesle: "sen kimsin be, ne terbiyesiz kadınsın." diyorum. o da: "ne kadar boşsun sen." diyor. ben kekeleyerek: "hayır ben boş değilim, senden çok işe yarıyorumdur eminim." diyorum. gülüyor. iyice sinirleniyorum. "bana bak, ben ilerde hukukçu olacağım tamam mı. senin gibi örgü örmeyeceğim." diyorum. o da "ülke senin gibilere kadıysa yandık." diyor. gözlerim doluyor. sonra garip bir şey oluyor. kadına küçümsenmeyecek bir kız olduğumu ispatlamak için uçmaya başlıyorum. yerden 2 3 metre yükseklikten yüzer gibi uçuyorum önce, sonra daha da yükseliyorum. yolcular islamabad'ın güzide yerlerinden olan bir deniz kıyısında, güzel bir çay bahçesinde oturuyorlar. annemle babam da uçtuğumu görüyor, ama kimse şaşırmıyor. uçmak rüyamda o kadar da olağanüstü bir şey değilmiş.

ama ben uçtuğum için çok gururlu ve mutluyum. lacivert denizde yunuslar yüzüyor. bir uçurum burası, minik dalgalar kıyıya vuruyor. ben de uçarak denize doğru pike yapıyorum. bir an, ya uçma kabiliyetimi yitirir de sertçe denize düşersem diye korkuyorum, sonra bu korkum geçiyor. çok mutluyum, kendimle gurur duyuyorum sonunda uçabildiğim için. örgücü kadını unutuyorum.

zampara, aile dostu, monokl, ziyafet masası

birkaç hafta önce bir rüya görmüştüm. onu anlatayım mı? anlatayım.

rüyam, 19.yy sonunda fransa gibi bir yerde geçiyor. dostlar arasında bir toplantı. herkes burjuva ama öyle aşırı zengin değiller. tam zampara olan bir adam var. ve onun hiç mi hiç umursamadığı üzgün karısı var. adamın yanında, aynı masada aşığı oturuyor ve zampara koca masanın altından aşığının bacaklarını okşuyor. karısı da bunu biliyor ve içi parçalanıyor. ama o böyle şeylere alışkın. zampara kocanın ona tek bir kez olsun bakmasını ve azıcık ilgilenmesini istiyor sadece.

bu arada aynı masada başka bir aile dostu var. bu uzun, dalgın bakışlı, sakallı ve çok sevimli bir adam. bir de kendisine çok yakışan bir monokl takmış. aldatılan eşin yanında oturuyor ve onun acısını anlıyor. masada kadın hakkında kafa yoran bir tek o var. sonra birden sohbet etmeye başlyorlar. aile dostu kadına o kadar tatlı ve uzun, derin bir bakış atıyor ki kadıncağız içinde çok büyük bir mutluluk kuşunun kanat çırpmaya başladığını hissediyor aniden. o da aile dostuna, daha önce hiç fark etmemiş olduğu bu sevimli adama bakıyor. "dostum" diyor aile dostuna, "niyetinizi anlıyorum. fakat ben kocama sadık bir kadınım." aile dostu da tüm sevimliliği ile gülerek: "neye sadıksınız, hanımefendi, mutsuzluğunuza mı?" diye soruyor. elele tutuşuyorlar. bunu gören zampara koca ayağa kalkıp: "hahaha, dostum, karım da size kaldı en sonunda, size de boynuz olmak yakıştı hani!" diye bağırarak onları utandırmak isterken kadın, "kapa çeneni gérald!" diye bağırıyor ve zampara, zamparanın sevgilisi, hepsi susuyorlar.

bence çok komik olan bu rüyadan mutlulukla ve içimde güzel bir özgürlük hissiyle uyanmıştım.

şu an kendimi psikolog filan gibi hissediyorum çünkü ardarda depresif teyzemle ve depresif arkadaşım osmanla konuştum. ikisi de çok yorgundu, hayatları umdukları gibi geçmemişti. hiç de küçümsemediğim dertlerle boğuşuyorlardı. ve ideale ulaşmak istiyorlardı... herkesi, normal olan, sıradan olan, mutlu olan herkesi, "ideal"i kıskanıyorlardı.

ay ay. dün zeki beşiktaş'tan kabataş'a, sonra gülhane'den beyazıt'a, ordan taksim'e yürümeme vesile oldu ve ben öldüm. ne zaman tramvaya binmeyi teklif etsem bana küçümser gibi baktı, ben de durup dedim ki: "doğru söyle zeki, beni şişman mı buluyorsun?" yani herhalde beni zayıflatmak istedi, başka açıklaması olamaz. eve gittim, kuyruksokumumda bir ağrı. yürüyemedim bir süre. telefon açıp bunu ona söyledim. o da pişkin pişkin: "alışkın değilsen yarın da ağrır." dedi. demek alışkınmışım ki bugün hiç ağrımadı. bugün ortaköy'den eve yürüdüm.

ben de sağlıklı alışknalıklar kazanınca ideale daha yakın hissediyorum kendimi. şaka lan şaka. hangi idealden bahsediyorsunuz? 6 milyar insan var, yanlışım varsa söyleyin. hangi ideal? ideali söylemek insanları sevmekten vazgeçmektir. insanları sevelim. ayyy akşam akşam sevecenlik bastı uff.

rüyalar, rüyalar... yine rüyalar. dün rüyamda ünlü c.g. var ya katil, hani kızcağızın başını kesen. o bizim sınıfta yargılanacaktı. meğersem bizim sınıf bir mahkeme salonuymuş. o geldiğinde biz sınıftaydık. a.türek ve d. kohen adlı iki sınıf arkadaşımı gördüm. "haydi biz çıkalım" diyorlardı. birden içime bir titreme geldi: "o burda mı? bu binanın içinde mi?" diye korkuyla soruyordum sınıf arkadaşlarıma. "evet, bu durumdan biz de rahatsızız. haydi çıkalım, diyorlardı ama işi ağırdan alıyorlardı. derken çocuk bizim sınıftan içeri girdi. merak ve korku karışımı bir hisle çocuğa bakıyordum ve ve içimdeki titreme had safhaya ulaşmıştı. "niçin daha önce çıkmadık??!! gördü bizi, ah gördü işte!" diye düşünüyordum. mübaşirler "siz çıkın bakayım, burda yargılama yapılacak" diyorlardı. sonra rüyamda rüyamdan uyandım. yani devam eden rüyada, rüyamı a. türek, d. avcı ve d. kohen adlı sınıf arkadaşlarıma anlatıyordum, onlar da "hakikaten çok kötü bir rüyaymış." diyorlardı.

sonra başka bir rüya görmeye başladım. rüyada bir trende gidiyordum ve niyeyse çıplaktım. çıplak olmaktan aşırı derecede rahatsızdım. yanıma tuhaf bir adam oturdu ve en içimden "çattık" dedim. adam elinde bir hortumla pis pis sırıtarak beni ıslatmaya başladı, böylece henüz çıplak olduğumu fark etmemiş olan tren ahalisinin dikkatini çekip benim anadan doğma oturduğumu göstermek istiyordu. sonra biri bana sarı bir havlu verdi. allahtan ona sarındım ve kurulanıyordum. ama adam beni ıslatmaya devam ediyordu, bir yandan beni taciz etmeye, mıncıklamaya da başlamıştı. ben "git başımdan" diye bağırıyordum, bir an gidiyor gibi oluyor, sonra aynı pis sırıtışla geri geliyordu. tacizleri eksik olmuyordu. ben de ondan şikayet edecek gücü kendimde bulamıyordum. derken tren bir durakta durdu, adam bana bakıp: "benimle inmek ister misin?" diye sordu. o ana kadar heriften nefret etmiş olmama rağmen bir an için trenden inmek için müthiş bir istek duydum. nasıl olduysa ağzımdan "olur" sözü çıkmıştı. sonra durağa baktım. adamın kendisi gibi izbe ve pis sokaklar, ıssız ıssız önümde uzanıyordu. gitmek ve gitmemek arasında tereddüt ediyordum. derken yanıbaşımda daha yaşlı bir adam belirdi "ve kızım, senin böyle bir adamla ne işin var?" diye sordu. ben de "bilmiyorum amca, üstelik benim bir sevgilim var, duysa çok üzülür." diyordum. o da bana "eminim o da senin gibi pırıl pırıl bir gençtir. öyleyse sen bu pis herifle gitmek istemiyorsun. gitme bence yavrum." dedi, pırıl prılı genç ne demekse... ben de trenden inmedim, ama elim yaşlıca adamın avcunun içindeydi ve adam bana şefkatle, tuhaf tuhaf bakıyordu. içimde çok büyük bir sıkıntı ve üzüntüyle uyandım.

günde 12 saat uyumak demek ki böyle saşma sapan rüyalar gördürebiliyor. 12 saat bir insan evladına çok geliyor. sakın siz uyumayın.

babam salonda oturuyordu. gidip ona çocukluğuyla, geçmişiyle ilgili sorular sormaya başladım. cevapları beni o kadar büyüledi ki... babam genelde böyle sorularıma gıcık olur. hiç konuşmaz. herhalde benim iş olsun diye sorduğumu düşündüğü için. ama bu sefer çok güzeldi. yaşamadığım o geçmişi her zamanki gibi mistifiye ettim ve o geçmişi çok özledim. "her şey çok değişti şimdi değil mi baba?" dedim. o da "ÇOK değişti, hem de her şey." dedi. sonra ben birkaç soru daha sordum, o da "ezgi, sorularına gıcık oluyorum, çok genel yavşak yavşak sorular soruyorsun, çok sıkılıyorum, şimdi sen git ben haydar dümen'i izleyeceğim, lütfen."dedi. yani bu büyülü geçmişten çıkıp haydar dümen'i izlemek istemesi iyiydi. benden çok şey saklıyor diye düşündüm ve üzülerek odama gittim. temsil yetkisini açtım ama çalışamıyordum.

ben de odamda yine genç kız gibi takılmaya başladım, yani yine tek kitap açmadan boş boş durup "hayatın anlamı nedir, ben kimim" vs diye kendi çapımda geyik yapmaya başladım. hayat kesinlikle mutlu olmak için değildi. hayat iniş ve çıkışlarla doluydu, her kişi kendi kadersizliği içinde güzeldi. werther ne kadar özenilesi bir hayat yaşamıştı. 21 yılda ben de kendi çapımda irili ufaklı aşk acıları çekmiştim ve hiçbirinden de nefret etmiyordum. hatta onlarla guru duyan bir yanım vardı. annem zaten korunaklı olan yaşamımda bana kimseye sevgimi belli etmemi, kimse için üzülmemi söylerken ne kadar haksızdı. şimdiye kadar annemle iyi anlaşmışızdır benim itaatkar ve uysal ve muhafazakar bir genç oluşum sayesinde. ama onun anlamadığı bir şey var, ben üzülmemek veya mantıklı davranmak için muhafazakar değilim, yavaş yavaş kaybolan dini inançlarım ve otoriteye olan saygım yüzünden muhafazakarım. yani kendimi korumak gibi bir amacım hiç yok. hayat iniş çıkışlarıyla güzeldir. işte böyle romantik duygular içindeydim bugün.

nickelcreek /i should have known better adlı şarkı çok güzel

sabah çok güzel bir sabahtı. okula giderken bir tavsiye yazdım siz sevgili okurlarıma.

"TAVSİYE

amacınız toplum içinde yükselmek mi? saygı duyulan ve sevilen bir insan olmak, dostlar edinmek mi? ve bu arzunuz hayatınızı önemli ölçüde etkiliyor mu? bir türlü hayal ettiğiniz yerde değil misiniz? kendinizi başarısız mı buluyorsunuz? öyleyse beni dinleyin.

5 yaşımdan 21 yaşıma kadar türlü gruplara girmeye çalıştım. türlü yöntemler denedim. saçıma perma yapmaktan tut alkolu bırakmaya ve yalan söylemeye kadar. ve bir türlü istediğim amaca ulaşamıyordum, ya da ulaşamadığımı düşünüyordum. ta ki şu yıla, 2010 yılına kadar. gelin, sizinle 2010 yılına girerken hayatınızın akışını değiştirecek bir kararın altına imza atalım.

ben hep ortaya oturun, kibar ve nazik olun gibi alışıldık yöntemlerden bahsetmeyeceğim size! size sadece şunu diyeceğim. siz zaten bu ezik halinizle toplumun bir parçasısınız. bütün hayatınız boyunca kendinizi ayrı hissettiniz filan ama bal gibi parçasısınız. bunu düşünün ve gülümseyin. siz, onun gayet içinde ve güzel, sevilesi bir parçasınız aslında ve mesela çok ağır bir suç işlemediğiniz sürece bu böyle kalacak. tanıdığınız insanları düşünün. onların hepsini birden kıskanıyorsunuz ama kıskandığınız şey onların kendisi değil, onların siz olamaması. ama siz de çok ayrı bir varlık değilsiniz. herkes kendini ayrı bir varlık gibi düşünseydi bir arada yaşayamazdık.

bir arada yaşamak aslında güzeldir ve insanların size ihtiyacı var. sizinse sadece haz içinde yaşamaya ihtiyacınız var, ve sevmeye. bir ağacı, br kuşu, bir taşı sevmeye."

öyk ne taşı be!!! ders çalışmaktan yoruldum, her an çalışmak gerekiyor. temsil yetkisine harcadığım saati başka şeye harcasaydım alim olurdum. ya da dünyayı gezerdim. ne yazık ki temsil yetkisini biliyorum sadece, bu da bana anca bir 65 getirir.

hey, siteme adsız adıyla yorum yazan sevgili okurlarım,

bakın, ben hepinizi 20li yaşlarında, yakışıklı, entel ve derbeder genç erkekler olarak hayal ediyorum. içten içe böyle olmadığını bilsem de adsızlar, lütfen bu inancımı bozacak bir şey yapmayın. örneğin bu yazıya "ne alaksı var ben adsızlardan biriyim ve emekli öğretmenim" diye yorum yazarsanız gerçekten hayallerimi yıkmış olursunuz. lütfen hepiniz birer yakışıklı indie şarkısı, o da olmadı teoman'ın gençliğiymiş gibi davranın. olur mu? sevgiler.

dün banyoda bir şey fark ettim. ben bacaklar konusunda takıntılıyımdır. uzun, güzel bacakları severim. kendi bacaklarıma bakıyordum. en sevmediğim, mümkün olsa kesip atacağım kalın uzuvlarıma. sonra birden bir şey oldu.

başka bacak istemediğimi fark ettim. başka bacak istemiyordum. istediği kadar kalın olsundu bacaklarım. iyi ki vardılar, iyi ki daha uzun değillerdi. esmerlikleri içinde ne kadar sevimliydiler. ve benim bacaklarımdı. onlarla yürüyordum, onlarla her yere gidiyordum.

ve iyi ki o çok özendiğim, sarışın, pırıltılı, havalı kızlar gibi güzel değildim. evet, onlar benden daha güzeldi şüphesiz. ama ben bendim ve aslında kendimi arzuluyordum. ben kendimi arzulayınca başkasının da arzulayabileceğini fark ettim. yani, evet, bende ferah, sevimli bir hava yoktu ama tanrı beni yaratmışsa bir bildiği vardı. ve fotomodel olmadığıma göre bu ancak beni ilgilendirirdi. eh, benim de şikayetçi olmak için bir sebebim yoktu ki. belki güzel filan olsam şu anki halime çok daha yabancı bir insan olacak ve kendime ısınamayacaktım.

o an dünyanın en çirkin vücutlarını dahi güzel buldum. en sakatlarını, en garibanlarını. başka boy istemiyordum, 1 65 iyiydi. başka surat istemiyordum. herkes dalında güzeldi.

beni her bir yere çağırdıklarında aynı şeyi yapmaya başladım. dün de öyle. sevil'le tiyatroya gittik. ben oyundan sonra espri olsun diye, oyunu çok saçma bulduğumu söylemek amacıyla "absürd tiyatro ne demek bilmiyordum öğrenmiş oldum." dedim. o da bana "bu absürd değil canım." dedi. ben bunun üstüne beni cahil sandığını düşünüp: "biliyorum gerizekalı." dedim. o da "bana gerizekalı deyip durma." dedi. bunun üstüne ben ona dönüp "aa, yeter artık sabahtan beri ikiniz bir oldunuz beni dışlıyorsunuz madem benden bıktınız niye beni çağırıyorsunuz ben yalnız da kalmasını bilirim! bana böyle davranmaya hakkınız yok!" diye bağırdım ve sevil'le deniz'i, ve şaşkın seyirci topluluğunu ardımda bırakarak merdivenleri koşarak çıktım. bunun üzerine sevil gelip bana zılgıt çekti. hiç çekemezmiş. bunun üstüne ağlamaya başladım ve saniyede bir "ben eve gideyim." diyip durdum ama canım eve gitmek istemediği için yine onlarla gittim. içimden bir ses bana kavga çıkarmamı, gerekirse şu dünyada yapayalnız kalmamı yine de kavga çıkarıp ağlayıp türlü ruh hastalığını yapmamı söylüyordu. onlar da bunu görünce üzüldüler biraz, daha anlayışlı davrandılar. sevil "depresyon herhalde bu." dedi. deniz "canım hepimizin dertleri var ama ezgi çok dürtülerine göre hareket ediyor." dedi. bunun üzerine iyice kızdım. ne demek dürtüsel? beni ilkel filan buluyorsa hiç konuşmasın. beğenmedikleriyle arkadaş olsun diye bir kaide mi var? gece uyuyamadım. kendi kendime "onlar benim gerçek arkadaşlarım değil." "şu dünyada yalnızız hepimiz." "kimse beni anlamaz ne kadar uğraşsam da." "ayrı dünyaların insanıyız." gibi fikirleri kafamdan geçirip ağlayıp durdum. sabah uyandığımda içimde bir utanç vardı. sabah onlarla konuşmadım bu utnaç yüzünden. sevil gelip "aramız nasıl?" diye sordu, ben de "bilmem, sence?" diye cevap verdim. sevil bunun üstüne gülmeye başladı. "sevil beni sevmediğini düşünüyorum bu da beni üzüyor dedim." sanki zeka yaşım 11de durmuş gibi. o da "tüm bunlar senin hüsnükuruntun, ben seni çok seviyorum." dedi.

ve ruh hastası yaşamımdan bir gün daha yararsız, zararsız aktı gitti...

hey hey!!!! o kadar mutluyum ki. sınavlarım bitti. yemin ederim çok mutluyum kız. dün gece sınavlar bitecek diye heyecandan son sınava çalışamadım. anacığım dedi ki "yavrum heyecanlanacak ne var, sınavların bitince bir şey mi yapacaksın sanki yine eve gelip durursun." yani insanın anası bile asosyalliğiyle dalga geçiyorsa onun durumu kötüdür. ama ben hiç mutsuz değilim. doktor prozac verdi o yüzden olabilir gerçi.

geçen gece uyuyamadım yine. orta sonda başka şubede 4 kız vardı, hiç de konuşmazdık, kendi halinde kızlardı, 8 c'de. onların adını hatırlamaya çalışıyordum. mergezer, elif, ışıl, bir de... dördüncüsünün adını hatırlayamıyordum. aman bana ne diyordum, neyse ne. uyumama bakayım ben. ama deli etti beni. bunun üzerine kalkıp ortaokul yıllığına baktım. dördüncü kızı bulamadım. demek ki üçlülerdi. hayal kırıklığına uğrattı bu beni. sonra yıllığı okudum, lise kısmını. benden 3 yaş büyük çocuklardı hepsi. ama ne güzel bir kuşaktı. sonra gözlerimi yumdum ve rüyamda mezun olduğum ortaokulu gördüm.

o kadar mutluyum ki. o kadar mutluyum. belki yarın deniz avcı'lara giderim. ya da bari şu yiğit ışık'ı arayayım bir ara. aklıma geldi.

sınavdayız, ünlü tarihçi var ya i.o. o bizim hocamız işte geldi, bütün sınav boyunca konuştu ve sınavda o kadar moralim bozuldu ki... geçirecek, geçirecek de şöyle diyor: "bunlardan entellektüel olmaz, olsa olsa piyasa avukatı olur, hepsi cahil bunların." ben tabi bilmiyorum sallayıp sallayıp yazıyorum leibnizmiş konu şöyledir böyledir diye bir yandan da düşünüyorum allahım ne olur o okumasın da bana da kıçıyla gülmesin diye. sınavdan çıktım, ben cahilim diye düşünüp durarak. cem vezir yeni kağıt istedi adam yüzünde berbat bir gülümsemeyle "aman ne ilimler döktürdün kimbilir ne ilimler." dedi. sonra bu konuyu düşünmemeye karar verdim cahilsek cahiliz ne yapalım allah affeder.

aşağıdaki hissin tersi de gerçekleşti. yıllar sonra, bugün:)

asosyalliğimin doruklarındaydım. öyle ki üniversitede orda burda, kantinde gördüğüm insanlar bana insanmışlar gibi gelmiyorlardı. şekilmişler gibi geliyorlardı ve içten içe tanımadıklarımdan nefret ediyordum. tanıdıklarımla ise, 2 tane çok iyi arkadaşım hariç ayaküstü konuşmak bile bana eziyet gibi geliyordu. bir şekilde anlayacaklarmış gibi geliyordu bana, hiç konuşmak istemediğimi, orda olmadığımı. zaten ağzımı her açtığımda kendimi geri zekalıya benzetecek bir laf ediyordum. pek zeki görünmem. hele bunalımlı, asosyal zamanlarda.

bu akşam çıkışta ayaklarım eve gitmek istemedi, bunun da sebepleri ayrı bir yazı konusu teşkil eder. şöyle diyeyim, aslında çok sevdiğim anneannem ve dedem bizdeydi ve biz dinin gereklerine uygun yaşamıyoruz diye üzülüp duruyorlardı. bir yandan eşi görülmedik bir gerginlik, sessizlik ve rahatsızlıktan bıkmıştım öbür yandan onların üzülmelerine hak vermekten kendimi alamıyordum. konuşma konusu bulmak zorlaşmıştı. dün bir cenazeye gitmiştik ve beni aslında ilgilendiren bu ölüm karşısında suçluluk duymaktan kendimi alamıyordum. ama bu konudan burda bahsetmek istemiyorum. demek istediğim, depresyon yapan ünlü sivilce ilacı gerçekten kendine süper bir ortam bulmuştu. nedensiz de olsa kendimi malak gibi hissediyordum.

ırmak'la beraber kütüphaneye devletler hukuku sınavına çalışmaya gittik. onun bazı tanımadığım arkadaşları da vardı. bunlar aslında fena insanlar değillerdi. ama dediğim gibi benim için uzaylıyla birdiler. kahve almak için dışarı çıktık. hava alacakaranlığa dönüyordu. sonra kütüphaneye döndük. ve sonra birden... o his geldi. proust'un swan'lerin tarafı kitabında bahsettiğine benzettiğim o muhteşem haz duygusu... o kadar mutlu oldum ki birden anlatamam. dışarısı alacakaranlıktı, gökyüzünün koyu mavi rengi kütüphanenin ahşap sıcaklığına karışıyordu. masanın üsütnde "para" isimli bir kitap duruyordu ve ben ilham gelmiş gibi "boston!" dedim. evet, benim günün en sevdiğim saatiydi şimdi. aynı bu saatlerde deniz avcı ben ve çisem boston umumi kütüphanesine gitmiştik. kütüphane o kadar güzeldi ki, boston'da yaşamak, her gün buraya gelmek, kitaplar arasında boğulmak, boğulmak istemiştim. sonra o muhteşem avluya çıkmıştık. gökyüzü şimdiki gibi koyu maviydi, alacakaranlık mavisi. yine şimdiki gibi coşkulanmıştım. deniz avcı'ya ne harika, ne kadar güzel diyip durmuştum. ırmak'ın arkadaşlarına sevgiyle baktım. onlar benim hayali boston'ımın figuranlarıydılar.

böyle bir his lisede de oldu. ezgi trak'ın elleri sayesinde. bayram tatilinden okula dönmüştük. gitarımı yatakhaneye çıkarmıştım. ezgi trak da ordaydı. pencerelerin önündeki yataklarda yattığımız yıldı. kafasını kaldırdıve gitarımı akord etmeye başlamıştı. onun ellerine bakmış "tanrım ne güzel..." diye düşünmüştüm. onun elleri o kadar huzur vericiydi ki. tanıdık ve yabancıydı, aynı anda.

sonra sevil'in yüzü de bana aynı hissi verir bazen. o kadar tanıdığım o kız, günlük ve banal dünyamın parçası o kız bazen yabancı bir insan olur nazarımda ve çekicileşir. aşık olduğumuz kişiyi bize yabancı ve girmek istediğimiz bir dünyanın parçası olduğu için severiz demiş proust, işte sevil de bana o anlarda o kadar ulaşılmaz geliyordu. patates burnu, sevimli gülümsemesi, kumral saçlarıyla ışıl ışıldı. buraya değil de cumhuriyetin ilk yıllarına, doğu bloku ülkelerine ait gibiydi. o zaman ona "sen şimdi ne kadar farklısın sevil" derdim o da "üf saçmalama benim işte" derdi. o zaman şüpheye düşerdim, ama onda olup bende olmayan şeyden yoksun olduğumu bilmediğinden böyle dediğini de düşünürdüm.

geçen sene tiyatro klübünde pek de tanımadığım öykü diye bir kıza hayrandım. kızı tanısam hayranlığım geçeceğinden, yani kız benim için banalleşeceğinden tanımak da istemezdim. neden onu sevdiğimi açıklayamıyordum. seviyordum çünkü teni çok pürüssüzdü. orta boylu orta kiloluydu. abartılı olmayan ama çok hoşa giden bir yeteneği vardı. tepkileri çok normal, çok abartısızdı. ne bileyim... ziya koskoca klüpte en az tanıdığım kişiyi en çok sevmemle dalga geçer, "kimseyi sevmiyorum, öyküyü seviyorum. kimseyi sevmiyorum cem'in kardeşini seviyorum" derdi.

ah bilmiyorum işte böyle. havadan sudan konuştuk, söyleştik. etrafımdaki insanların tacizine maruz kalıyorum şu an. kalmasam rahat rahat yazardım anacım.