yeni rüyalar

bu rüya serisine yer rüyaları ya da mekan tasvirli rüyalar adı veriyorum zira olay örgüsünden veya işittiğim sözlerden çok garip, gerçeküstü görüntüler bu rüyaların bende en çok iz bırakan özellikleri. etrafına fazla bakmadığı halde görüntü aşığı bir kızım bazen. evet, okuyalım artık:
(regina spektor'ın rüyasını anlattığı chemo limo eşliğinde yazıldı)

BORNOVA VE KOCA LACİVERT BLOKLAR

bu tür rüyalarda gördüğüm yerin hep gerçek yaşamdan alınma bir adı olur. burasının adı da izmir, bornova. fakat ortasında özgürlük heykelinin küçük ve kalitesiz bir imitasyonunun bulunduğu, tek bir açıklığa veya yeşilliğe ya da doğal bir şeye, toprağa ya da doğal olmayan bir şeye asfalta bile yer bırakmamış o kocaman, lacivertli koyu pembeli bloklar. denizin bittiği yerde başlıyorlar ve upuzuun uzanıyorlar. öyle göz yorucu ve sevimsizler ki... ama yine de onlardan bir şekilde hoşlanıyorum, hoşlanma ve korku bir arada beliriyor içimde bu garip, kalitesiz ve tek çim bırakmamış bloklara bakarken. hoşlanma çünkü bu çok yenilikçi bir şey, yepyeni ve garip bir semt. evet garip bir semt, aslında bildiğimiz uydukent ama sanki gelecekten gelmiş gibi. korkuyorum çünkü sanki alıştığımız bornova'nın içine etmişler gibi geliyor bana. bu arada bornova'ya hayatımda sadece 1 kere gittim:)

bu tür rüyalarda bilinmeyen yerlerin verdiği o garip korku ve heyecanı duymamak imkansız:

İSTANBUL RÜYALARI

1) ÇİÇEK PASAJI

rüyamda evimin önünden çiçek pasajına çabuk gidebilmek için otostop yapıyorum. arabada 30 yaşlarında işi gücü belirsiz bir adam var. ıhlamurdere caddesinden sonra açıkçası nereye gittiğimiz belli değil. ıhlamurdere caddesi bir ara mons'ta şehri çeviren çemberin parçası olan ve dükkanların bulunduğu o çok nadir geçtiğim caddeyle karışıyor, o kadar benzeyiveriyor ki anlatamam. özellikle en yukarı kısımlarını düşününüz. her neyse ışıklı bir alt geçite geliyoruz. başı tramvay alt geçitlerindeki umumi helalara benziyor, 10 liraya hırka satan tarzda dükkanlar var, ve bir kerhane havası. başta bıyıklı şiman bir adam var elinde kağıt paralar. buanın adı çiçk pasajıymış. beni arabasına alan sürücü arabadan çıkıyor ve beraber içeri giriyoruz. elimde bir okul çantası var ve montlar. korkuyorum korkuyorum fakat bu o kadar garip, karanlık ve heyecan verici hoş bir korku ki anlatamam.

2) NEVİZADE, KARAKÖY, EYÜP

aynı geçidi çok önceden başka bir rüyamda görmüştüm aslında. turist arkadaşlarım, belçika'dan pek de tanımadığım okul arkadaşlarım izcilik klübü arkadaşlarım geliyormuş istanbul'a. hepsi eğlenmek isteyen, alkolik, gözükara, şamatacı tipler. istanbul ise küçücük, ama karmakarışık bir yermiş. öyle ki, bir deniz parçası ve etrafını bir körfez gibi çevreleyen minicik bir kara var. semtler küçülmüş ve içiçe girmiş. ceneviz evleri birleşerek minik kuleler oluşturuyor. ve sivri çatılar her şey bir minyatürdekine benziyor, iki boyutlu. nevizade ve karaköy ise birbirine çok çok yakın iki karanlık yerin adı. tramvay alt geçidine benzeyen ama ondan çok daha dar, eğlenceli, garip ve içinden adeta yıldız gibi kayarak geçilen yerin adı nevizade ve içki evleri & genelevler hep burada. ve ben oralaı pek bilmiyormuşum, arkadaşlarla yeniden öğreniyorum, bi ara onları kaybediyoruum ve nefesim kesiliyor.

3) BORDO KAHVEHANELER

bu rüyayı az öncekilerle birlikte mi gördüm emin değilim aslında. bana bu rüyayı gördürten avrupanın iç içe biraevleri, bizdeki beatles gibi kafeler olmalı. ama özellikle avrupa'nın alabildiğine uzanan biraevleri. rüyamda saat sabahın ikisi filan. liseden iki alt dönemimden çok konuşmadığım ama çok sevimli bir kızı görüyorum. abla diyor, eve gitmem lazım benim, ailem sorun çıkarıyor. anlıyorum diyorum, sen git ve sonra kendime gece için arkadaş aramaya başlıyorum o meydanda. her kahvehane boş, florasan ışığıyla aydınlatılmış zarif iki sandalyesi olan minik bir tanesi var, içinde de iki sevgili. böyle dolaşıyorum ve yapayalnızım, içim üşüyor. sonunda bordo renkli, içi de bordo ışıklı, bordo koltuklu, sıcak bir kafe buluyorum ve içinde liseden arkadaşlarım var. 10 kişilik bir grup, gülüp oynuyorlar. az önceki zevk veren üşüme hissim (pyscologic breeze dediklerinden) geçiyor, kendimi çok çok iyi ve güvende hissediyorum.

4) NEHİR, YEŞİLKÖY, AKBİL VE BOWLİNG TOPLARI

istanbul'da bir nehir varmış. nehrin üstünden kayarak taksiyle gece yolculuğuna çıkıyormuşuz. beyazıt'tan bir vapura biniliyormuş. fakat pahalıymış bu ve binmesi çok zormuş. beyazıt'ta robert kolej varmış kocaman bir yer ve vapurda kokteyl varmış. ve vapurdan inmek istediğim halde bunu nasıl yapacağımı bilemiyormuşum. ve birden kendimi yeşilköy'de buluyorum. evime gitmek istiyorum artık. (evimin arkası yeşil bahçeyle çevrili bir göl, bunu biliyorum) evime gitmek imkansız gibi... metrodayım çünkü. araçta değil, istasyonda. burası bomboş, sadece pis demirde dizilmiş bowling topları var. akbilime bakıyorum ve evime gitmek istiyorum, göle yakın (gerçekte göl yerine park vardı) yeşillikler içindeki evime.

UZAKTA OTURMA RÜYALARI

bu rüyalarda evim ya da gitmek istediğim yer o kadar uzakta oluyor ki otobüslerin oradan geçip
geçmediğinden bile emin olamıyorum. giderken fabrikalar, boş araziler, güneşli ve tozlu yollar görüyorum.

her neyse, filmlerin anlatmak istediği konudan çok bazı görüntülerin güzelliğine takılıyorum, anlamsız bir şekilde güzellik, neden gördüğümü bilmediğim anlamsız rüyalara geri dönmek, orada kalmak istiyorum, neden, sadece daha güzel olduğu için.

yeşil gözlü kız

üniversitede tesadüfen tanıştık. beraber bir derneğe gittik. başka biri de vardı tabi. güzel bir gündü. benden 6 yaş büyüktü ve bana sürekli dik durmamı söylüyordu. buraya kadar güzel de... ben bugünün sonunda ona ne dedim? aynen şunları: "ben güçsüzüm. neden güçsüz olduğumu bilmiyorum. bu fiziksel bir şey değil, zekayla ilgili de değil. yalnızca kendimi çok güçsüz hissediyorum ve bunun çözümü yok."

yani yeni tanıştığım birine kendim hakkında kurduğum cümlelerin patetikliğine bakar mısınız? üstelik daha yeni hayata daha sıkı tutunan çocukların derneğine gitmişken. gururla abaküsünü gösteren o tatlı çocuğun derneğinde hayranlık içinde kalmışken, kendimizi huzur içinde ve rahatlamış hissettikten sonra, tutup bunu söylememin adı: "gariplik". "şımarıklık". ya da boş laf.

regina'nın kanatları altında

dün rüyamda sınıfımıza bir kız gelmişti. güya doris'in evinde benden önce kalan jamaikalı kız oymuş. fakat samarra'nın zenci olduğunu rüyamda unutmuşum. bu yüzden regina'nın adı samarra değildi fakat yine de jamaikalıydı. beyaz tenli, yeşil gözlü ve çok güzel bir kızdı. o kadar güzel bir kızdı ki onu kıskanmıyordum bile. zaten öyle uzak, erişilmez bir güzelliği yoktu. sıcak ve geniş bir güzeldi. balıketiydi, beyazdı, açık renk gözlüydü ve güzelliği insanın içini açıyordu. çok dışadönük ve hafif anaçtı, konuların üstünde durmuyordu, umursamazdı ama derindi. hem samarra'ymış ama hem de meğersem, arkadaşımı başka biri uğruna terk ettiği için (arkadaşım üzülüyor diye) biraz mesafeli durduğum bizim üniversitede uluslarasındaki o güzel, zarif kızdı, ona duyduğuma benzer bir hayranlıktı regina'ya duyduğum ama regina neşeliydi, genişti ve hafifti.

her neyse regina bizim fakülteye gelmişti ve benim içinde bulunduğum arkadaş grubunu seçmişti. çünkü beni seviyordu ve beni kendine yakın buluyordu. ayrıca arkadaşlarımı, avcı'yı mavcı'yı, ırmak'ı da seviyordu, biz de regina'nın tayfamıza katılmış olmasına hiç şaşırmamış, gyet memnuniyetl karşılamıştık bunu.

ben rüyamda her zamanki beceriksizliklerimi yapıyordum. okul çıkışında herkesi bekletiyor, hr yere geç kalıyordu. tüm arkadaşlarım benden şikayetçiyken regina sadece şaşıryor ve hiç üstünde durmuyordu. okul çıkışında bahçede beni bekliyordu. gel, sana hayatımdaki en önemli iki insanı takdim edeyim diyordu. ve jamaikalı olduğu için, yani enternasyonel bir tipti, beni brezilyalı, 40 yaşlarında bir çiftle tanıştırıyordu. erkek, uzun boylu, koyu renk tenli ve yakışıklıydı, kadın uzun, sağlam, uzun simsiyah saçlı, koyu renk tenli ve sıcaktı. avrupai, bohem bir çiftti, hippi kıyafetleri giymişler fransızca konuşuyorlardı. konuşmaları mükemmeldi, yalnız hafif aksanlıydı ki bu aksan onlara güney amerika sevimliliği katıyordu. işte regina'nın hayatındaki en önemli iki insan böyle özenti tiplerdi. fakat akıllılardı, bu belliydi. regina kadınla mükemmele yakın bir ilişki kurmuştu. bana fotoğraflarını gösterdiler. birbirlerine sarılıp ağlamışlar ayrılırken. içten içe kıskandım. regina ile yeni tanışıyoruk, iki kadın arasındaki o yakın, sıcak ilişkinin tadını biliyordum ve regina'yla birbirimizi sevelim istiyordum. onun o geniş, rahat, yumuşak, sakin, cool hali beni çekiyordu. ben öyle değildim çünkü ve öyle insanların kanatları bana gölgeli, güzel görünüyordu.

çift sonunda gidiyor ve regina bana dönüyor. avcı ve arkadaşlarımız bizi bekliyor. onda samarra ve uluslararsındaki beyaz tenli zarif kızdan sonra ş'yi ve celine'i görüyorum. o kadar da yakın olmamamızla celine. neşesiyle ş. ve uyandım işte ne olsun, bir şey olacak değil ya.

hello sivik

isteyim, yapacak bir seyim yok ben de aklima gelen yeni ve cok sahane fikirleri yaziyim, paylasiyim dedim. son zamanlarda kafami astrolojiyle bozdum. bu da iyi bisey diil. yani kafami karakterimle bozmus olmak demek bu. tamam, saglam temelleri olan bir kac sey var elbette ama gerisi olusturulmus bos bir mukavva kutu gibi. yengec yengec. bu da burcum. ozelliklerini okuyup duruyorum.ve her seferinde kendi kendime hmm ben boyle boyleyim diyerek mutlu oluyorum. ben boyle boyleyim dedikce oyle oyle davranmaya alisiyorum ve sonunda dun, asiri bir ic sikintisiyla uyandim: oha dedim, e.s., kendini nasıl bir dar cemberin icine hapsettiginin farkinda misin??

beni bu dar cemberde tutan bir insan da milan kundera. onun o utangac kizlarini idol yaptim kendime tabi farkinda olmadan. yazdigim oykuler, nasil anlatsam.. bak simdi bu yazarin oykulerinin birinde utangac kiz hakkinda diyor ki "sevgilisine her seyi vermek istiyordu ama buna cabaladikca ona flortlesmenin yuzeysel hazzini veremiyordu." yani ben surekli derinlesmeye calistikca, aslinda olmayan trickadan konular uzerine yogunlastikca yogunlasiyorum ve ne oluyor? sokagin, insanlarin yuzeysel ama guzel seslerini kaciriyorum. ve budur beni bunaltan, yeah. ornegin gecen gun internette amelie hakkinda bir adam soyle demis onu okudum: montmarte da bissuru zenci olmasina ragmen filmde sirf parisin ideal goruntusune uysun diye sadece beyazlar var. benim de kafamda soyle banliyo ya da sokak gibi bi yerde, iste degisik degisik insanlarin yasamini, hayat mucadelelerini ya da eglencelerini konu alindigi bir oyku yazmak gecti. fakat bunun icin sadece dissal ogeleri kullanmak gerekiyordu. fakat ben bunu yapabilir miydim? boyle, insanlari kendimden ayri tutarak onlari sadece disardan ele alabilir miydim? bunun gibi seyler.

ben de ne yaptim, hizli gazeteci adli bir cizgiromanin ikinci cildini aldim. onu okuyarak 1994 yilinda cem boyner in kurdugu liberal siyasi parti hakkinda fikir sahibi oldum. cok sasirticiydi aslinda. ve simdi gulme ama ihtiyacim olan sey buymus! kendimin disinda bir konuda kafa yormak yani.

gecen gun sevil ve kemale ders anlattim. sevil ve kemal, onlar da bana cok iyi geldi. civil civildik. onlara benzeyen insanlarla konusmak, beni kendi trickadan sikintilarimdan uzaklastiriyor, en azindan, uzuldugum konulardan beni uzaklastiriyor, dunyadaki tek secenek bu degil!! diye dusunuyorum yani. okula gittim onlari calistirmak icin, bogaza bakarken, su evlerin birinde olsam diye gecirdim icimden, ama burda degil, ne oldu da yasamdan zevk alamaz oldum dedim, bu uzuntu 1 sene once haberdar bile olmadigin ama buna ragmen mutlu oldugun bir sey icin, sacmalama yavrum ezgi dedim kendime. ama kendine demekle olmuyor, iste.

ohoo, iyice de abartmisim, hayatimi anlatmisim. sen nasilsin? sen nasilsin? nasil oldugunu az cok tahmin ediyorum aslinda. bu maili hotmailde yaziyordum ama su an bloga koymaya karar verdim. bilmem, daha surprizli olacagi icin herhalde. bir de icinde cok ayrinti oldugu icin, okumaya usenenler olabilir. boyle surprizler yapmak da dogamda vardir. muneccim.com oyle diyor. haydi eyw.

kötü kalpli sahaf!! hızı gazeteci kitaplarının hepsine paramın yetmeyeceğini biliyordun yine de onları bana tek tek satmadın. benden başkası da alacak kadar çok seviyodur eminim. dur ama, olamaz mı?

insan mutsuz olduğunda hep kendininkine benzer acılar çeken bir başkasının yazdıklaını okumak istiyor. bu yüzden ben hep kendi yazdıklarımı okurum. nasıl olsa şu an çektiğim acıları biraz kendim yarattığım ve kendim de hep aynı kişi olduğum için. işte sabahın bu vaktinde uykusuzluktan kıvranırken kendime müthiş bir dert yoldaşı buldum: hızlı gazeteci.

hızlı gazeteciyi okurken insan sıkıntılarını unutuyor. karnı tok olunca ve üzerine uzandığı şilte rahat olunca gerisinin önemi kalmıyor.

"sen bir boyalı kuştun, kitaplara sığındın ve bu yüzden fena keleğe geldin... çünkü bütün o kitapları yazanlar aslında aynı gizli mezhebe aittiler; gerçek dünyaya değil de estetik bir ütopyaya bağlanmışlardı; farkına bile varmadan onlar gibi biri oluvedin: ödlek ve hayalperest.", hızlı gazeteci

"sekiz yıl önceki o harika birkaç saati tanrı bilir kaç kz çoğalttım kafamda ve zamana yaymaya çabaladım, donuk bir hayata renk katsın diye.", hızlı gazeteci

uykusuzluktan kızarmış gözleriyle yıllar sonra kanepede, kitabın içine düşer gibi onun maceralarını okuyan zavallı bir kızcağızın yaşadığını bilseydi, hızlı gazeteci ne düşünürdü acaba?

çagdaş ekin şişmanın bloguna niçin giremiyoruz? sadece davetli okuyuculara açıkmış... iyi madem öyle. zaten şu aralar çok trip atasım var. en çok kullandığım cümle: inşallah ölürüm sen de üzülürsün. bu cümleyi tekrar ede ede insanları ölümüme karşı duyarsızlaştırdığıma inanıyorum. aslında iyi bir şey bu.
fakat böyle diyen birinin tek ihtiyacı olan şey birazcık pışpışlamadır ve herkes bunu görmezden gelir her zaman.

bu sabah rüyamda annemle çok feci bir kavga ettiğimi gördüm. ben, bir de iki arkadaşım anneme ağza alınmayacak şeyler söylüyorduk. üç kişi olmamız annemi yaralıyordu, bunun farkındaydım ve bu beni üzüyordu ama yine de onun rüyadaki anlayışsızlığı karşısında öfkeden titriyor ve bas bas bağırıyordum. hem sinirleniyor, hem de böyle bağırıp kavga ettiğim için garip bir üzüntü duyuyordum. tatlı, vicdani bir üzüntüydü bu.

rüyam daha bitmemişti ki gerçek yaşamda annem işe gidiyordu. işe gitmeden önce gelip uyuyan beni öptü. annem durup duruken amerikan filmlerindeki gibi böyle şeyler söylemez ama seni seviyorum dedi bana. demek ki içinden gelmişti.

insan birini kırınca üzülüyor ama annesini kırınca daha çok üzülüyor çünkü annelerin içinde hep bize karşı meleksi bir yan oluyor.

kocası ölmüş. onu anlatırken ağlıyordu. çektiği acılara mı, ona acıdığı için mi, yoksa onu özlediği için mi? belki de tüm bunların karışımına ağlıyordu.

öykü

bu senenin ortalarında öykü yazmada çok üretkendim, hala da öyleyim. defterlerime sürekli bir şeyler yazıyorum, sürekli yeni öykü konuları düşünüyorum. bu tek sayfaık öyküyü de defterimi karıştırken buldum. kısa olduğu için de üşenmeyip elektronik ortama aktardım, where i end you begin ve high and dry adlı iki duygusal yabancı şarkı eşliğinde. umarım beğenirsiniz.

ALİ- DÜZELMENİN EŞİĞİNDE

Üzüntünün iki yüzü vardır, bunlardan birincisi üzüntünün kendisidir: zaman zaman gelen, şiddetli, ani iç burkulmaları, her zaman göğüste duran sıkıntı, aklı esir alan çaresizlik, bunların toplamına üzüntü diyoruz. Üzüntünün diğer yanı, üzüntünün adıdır, sözle üzülüyorum demektir, üzüldüğünü bilmek, üzüldüğünü düşünmek, üzüldüğünün farkında olmaktır. Ali bu ikisini de yaşıyordu.

Üzüntü bedeni terk ederken bedensel belirtiler azalır, kendini ifade edebilme artar. Bunu yalnız ben söylemiyorum, birçok önemli bilim adamı söylemiş. Sevgili deneğim Ali, daha az kasılıyor, daha rahat konuşabiliyordu artık. Değişim küçüktü fakat gözlerimi dolduruyordu.

Ali sahnedeyken ön koltukta bir kız oturuyordu. O ne dese, ne yapsa, hiç durmadan gülüyordu. Birkaç kere kendini tutamayıp alkışladı. Ali: “Bu kız benimle sevişmek istiyor” diye düşündü. Bunu defalarca düşündü. Buna inanıp mutlu oldu. Kendine hayran bırakmanın, arzulanmanın sarhoşluğunu yaşadı.

Bendeniz kendi hareketlerimin en büyük izleyicisiyim. Kimi zaman parmaklarımın arasında bir sigara tutar, bu tutuşu filmlere layık bulurum. Bu yüzden Ali’yi anlıyorum. Bir zamanlar her halinde çok tatlı bir kendinden hoşnutluk vardı, bir şey söylediği zaman düşünceli bir halde değil, hafif kendinden geçerek söylerdi, birinin gözlerine bakarken bakışlarının tesirinden emin bakardı, bu da onu sadece benim gözümde değil, herkesin gözünde biraz daha tatlı yapardı. Ali sahnedeyken bu hallerinin yavaş yavaş geri geldiğini görmek hoştu doğrusu. O kikirdek kıza teşekkür etmek geldi içimden.

Her neyse, biz o kikirdek kıza geri dönelim. Oyun bitince hemen kulise koştu, Ali’yi aradı. Onu tebrik etti. Kendi saçlarıyla oynadı. Bakışlarıyla: “Hadi gidelim.” Diyerek. Ali bu çağrıya kayıtsız kaldı. O kadar havaya girmemişti. Birden hüzünlendi. Arkasını dönüp kulise gitti. Aklına, başına gelenler geldi yine. Boş kuliste bir sandalyeye oturdu. Çenesini ellerine dayadı. Düşünceli bir hal aldı. Dışarıda koşuşturan, telaşlı kalabalık, sahneyi daha da filmlere uygun yapıyordu. Zavallı Ali! Ne zaman düzeleceksin? Düşünmeni istemiyorum artık.

Ali ayağa kalktı. “Öyleyse yazma!” dedi. “Sana yaz diyen yok. Ben kendi romanımı yazıyorum.” “Senin gibi tuzu kuru birinin yazdığını kim okur?” dedim. Ali ciddi ciddi baktı. “Benim mi tuzum kuru?”

Başını eğdi. Bir ileri, bir geri kuliste dolaşmaya başladı. Sonra durdu. Aklına yeni gelmiş gibi, içinde kalmış bir şeymiş gibi bana dedi ki: “Sen de beni anlamıyorsun.” Sonra yine o kendine has yürüyüşüne devam etti.

Belki haklı, ama onun öykülerini yazmak epey zihinsel çaba gerektiriyor. Öyle miydi, böyle miydi düşünmek, durumlardan en ona uygun olanını seçmek, analiz etmek, karar vermek. Bir rejisör gibi hissediyorum kendimi. Ali efendinin dramaturgisini yapıyorum. Becerikli bir rejisör olduğum da söylenemez.

Fakat öyle iyi yürekli ki, hiç umursamıyor. Ne söylesem, ne anlatsam masumca dinliyor. Üzülmesi ve sevinmesi çok çocukça, çok hayranlık verici.
Bu iyi insan şimdi düzelmenin eşiğinde. Mutluyum. “Düzeliyorsun” dediğim zaman “şöyle böyle” diyor gülümseyerek. Çok sevimli oluyor.

işyerinden gizli gizli blog yazan işçi

bugün 91 sayfalık bir çevirinin rakamları, isimleri doğru yazılmış mı diye kontrol ettim. evet, benim işim bu. ve işimi seviyorum. rakam deyip geçmeyin, hidroelektrik santrallerle ilgili bir şeydi. ve bir sürü de tablo vardı vallahi. yanımda 40 yaşlarında bir düzeltmen abi oturuyor. ve sabahtan beri telefonda sevgilisiyle konuştu. assos'ta tatil yapacaklarmış. aman allahım, ya ben? bütün tatilimi iki tane hıyar arkadaşımla geçirdim. biri temizlik hastası manyak bir kızcağız, biri de öküz gibi kaba bir adam. ve işin en acıklı tarafı, mutluydum! mutluydum, demek ki beklentilerim düşük.
şimdi çevirileri kontrol etmeyi bitirdim, moladayım yani. saat 6da mesai bitecek, benimse bir planım yok. eve gidip yemek filan yaparım herhalde. aman allahım! beklentilerin düşüklüğüne bak. hayır, böyle olmaz. ama nasıl olur? dünyada 400.000 kadın erkek arıyormuş. beni kim ne yapsın?

not: inanmak güç ama düzeltmen beyin 2 sevgilisi varmış. bunu anlattı bize gülerek. dolayısıyla artık onu gizlice dinliyorum ve hangisiyle konuştuğunu çıkarmaya çalışıyorum. tek eğlencem bu:)

KIZ BAHÇESİ

BASIM YILI:2011





E.Ş, 23 yaşında bir yazar. onun ilk romanı Kız Bahçesi, bize Kundera'nın "Yazmak bir şölen olmalıdır" deyişini hatırlattı. tek solukta okunacak kadar hafif, bazı satırları aklınızda kalacak kadar anlamlı ve tatlı bu roman, büyük bir kızlar yatakhanesinde yaşayan ve yaşları 15- 17 arası değişen farklı karakter özelliklerine sahip 30 genç kızı konu alıyor. bu roman, dolayısıyla bir kadınlık romanıdır diyebiliriz.

kadınlar, (bkz:yüksek topuklar) son zamanlarda hesapçı, stratejik, huysuz ve sahte yaratıklar haline geldiler. "Bu anlayışı yıkmak, kızları eski saf hallerine ışınlamak istedim." diyor E.Ş hafif mahçup bir edayla. Kız Bahçesi'nin kızları dostluğu, aşkı ve keyfi yaşamlarının merkezine oturtmuş, dürüstçe sevgiyi arayan kızlar.

ana karakter, amelie nothomb tuhaflığında bir genç kız fakat onun hakkında çok şey öğrenemiyoruz. oldukça maskülen ve hafif lezbiyen eğilimlerinin olduğundan şüphe ediyoruz, yine de roman böyle bir şüpheyi uyandırmakla doğrulamak arasında gidip geliyor. ana karakter, anlatıcı konumunda. kız bahçesi'nde kız arkadaşlarıyla, onları kesfederek, onlara hayran olarak ve ruh bahçelerini anlamaya çalışarak ömür tüketiyor.

olaylar, yaz tatilinden 1 ay önce başlayan ve yaz tatilinin başlangıcıyla noktalanan kısa fakat bir sürede geçiyor. bu süre içinde her kızın kişisel gelişimine şahit oluyoruz. keyifli bir okuma için...


KIZ BAHÇESİ, 2011, yeni yayınları

iki tane çocuk var. benden her zaman uzak dursunlar isterdim. kötü çocuklar oldukları için değil. ama birini sevmeyince ona garip diyorlar.

YILAN BALIĞI

bu öykü, tatilden dönmeden, döner dönmez içimi garip duygular, kasvet ve sıkıntı doldurmadan önceydi. iskelede oturuyordum. güneş batıyordu. normalde çocuklara hiç ama hiç sinir olmam ama o kıza çok çok sinir oldum. elinde tuttuğu ölü bir yılan balığını sadist bir gülümsemeyle teyzesine sallıyordu. teyzesi belli ki sinir oluyordu bu duruma, gamsız anası ise kızına engel olacağı yerde içten içe onu tutuyor, nanemolla teyzeye ezici bakışlar atıp "aman noucak, onların kaç tanesi sana değiyo yüzerken" diye de ekliyordu. şimdi, bizler doğayla barışık olmalıyız, ormanın, denizin içinde pek de korkulmaması gereken hayvanlardan korkup kendimizi tiksindirmemliyiz asla değil mi? yılan balığı da son derece zarasız, uzunca bir balık, adı üstünde balık. yılan değil balık.

fakat kıza sinir olmamın iki nedeni vardı, bir teyzeyi anlıyordum çünkü benim de hayatta en korktuğum şey yılandır ve yılan derisi, su yılanı, yılan fotoğrafı, yılan belgeseli, yılan balığı (sadece balık bile olsa) beni çok, çok ürkütür. ikincisi şöyle insanlardan nefret ederim: senin inançların, korkuların çok saçma öyleyse sana her türlü saygısızlıkta bulunabilirim. evet teyzenin korkusu yersiz ama ona korktuğu şeyi pis pis sırıtarak, sadist sadist, saygısız saygısız, yüzüne yüzüne sallayan küçük kızdan, küçük de olsa tiksindim. bu hareketinden tiksindim. ilişkileri kişisel düşünen, keskin ilkelere sahip olmayan insanları genelde pek bir saçma, pek bir korkak, liboş bulurlar. ben de o liboşlardanım. yılan balığından korkan kadına ölü bir yılan balığı sallanmaması gerekir. insanlara her zaman saygılı davranmak gerekir. sevecen olmak gerekir.

denize girmeye bayılırım ama "yılan" korkum buraya da sıçramıştı. korkak korkak yüzüyordum. tek tesellim japonların bu balığı yediği oldu. iştah kabartıcı bir şey aslında. ha demiyorum ki yılanları öldürelim. onları seviyorum aslında. en nihayetinde hayvan oldukları için masum buluyorum onları.

gece rüyamda benim minik su kaplumbağam ölü bir yılan balığıyla aynı akvaryumun içindeydi ve korkuyordu. korktuğunu hissedebiliyordum. onun korkusunu içten içe duyuyordum, paylaşıyordum. onu ordan çıkarmak istiyordum ama yılana dokunamıyordum. uyandığımda kaplumbağamı özledim. özlemedim, daha doğrusu (beraberken en fazla ne yapıyoruz ki?), endişelendim. hala yaşıyor muydu? yemini doğru veriyorlar mıydı? kabuğu mikrop kapmış mıydı? tüm ihmallerimin ona acı çektirdiğini hissettim, onun ne kadar acı çekebileciğini düşündükçe endişem arttı. evet, evde yüzüne bile bakmadığım bu hayvanı seviyordum herhalde.

tatilimin kalan kısmı çok rahatlatıcı, eğlenceli, vs vs geçti. sanki içine düştüğüm günlük bir boşluktan çıkmak için bilinçli bir çaba sarf ediyor gibiydim. bunun için, süregelen karamsarlığımdan, içimi kaplayan kasvetli düşüncelerden ve neredeyse en önemli özelliğim haline gelmiş isteksizliğimden kurtulmak için gerçekten çabalıyordum ve dünya bu çabamı takdir ediyordu. sürekli ona buna fal baktırıyordum. geleceğimi bir de onların ağzından duymak istiyor gibiydim. tabi ki geleceği söyleyeceklerine inandığım için değil. gelecekten bahsetmek istiyordum sadece. önümde ne gibi seçenekler var görmek istiyordum.

fakat bu akşamüstü yaratmaya çalıştığım bu iyimser hava küçük şeylerle bozuldu, ters bir laf, bir suçlama, mevsim değişikliğine uygun şarkı bulamama, televizyondaki program, hepsi umut kırıcıydı. neden küçük şeylerden geleceği çıkarmaya uğraşıyordum ve neden hep kötü şeyler seziyordum? ve neden yaşamım bu önemsiz şeyleri dert edecek kadar boşlaşmıştı?

kedi mıknatısı

bugün danışmanda oturuyor, soda içiyor ve gazete okuyordum. derken yanıma tembel, zarif bir kedi geldi, ayaklarımın üstüne oturdu, yumuşaklığını bana hissettirerek. o kadar teklifsiz ve tatlı bir davranıştı ki içten içe gururlandım, kendimi çekici hissettim. hiç ses etmedim, kediyi okşamak gibi bayağı şeylere kalkışmadım. kedi de öylece duruyordu ki münasebetsiz kızın biri geldi kediye bağırarak işkence etmeye, onu mıncıklamaya, okşamaya başladı. kızın erkek arkadaşı kızın bu tür davranışlarından bıkmıştı sanki ve ona kediyi rahat bırakmasını söyledi. sonra kız dinlemedi ve en sonunda sanki kedinin sahibi benmişim gibi bana bakıp gülümsedi. ben de bundan onur duydum, kıza gülümsedim.

one çok güzel bir şarkı ve ben böyle boktan püsürden yazı konuları çıkarmaktan utanıyorum.

her neyse, şu aralar mutluyum, her şey beni büyülemeye başladı yine.

SU KAPLUMBAĞAM

Onun adı yok, olmasına gerek yok aslında çünkü herkes onun bizim su kaplumbağamız olduğunu biliyor, yani bizim hapsettiğimiz su kaplumbağası demek istedim. Yarı mutlu yuvamızda, yeşil bitkilerin yanına, güneşe koyduğumuz bu hayvana bazen ben öylesine “Katip” diyorum, ama bu ismi pek sevmiyorum aslında, bu yüzden ona hiçbir şey demiyorum. Onunla pek ilgilenmemeye başladım, ama biliyorum ki ilgilenmedikçe ölür ve bu yüzden iki günde bir suyunu değiştiriyor ve bazen elime alıp kabuğunu ilaçlı pamukla siliyorum. Bu anları seviyorum, sanırım o da seviyor çünkü biraz sinerek küçük gözleriyle suratıma bakıyor ve ben o an onun saklı, derin bir ruhu olduğunu anlıyorum, ürkek ve sakin. Onu elime aldığımda bu bir sükunet anı oluyor ve benden korkuyor, benden bu nazikçe korkuşunu seviyorum. Onun duyguları ya da düşünceleri var demek istemdim, bizim gibi Ayşe’yle evlenmek istiyorum, Mahmut’a olan sevgim geçti diye düşündüğünü sanmıyorum, sıkıntıyı ruhunda hissedip hissetmediği bir muamma, ama onda akıldan veya duygudan başka ne var biliyor musunuz? Ruh. Canlılığın elimin ayasından küçük bu bedene hapsolmuş olması şaşırtıcı.

Bu yüzden artık kaplumbağamı seveceğim, arkadaşlarım yerine, eğer arkadaşlarımı değerli kılan duyguları ve düşünceleriyse ben bunlara zerre kadar değer vermiyorum çünkü hepimizin duygu ve düşünceleri sürekli değişen, gerçek olmayan şeyler. Melodi değiştiren tatlı şarkılar gibi. Hannah Montana gibi. Disney filmleri gibi. Kate Nash gibi. Kaplumbağamın suratına bakmadığım gibi onun hakkında yazılar yazıyorum onun haberi olmadan. Düz mantık.

Kaplumbağa’nın kokusu kimsenin hoşuna gitmiyor ama ben seviyorum, su gibi kokuyor işte, yosun gibi, pis bir dere gibi kokuyor. Suların içinde yaşayıp giden bir canlı.

Buradan Metallica’nın One’ına geçerim. Bu şarkı kaplumbağanın canlılığının tek gerçek olan şey olması gibi, tek gerçek şarkı (one, J) olarak çıkıyor karşıma. Yani şu an.

DAHA SAÇMA BİR ŞEY

Ben küçükken sık sık duyduğum garip bir şaka vardı:

Kertenkelenin dişisine ne denir?
Kertilen kele.

Küçük hayvanların, doğalarının gerektirdiği işi yapmalarını bile, bu sıradan sürüngenleri bile kendi yapay, beyinsiz, pornografik bakış açımızla yorumluyorduk. Burada önemli olan açık saçık kelime kullanmak değil, ki açık saçık kelimeler bazen güzel, bazen kötü olur, ne yapmak için söylenildiğine bağlı olarak, burada önemli olan, dişi kertenkelenin acı çektiğine dair yapılan gizli göndermedir. Dişi bir kabul edici, ağırlayıcı, baştan çıkarılan olarak değil de zalimce kertilen, hükmedilen (belki de bu doğada da böyle, kaplanların nasıl eşlerini zorla yakalayıp tuttuklarını düşünürsek) İngilizlerin “hate fuck” dediği şekilde kullanılıp bitkinken kenara atılan, dövülen, evde ve işte kullanılan, sokakta pişkin pişkin ellenilen…

loser listesi

tereza sait faik a.
selim ı. morrissey
van gogh linkin park
toulouse l. demet akalın
brigitte jones fonetik k.

ve diğer ağır toplar

bunlar kendinizi çok iyi hissetmeniz içindi. bir de winner listesine bakalım:

sex and the city kadınları (her zaman değil)
putin
bush
christina agulera
paris hilton.

ve diğer salaklar.

hayır tabi ki bu genelleme çok saçma.

devam

E.S İLE RÖPORTAJ
BİREYİN ÖNEMİ VE EDEBİYAT
Ayfer Aydoğan: Evet, sizinle bu ilk görüşmemiz. Artık röportaj vermeye alıştınız mı?
E.Ş: Eh, şöyle böyle. Aslında söyleyeceklerim o anda aklıma gelmiyor. Yazılı röportajları daha çok seviyorum.
A.A: Yine de başlayalım. Karakter tahlillerinde çok başarılısınız. İnsan doğasını bu kadar iyi nasıl tanıdınız?
E.Ş: Bu klasik soruya çok klasik bir cevap vereceğim: kendimi çok iyi tanıyarak. Çok içe dönük biriyim ve kendimde insanlığın tüm hallerini gördüm. Klasik bir alıntı yapacağım, Flaubert’in dediği gibi, yazdığım tüm karakterler benim. İyi de olan, kötü de olan benim. Hepsi benim.
A.A: Kötü müsünüz?
E.Ş: Zaman zaman. Fakat bunu bastırmayı ahlaki bir görev saymışımdır.
A.A: Peki doğrucu Davut musunuz?
E.Ş: Asla. Aslında çok ahlaklı biri değilim. Yani doğru şey için savaşmayı fikir olarak takdir etsem de bunu uygulamaya geçirdiğim pek görülmemiştir. Birkaç temel ahlaki ilkem var kendimce. Aslında fikren, ahlaki değerlerin göreceli olmasına karşıyım. Kesin olmalı her şey. Ama ne yapalım ki böyle yetiştik. İnsanları ayıplamak bana ayıp gelir. Yargılamam ve incitmem. İşte iki temel şey.
A.A: Hukuk okumanızın bunlarla ilgisi güçlü olsa gerek.
E.Ş: Hayır, hukuk okumamın bunlarla ilgisi az. Asıl amacım hukuk bilmekti. Yapmak istediklerim sonra geliyordu. Fakat iyi bir şey yapmanın mutluluğu tartışılmaz. Hepimiz vicdanımız için yaşıyoruz. Ben dünyevi arzularıyla barışık olmayan bir yazarım.
A.A: Huzur veren bir tarafınız var, E.S.
E.Ş: Öyle mi? Ben hiç huzurlu değilim halbuki. Yazdıklarımdan anlaşılmıyor mu?
A.A: Yazdıklarınızı da huzur verici bulmuşumdur ben hep.
E.Ş: Oooo, sizinle anlaşamayacağız. Yeni romanımı okudunuz mu, Vicdan’ı?
A.A: Evet, fevkalade huzur verici buldum hem de.
E.Ş: Aslında Ayfer Hanım, bu beni sevindirdi. Kendim huzuru ararken insanlara huzur dağıtmak hoş bir şey.
A.A: Bir tür peygamber gibi desenize.
E.Ş: Ayfer Hanım, siz de iyice abarttınız. Bende peygamber olacak göz var mı? Hiç o yapıda biri değilim.
A.A: Kızmayın, okurlar hayranı oldukları yazarları abartmayı severler. Yeni romanınız Vicdan’ı konuşalım biraz da. Çok abartılı ve aşırı hüzünlü bulanların sayısı fazla.
E.Ş: Okurken ağlatmak, insanları arındırmak istedim. Bir tür tragedya gibi oldu. Fakat konumuz insanın değişmeyen doğası değil, insanın değişen doğası. Hızla değiştiğimizi göstermek istedim. Kimi yazarlar bu çağda bireyi anlatmayı demode buluyorlar, değişen dünyamızda olaylara daha geniş bakmak gerek diyorlar. Daha geniş bakılacak yer bence yine bireydir. Olay kirlenen sular, hızlanan bilgisayarlar değildir aslında, suları kirleten, bilgisayarı kullanan insandır, evet hala. Dünya çok hızlı değişiyor çünkü, biz de değişiyoruz. Sebep dünyanın değişmesi değil, bizim değişmemiz. Bu değişimi ne kadar sorgularsak o kadar iyi. İşte buna vicdan diyoruz.
A.A: Söyledikleriniz, yıllardır çoğu yazarın söylediği şeyler. Yalnızlaşan birey, varolma yükü vs vs.
E.Ş: Tamam. Her zaman çok özgün olmak zorunda mıyım?
A.A: (Gülüyorum) Fakat biz okurlarınızı öyle alıştırdınız sayın Ş.
E.Ş: Ahah, teşekkür ederim.


TİMUÇİN’DEN AYRILDIKTAN SONRA KÜÇÜK BİR EVE TAŞINDIM

A.A: Gelelim özel hayatınıza. Boşandınız. Şimdi nerde yaşıyorsunuz?
E.Ş: Sultanahmet’te, çok küçük bir evde. Fakat manzarası harikulade. Hep taşınmak istediğim yerdi. Orda zaman daha yavaş akıyormuş gibi. Bir de İstanbul havası. Nüfusu sadece turistlerden ve garsonlardan oluşmuyormuş. Yeni bir hayata başlamış gibiyim, altın çağımdayım. Yalnızca kızım için üzülüyorum.
A.A: Belki onun için de iyi olacak. Kaç yaşında kızınız?
E.Ş: Bazı açılardan evet. 8 yaşında. Doğrusunu isterseniz, yazları Dubai’de, kışları kocaman Amerikanvari bir villada, her istediğimiz yerine getirilerek yaşanan o yaşamı sevmiyordum. Ne yapalım ki kocamın çevresi böyleydi ve biz de ona uymuştuk. Ancak kızım oralarda büyüsün istemiyordum içten içe. Şimdi ikimiz yalnızız, onun yetişmesi hakkında daha fazla söz sahibiyim. Babası kızını asla bırakmayacak tabi.
A.A: Timuçin Çakır’a kızgın mısınız?
E.Ş: Ben Timuçin’i çok severim. O olmasaydı ilk öykülerim asla basılmazdı. Doğruya doğru. Geniş bir yayınevi çevresi vardır. Ayrıca ilk aylarda, üniversiteden istifa edip kendimi öykülere verdiğim o yıllarda bana çok büyük maddi destek sağladı. Benim ona kızdığım nokta şu: bir çocuğumuz var ve en güvendiği, kendine örnek alması gereken insandan öğrendiği şey: tatminsizlik, şımarıklık. Yetişkinlere olan güveni sarsıldı. Fakat ne yapalım, hayat böyle. Ben kimseyi suçlamıyorum, sadece çocuk yetiştirmenin çok zor olduğunu anladım.
A.A: Nasıl bir annesiniz?
E.Ş: Bilmem. Çok iyi olmaya çalışıyorum. Kitap yazmak gibi değil çocuk büyütmek.

AŞK VE ÖLÜM

A.A: Formunuzu nasıl koruyorsunuz Şirin, ölümden korkuyor musunuz?
E.Ş: Yürüyerek. Yaşlanmaktan hiç korkmuyorum, yüzüm kırışsa da hep sevgili bulacağım, eminim. Ölümden tabi ki korkuyorum. Üzüldüğüm şey artık yaşamamak değil, belirsizlikten korkuyorum. Yoksa yaşam enerjim düşüktür. Gençken bile hayatı çok sıkıcı bulurdum, eğlenirdim eğlenmesine ama, eğlenceyi bile sıkıcı bulurdum. Bir şeyi bekler gibi geçerdi günlerim. Yaşayayım da yaşayayım diyenleri anlamıyorum. Aynı güneş, aynı hava, aynı su. Gerçi her yerde farklı bir hava, farklı bir su var. Bunu anlıyorum. Güzellikleri takdir ediyorum, ama o kadar. Belki de şu yaşadığımız yeni dünya, televizyon, internet bizi böyle bunaltan.
A.A: Dünyadan elini eteğini çekmiş yaşlı bir kadın gibi konuşuyorsunuz. Oysa tüm edebiyat çevreleri biliyor aşklarınızı. Siz şımarık bir starsınız bir bakıma, Şirin.
E.Ş: Ayfer Hanım, Türkiye star olmak için uygun bir ülke değil ki. Fransa’da olur öyle starlar. Picasso bile öyle bir star. Dali öyle. Jane Birkin öyle. Ben öyle olamam. Kimse benim kaprislerimle ilgilenmez herhalde, Ayfer Hanım. İnsanların daha önemli işleri var. Ben yaşadıklarımı kimsenin, kızımın bile bilmesini istemiyorum. Zorla haber yapıyorlar.
A.A: Şarkı söyleyecek misiniz?
E.Ş: Evet, söylemez olur muyum? Bu sene Karabatak Gazinosunda çıkacağım, her Cuma akşamı.
A.A: Ders verecek misiniz?
E.Ş: Evet, 3 ayrı okulda Kamu Hukukuna giriyorum.
A.A: Süremiz bitti, E.S. Sizinle konuşmak benim için inanılmaz bir deneyimdi. Fakat kendimi özel hayatınıza kaptırdım, keşke kitaplarınızla ilgili daha fazla sorabilseydim size. Son olarak, yeni projelerinizi merak ediyorum.
E.Ş: Kafkaslar beni çok etkiliyor. Çerkez bir ailenin yaşamını anlatan bir roman yazacağım. Şu ana kadar yaptığım incelemelere dayanarak.
A.A: Mükemmel!! Dört gözle bekliyoruz.
E.Ş: İnşallah.

selam, bugün yazalı çok zaman geçen ama üşengeçlikten yayınlayamadığım kıçıkalkık yazılarımla siz okurlarımı başbaşa bırakıyorum.

KİTAP ELEŞTİRİLERİ

HÜZÜN

Basım yılı: 2015, Sessiz harf Yayınları
Yazarı: E.S

Edebiyatımızın genç yeteneklerinden E.S’nin ilk romanı Hüzün yine eleştirmenlerden tam not aldı. Daha önce çocuklar için kaleme aldığı “Taze Temiz Hava” adlı öykü kitabıyla çocuk edebiyatında çığır açan genç yazar, ününü ve başarısını pekiştiren “Aşk ve Gençlik öyküleri” ile edebiyatımızda yerini sağlamlaştırmıştı. Genç, duygulu, kılı kırk yaran, mizahi ve akıcı kalemiyle tanınan Şirin, bu sefer akıl oyunlarına ve duygusal iniş çıkışlara geniş yer veren bir üslupla hepimizin yakından tanıdığı bir konuyu ele alıyor: gençliği. Kitap, bir genç kızın gizli defterinden oluşuyor, günlük yazıları, bazı şiirler ve karakalem çizimleri kapsıyor. Yazarın ironik bir şekilde sürekli gönderme yaptığı “bir genç kızın gizli defteri”ne (yazarın gençliğinde İpek Ongun’un çok satan gençlik kitabı serisi) biçimsel olarak benzese de gençlik anlayışı ve dünya görüşü bakımından taban tabana zıt. Bir Genç Kızın Gizli Defteri’ndeki Serra Noyan ne kadar kararlıysa Hüzün’ün başkahramanı o kadar kararsız, Serra ne kadar hayat doluysa adını öğrenemediğimiz başkahramanımız o kadar tembel ve hareketsiz. Günler çözümsüz sorularla, duygusal takıntılarla, büyük dini çelişkilerle, her türden sosyal fobiyle boğuşarak geçiyor, obsesyonun, paranoyanın, narsizmin her türden hafif belirtisiyle karşılaşıyoruz, fakat anlatım o kadar öznel ki bir türlü emin olamıyoruz, bu kalın günlükte neye inanacağımızı bilmeden, yolumuzu kaybetmiş olarak bir taraftan diğerine sürükleniyoruz.
Çoğu gençlik romanında, sözgelimi Bir Genç Kızın Gizli Defteri’nde iyi ve kötünün, güzelin ve çirkinin sınırları çizilmiştir, gerçek hayatla birebir uymasa da ana karakterin sahip olduğu ve yazarın belirlediği bu değerler çerçevesi içinde değerlendirilir her olay. Hüzün’de bu türden bir yönlendirme neredeyse hiç yok. Ana karakter, sadece değişen duyguların ve kimi zaman çok duyarlı, kimi zaman vurdumduymaz vicdanının peşinden, çoğu zaman da dinmek bilmeyen gençlik arzularının peşinden koşarken, kitabın başında ak dediğine sonunda kara diyebiliyor, okuyucu da çelişkilerle dolu bu günlükte ana karakter hakkında kesin bir yargıya varamasa da keskin bir tat, bir ana karakter kokusu almış olarak bitiriyor kitabı.
Kitabın bir başka komik tarafı da ana karakterin sürekli Serra Noyan’ı okuması. Sanki içinde bir şeyleri oturtmak ister, kendini arındırmaya, rahatlatmaya çalışır gibi sürekli bu çok satanı okuyor, ondan alıntılar yapıyor. Sadece onu değil, Leo Buscalgia’dan kişisel gelişim kitaplarına kadar bütün çok satanların müdavimi olan 15 yaşındaki ana karakter, hayatın o kitaplarda anlatıldığı kadar basit olmadığının canlı tanığı, yine de son bir umut, kabullenmek istemiyor.
Anlattıklarımızdan yazarın okuyucuyu, bazı 20. yüzyıl yazarları gibi tamamen özgür bıraktığı, onu sürekli yabancılaştırma yoluna gittiği ve garip bir evrende onu yalnız bıraktığı anlaşılmasın. Zaten bir Ezgi Şirin metninde bu mümkün değildir. E.S’nin üslubu köklerini gerçeklikten ya da gerçekliğe dayanan hayal gücünden alır ve ne yaparsa yapsın, anaç bir yazar olarak bilinen E.S’nin bir metinde kendini ve insancıl Şirin değerlerini hissettirmemesi mümkün değildir. Zaten bu gizli imza olmadan, ana karakter intihar ederdi diyebiliriz. Gerçekten de ana karakter, tüm hüznüne, karamsarlığına ve isyanına rağmen, tuttuğu günlüğün her satırına sinmiş bir mizah, yaratılıştan gelen bir insan sevgisi ve gençliğin de verdiği bir dayanma gücü taşıyor.
E.S., kendini açmaya çalışsa da yazdığı her eserde edebiyatın spesifik bir familyasına mensup olduğu görülüyor. Bu familya, Tutunamayanların, Oblomov’un, Werther’in ve Arturo Bandini’nin familyasıdır: duygulu, tembel, hayalci, çok düşünen, çaresiz ve komik. Eserde otobiyografik izlere de rastlanmıştır, özellikle olayların bir yatılı okulda geçmesi yazarın Galatasaray Lisesi binasında geçirdiği günleri hatırlatmaktadır biz okurlara.
E.S. bir Colette midir, bir Sagan mıdır, bir Sappho mudur yoksa kendi halinde bir Jane Austin midir? Öyle ya, onu az önce hep erkek yazarlarla kıyasladık fakat kadınsılık, onun eserlerinde bir erkeksi tül altında saklanmış utangaç bir çiçeğe benzer. Belki de Sylvia Plath demeliydik. Yayınevi sahibi Timuçin Çakır’la yaptığı mutsuz evlilik ve ardından boşanma, sadece mutluluk arayan ve evliliğe hayran bu kadın yazara bir hayat dersi vermiştir. Ardından genç ressam Cenk Ertuğ’la ilişkisi onu bana George Sand’e benzetiyor vallahi.
Ne dersek diyelim, E.S. edebiyatımıza, zevklerimize bir anda girdi ve sonsuza kadar da orada kalacak. Her zaman kendine has, bir klan gibi yaşayan bir hayran kitlesine sahip olacak ve az insan tarafından, çok sevilecek. Gittiğinde ardında taklitler bırakacak, fakat onun gibi yazmak ancak o olmakla mümkün olacak. Ve biz her zaman onun hüznünü, onun mizahını özleyeceğiz.

how could

"kendimi bir kitap gibi pazarlıyorum. işte deniz ve işte ben, işte gözlerim. öyle bir şey ki bu dünyanın benim, iyilik merkezi ve ezilenlerin en güzel temsilcisi olan benim etrafımda döndüğünü cümle alem bilmeli. işte, bu mevsimde kendimi çok fazla böyle hissediyorum. ve durup iki dakika düşünmedim, acaba aptal görünüyor muyum biraz diye. objektifim ben, sadece objektif. ve objektif bir bakış açısıyla haklıyım."

but how could? as if we had to listen to those fucking things you say. ay etkileşimleri ve ruh hallerinin alabileceği binbir pozisyon ve fuck fuck fuck benim ilerdeki halimi ve insanların geçmişteki hallerini. hepimiz aynıyız. shit.

ŞARKILAR

Nisan Yağmuru

Sevgi denen şey yalanmış daldan dala konan için
Her çiçeğin balı varmış aşk sarhoşu olmak için

Kadıncağızın hüzünlü, sakin sesi bilgisayardan çıkıyor tüm odaya yayılarak, sevgili Belkıs Hanımınki ama, Zuhal Olcay’ın değil. O kadar hüzünleniyorum ki sanki o değil ben aldatılmışım gibi hissediyorum. Şimdi aynı ses tonuyla “hayatta tek gerçek şey sevgi” dese, ona da katılacağım. Yeter ki böyle mahzun, böyle kabullenmiş, önemsemez görünmeye çalışan bir havayla söylesin. Herhalde sadece sevimli, buruk bir sitemden başkasına hakkı olmadığını düşünerek söyledi bu güzel şarkıyı. 18. kez playe basıp gözlerimden neredeyse yaşlar gelerek şarkının neşeli girişini dinledim.

Nisan yağmuru kadar kısa süren hayatımız durmaz bir saadet arar
Bir sevgiye canı adar

Belkıs Hanım kimse sizi Shopenhauer denen derbeder, kalbi kırık felsefeciyle tanıştırdı mı? Yok, ben de bilmiyorum ama o kalbinizi dolduran istekleriniz gerçekleştiğinde kim bilir ne kadar sevindiniz, narin burnunuzla tezat oluşturan harika bir gülücükle karşılık verdiniz kaderin bu tatlı sürprizine.

Bu şarkının bestekârı o değildir herhalde, narin bir burnu var mı bilmiyorum, ama öyle söylüyor ki sanki bütün bunlar gerçek, ben de sanki büyük hayal kırıkları yaşamışım gibi üzülüyorum.

19 oldu. 20 oldu. Çıldıracağım. Ben bu kadar güzel söyleyemiyorum. Ben işi geyiğe vurarak söylüyorum. Bir daha bu şarkıyla dalga geçmeyeceğim. Bu şarkı kim ben kim? Şimdiki şarkılar ses denemesinden ibaret. Zevkli ve az ruhlu.

Across the Univers

Fiona Apple’ın söylediği ama sözlerini, ben İngilizce pek bilmem, anlamadığım bu şarkı bana soğuk, zengin ülkeleri hatırlatırdı, şimdi o kadar da değil ama yine de öyle bir yanı hala var şarkının. Kanada gibi, kuzey Amerika, Belçika, Hollanda, İngiltere gibi ülkeler. Aklıma bir de otoyola benzeyen yolla ve yeşil, yağmurlu parklar gelirdi. Bir gün Brüksel’e arabayla giderken filmlerden, çocukluktan, bilmem nerden hatırladığım işte o soğuk, muhteşem, ürpertici görüntüler, anılar, soğuk ve sessiz, çekici, içinde kaybolunası, harika anılar. Fakat o anılar ne zaman yaşanmıştı? Hahaha. Blogda en sık tekrarlanan cümlelerden biri geliyor şimdi: onlar yaşanırken değil, akla tekrar gelince güzel oluyor. Fakat ne soğuk, ne titretici, ne yabancı, ne garip görüntüler geliyor insanın aklına bu şarkıyı dinlerken.

TV’deki Kız

Bu da Mor ve Ötesi’nin, sözleri çok klasik 2000li yıllar gençlik söz yazımı gibi (uyu, uyu, yoruldun uyu) ama neden bunu söyledim ki burada şarkıyla dalga geçmek miydi amacım, neyse. Beni hala biraz duygulandırıp hayallere sürüklüyor. Bu şarkının semtleri vardır ve ben o semtleri eskiden çok severdim. Hala da öyle. Bu şarkının vakti ise bence akşamüstü, gün batımına yakın, ortalık kızıl olmadan, sadece gölge her tarafı kaplamışken, o alacakaranlıkta, şehir İstanbul gibi geliyor bana, bilemem, bu şehrin bazı evlerinin, balkonlarda oturan yalnız gençlerin, ya da o divanlı mivanlı salonda duran, camdan bakan ve evlerden hoşlanan ama kızdan başka şey de düşünmeyen zavallı çocuk. Şu spikere âşık olmak meselesi de çok hoş aslında. Spikere âşık olan biri yarı deli, yarı baygın, her şey yapabilir vaziyetteki genç, aşk sarhoşu genç! Ama şarkının medyayı, televizyonu eleştirdiğinin filan sözünü etmeyeceğim, o ne be.

I like you (Morrissey)

Could it be, i like you
It’s so shameful of me, i like you

Envy makes them cry

Kimsenin özünde hayranlık verici bir yanı olduğunu düşünmediğim için eskisi kadar beni etkilemeyen bu güzel şarkıyı yine de hep dinlerim çünkü bütün bunlar çok heyecan verici konulardır hala. Yetişkinler hep bu konularda şarkı yazar, film çeker. Fakat kimse ergenler kadar ölüm kalım meselesi yapmıyor bunu artık. Yazık değil, daha yararlı işler yaptıkları sürece.

yarın öbürgün yayınlayacağım dandik öykünün adı Letonya gezisi. letonya'ya yapmışım sözde yalan bir gezi filan yani işte ama şimdi deniz'in sevimli evinde karşılıklı kafa çektiğimiz için hayır, şu an yazamicam. ben werthervari acılar içindeyim. bay bay bay. film ve oyun izlemekten de nefret ediyorum ama zorla izletiyorum kendime filan çok gülünç.

çünkü her geçen gün daha dandikleştiğimin farkına varıyorum. ve kendimi hunharca eğitmeye çelışıyorum. iğrenç.