nemo ramjet hepimize saldirdi.

bir onceki yazima baktim. (françoise sagan'a ozenmistim) ne kadar da radiohead alternatif gençligi gibi geldi. hepsi internetten okudugum bir çocuk yuzunden. neymis efendim, istanbul lise gençligi depresyon hirkasi, cep telefonu kaybolmasi yuzunden olenler, bunlardan tiksiniyormus. sistemden nefret edermis gibi yapan gençlere kiçimin kenari diyor. aklima hayalciler yazim geldi. bu yazimi gorse beni de onlardan ilan ederdi. ama ayni zamanda onu takdir de ediyorum. basarili bir genç.

"ben atakan, okulum olan galatasaray lisesinden çiktim, avusturuya lisesinden kiz arkadasim pelin'i aldim, biz radiohead'e bayiliriz, ben de bebek'te oturuyorum" demis.

aptal nemo ramjet, galatasaray'daki tertemiz çocuklardan hangisi bebek'te oturuyor soyler misin? hem sen okulum ve evim olan bu guzel yuvaya nasil boyle saldirabilirsin? allah allah. tanimadan etmeden. hem bizim okul ozel okul da degil. baba parasi dayiyorum ama tabi ki baba parasi yiyecegim bu yasta. allah allah.

bu yazinin bu kadar aptal olmasini nasil engelleyemiyorum?

kasdav'a benim sarkimla katildilar: "kimsenin benle isi olmaz, simdi anladim bunu" simdi bu çocuk orda olsa bunla da dalga geçerdi. oysa bunu ortamci gençlerin arasinda içim ezim ezim ezilirken yazdigimi bilmiyor.

su aralar en buyuk sorunum can sikintisi. bugun birileriyle dandik bir karnavala gittik. canim hep sikildi ve hep baska seyler dusundum. uzaklara baktim. içimde kocaman bir sikinti buyuyor ve buyuyordu. gogsum sikintidan sikisiyordu. yalniz kalmak ve istedigim seyleri ozgurce yapmak istiyordum. bana bakip "ezgi yorulmus bugun" dediler. "sizden sikildim" diyemedim. arabada doris'e "yanlis anlama ama ben insanlardan sikiliyorum" dedim. yanlis anladi ve basini ik yana salladi. arabada fransizcanin ne kadar nuansli bir dil oldugundan bahsedesim geldi. hemen baska konular açti ve konusmaya basladi hiç susmazcasina. o konusurken ben sikiliyordum. kendi siram gelsin istiyordum. can sikintim hiç geçmedi ve hala da canim sikiliyor. en azindan simdi yalniz ve ozgurum ve sikintimi gonlumce yasayabiliyorum.

uh boy you're looking like to like what you see won't you
come over and check up on it,
i'm a let you work up on it
ladies let him check up on it

check on me tonight.

Olay :

Gabby agliyordu. Aslinda çok neseli, konuskan biridir. Simdi agliyordu. Kuçuk bir salon tutmuslardi aksam eglencesi için. Herkes içiyordu. Herkes opusuyordu da. Gabby « ben kendimi iyi hissetmiyorum » diye agliyordu. Nedenini açiklayamiyordu. Celine bikkin bir ifadeyle ona bakiyordu. Gabby, celine’in bu ifadesine aliskti. Celine asiri guzel bir kizdi. Ona biraz asik olmamak mumkun degildi. Celine, ne kadar guzeldi. Ama gabby onu biktirmisti. Kendine guvensizligiyle celine’i yormustu. Ustelik kendine guvensizliginin nedenleri yerli yerindeydi. Aglamkta hakliydi. Celine, ne diyecegini bilememisti zaten. Iyiligi, onu boyle insanlardan kaçamamaya itiyordu. Guzelligi, onu melege donusturmustu. Gabby utanmaliydi.

TOPLUMUMUZUN KATLETTIGI ZAVALLILARIN KADERI

Hayalin iyisi ve kotusu vardir. Iyi seyler duslemek her zaman iyi seyler getirmez. Tembel ve kendine donuk insan, duslediklerini yasadiklarinin yerine koyar. Bu tip kisiler kendi kendilerine acirlar. Kendilerine acimalari gun geçtikçe artar. Zamanla bunu yasam biçimi haline getirir, baska turlusunu yapamaz olurlar. Hayallerini arsivler, zamani ve yeri geldikçe degisik kurgulari çikarir, ayni basit ve onemsiz hayalleri tekrar tekrar kurmakla eglenirler. Bu hayallerin onemsizligine deginmeden edemeyecegim. Oyle ki hayallerin formati « ben suraya gitseydim, orada bilmemkimle karsilassaydim, ona sunu deseydim » gibidir. Oraya asla gitmez, kimseyle de karsilasmazlar. Peki neden boyle olmuslardir ? dogustan gelen bazi ozellikleri ve bu ozellikleri yuzunden çocukluk ve ilk gençlik yillarinda çektikleri yuzunden, diyecegim. Çabuk pes eden bir yapiya sahip olduklari için, kabuklarina çabuk çekilmis, boyle haylci olmuslardir. Istedikleri, tekrar soyluyorum, maddesel seylerdir, yahut dunyevi seylerdir, « begeni » bunlarin ilki. Ona sahip olsalardi, « hayalci » gibi kulaga hos gelen bu unvani asla hak etmeyeceklerdi. Gerçek hayalcilerse bambaskadir.

Hayalcilerin genel kisilik ozelliklerini asagida verdim. Bunlar, onlarda var olan tohumlardir, bu tohumlardan yola çikarak farkli kisilikler olusturmak mumkundur. Hayalciler, tohumlardan yaratilabilecek en kotu bitki olup çikmislardir. Asagidaki ozelliklere sahip her kisi hayalci degildir, hayalci de, asagidaki her ozellige sahip degildir :

1 az atletiklik, fiziksel bir yahut birkaç kusur.
2 çekingenlik
3 pisiriklik
4 dalginlik ve dusunceli ruh hali

1, 2, 3 ve 4. maddedelerdeki ozellikleri çocukluk yillarinda baslarina dert olmus, çocuklugun zalim dunyasinda kendilerini kurtarmayi basaramamislardir. Yasadiklari sarsinti, onlarda kompleksler olusturmustur ve çocukluktan çikarken hayalcide su ozellikleri gorebiliriz :

1 gereksiz asabiyet
2 degisik takintilar
3 sorgucu ruh hali
4 aci ve yardim bekleyen sinir bozucu bir gulumseyis
6 daha iyi bir durumda olmaya dair kurulan hayaller

nazilerin 6 milyon kisinin canina kiymis oldugu, issizlerin, guçsuzlerin, savasa gidenlerin bol oldugu dunyamizda sayilari pek çok olmayan zengin hayalcilerin haklarini savunacak degilim. Diyeceksiniz ki hayalciler, kimsenin canina kiyamazdi. Siz, onlara daha guç vermediniz. Bilemezsiniz. Hayalciler de pek ala, kotu insanlar olablir. (hayir, buna gonlum izin vermiyor)

çektigimiz acilarin bizi daha sevilesi yapmadigi tezine katilarak, yukaridaki paragrafimi yalanliyorum.

Yine de hayatta kalmak için savasmak (ilk çagdan beri), el emegi ve is gucu gerekir. Olan seyleri oldugu gibi gormemek simarikliktir. Ben, bu yuzden arizona dream’deki grace’e ve uçmak isteyen deli kadina « hadi lan ordan, sizi » demistim. Yazimi sosyalist kultur ansiklopedisinden aldigim su paragrafla bitiriyorum :

Beat kusagi : bunlara bitnik degil, bitlinik demek daha yerinde olur. Kapitalist bir para babasinin bile devrime bunlardan daha fazla katkisi vardir. Sag alt kosede : bir grup bitnik genç eglenirken.

hayir, dedim, bak, okuyucu gerçek mi degil mi dusunmeyeceksin. okuyucu senin kafanda hep sanal bir sey olarak kalmali. sanki kimse seni okumuyormus ve sanki herkes seni okuyormus gibi olur, rahat rahat yazarsin. çok kisisel olaylardan bahsetmeyeceksin. hayatin hakkinda yarim yamalak bilgiler vereceksin. kendini nasil dusluyorsan oyle anlatacaksin, boylece ozel hayatina girmemis olurlar. okurun rontgencilik duygusu (varsa) boyle koreltilir. fotograf koymak ister insanin cani, ama kendini tutmasini bileceksin.

sevgili okuyucular, canlarim,

ben iyiyim. sizi sormali. hep hayalimdesiniz. biliyorum, ben de ah, ben de sizi dusunuyorum.

uzun suredir yazamadim. internetim yoktu. yazacagim. her seyi anlatmak istiyorum.

bana para gerek. ££££$$$$$$

yine ayni tip geçen sene nostaljisi

batiyi bilip doguyu seçen insanlar demisler. ne de guzel demisler. simdi gozlerimi kapayip dusunuyorum da aklima binlerce belirsiz sey geliyor okulla ilgili. yatakhanede bir aksamustu "sorma neden"i dusunup agacin gri dallarina bakmistim. sivginlar ayna karsinda susleniyorlardi. grand courun tellerinde parmaklarimi gezindirerek dolastim. uyusturucuyla ilgili saçma sapan bir film seyine gitmistik. o oglen tiyatro yoktu. katolik klisesine kadar yurumustum. tunel'e kadar yurumustum. orada bir sure oturdum. kuliste uyuyakalirdim. saçma sapan giysi avina çikardim. hep bir seylerin ozlemiyle yanar tutusurdum. kuçuk seylerde o seyleri arardim. simdi de. liege di, trenlerdi, hep bunlari ariyorum. chartier de nevizade'ye gitmisti tiyatroculari birakip. burasi halka açik bir blog. yine anlamayacaksiniz ne demek istedigimi. çok onemli degil. sorma neden'i dinleyin. rafet elroman. gri agaç dallarini dusunun. vay vay vay e.s., sen ne hallere dustun, yazik kiz sana.

1 haftaligina bir kreste gonullu çalismam lazim. wendy var, iki yasinda, gabriel'e asik. gabriel gelince kosup ona sariliyor. gabriel ise 1 buçuk yasina ragmen beni buyuk adammisçasina sinirlendiriyor gabriel. çocuklar insanin içinde ne iyilik varsa alip goturur. ciddi soyluyorum. bu hafta basinda çok anaç ve iyi kalpiliydim, gabriel yuzunden kafayi yiyecegim.

geçen hafta farkli iki ask atilimi yaptim. yapamadim diyelim. sonuç mu? ah. basarisizlik. oysa her aksam dismissed izliyorum. ya bu loserlik da moda oldu. kendine guvensizligin kitabini yazayim dedim, dedim ama, sonra aklima geldi de yeni bir ekol olustururum (ekol mu?), yeni bir moda yaratirim, beni tanriçalari benimserler diye, korktum. hem yazmayi dusundugum sey çoktan yazildi. oysa ben 13 yasimdan beridir, hatta 9 yasimdan beridir esasli loserim. hiçkimseden de ozenmedim. oysa sen gel bunu baskasina anlat. ustunde "natural born loser" yazan tisortlu gençlerden biri zannederler beni. oysa benim anlatamadigim, ben bunu sosyeteye tepki olsun falan diye yapmiyorum. ben boyleyim. (boyle de devam et, aferin) sizin yuzunuzden beni de sizin gibi zannediyorlar. oysa benim cidden ve hakikaten kendime guvenim yok. allah allah! loserligin da moda olmadigi eksikti. aptal misiniz nesiniz? kuçumsesenize yarabbim, dogru duzgun, yuzeyseller gibi! daha kotu hissediyorum kendimi siz de benim ozendigime ozendikçe.
ne de bos konustuk.

not: hakikaten kendinize gelin. normal normal yasamak var su dunyada. ben artik buna inaniyorum.

yuzeysel isler gunluk gazetesi

sayfa 3

KALP AGRISINA UGRAMADAN GUNLUK YASAMLA BAS ETME REHBERI_2

INTIHAR KONUSU

bir tesebbuste bulunduysaniz ve olmediyseniz... olmek istemediniz. burasi kesin. yaptiginiz bir dikkat çekme tesebbusuydu. medyatik dil ile bir yardim çigligiydi. sonuçlari ne oldu? buna deginmeyecegim. neden dikkat çekmek istemis olabilirsiniz? hayal bir savunma biçimidir. demek ki bir seyler kotu gidiyordu. dikkate alinmadiginizi dusundunuz. intihar ettiginizde arkanizdan yazilacaklari hayal ettiniz. fakat olumunuzu bu yuzden gerçeklestiremezdiniz. probleminiz intihar etmeyi gerektirecek kadar ciddi degildi. bu sizi daha çok uzuyordu. sik sik kanser olup onun gozleri onunde yitip gittiginizi dusundunuz. sabah kalktiginizda içinize bir kalp sikismasi yerlesirdi. bu sikismanin adina onun adini verdiniz. bu sikisma, durumunuzun gerçekten kotu oldugunu gordugunuzde gelirdi. hiç siirsel degildi sikisma. kendinizi savunmak için intihar hayalleri kurmaniz çok normaldi. peki bunun için mi intihara tesebbus ettiniz? sanmiyorum.

dogrusu bu konuya girecek bilgiye sahip degilim. bransim degil. biz konuyu hayaller çerçevesinde tutalim (zut!)

iyi ve sevilesi olamayinca garipliginiz artti. zira artik iyi ve sevilesi olmak için çabalayamazdiniz. daha garip oldunuz.

çozum için hiçbir sey onermeyecegim. butun bunlari aynen bu sekilde surdurun. yapabileceginiz baska bir sey yok. bir sure sonra kendi kendinize sikilacaksiniz ve bu tur melankoliden vazgeçeceksiniz zaten. bu sure içinde çok kilo almamaya ve telvizyonun karsisinda oturmamaya dikkat edin. partiye gidecekseniz engellemeyin. disari çikin. toplantilara katilin. kisir dongu olmasin. illa çaba harcayin demek istemiyorum ama evde çok durmayin. kuçuk kasabasinda mutlu mutlu isten eve evden ise giden lola'yla kendinizi kiyaslamayin. daha kotu olur, kendinizi ona benzetirsiniz. dusunmemek en iyisidir.

sevgili kalbi kirik, gonlu yarali, boynu bukuk okurlarim, kendinizden utanmayin. kendine guven bir haktir ve bu hak herkese verilmistir. sizden esirgenmez. digerlerinden çok çok geri de olsaniz.

dun ruyamda tiffanie'yi gordum. istanbul'daydik. bir koprunun uzerindeydik. eminonu'ne benziyor olabilir. ama gokyuzu farkli bir safak rengindeydi. mora çaliyordu hatta. hiç bildigim, tanidigim istanbul'a benzemiyordu. yine de guzeldi her sey. tiffanie bana donup ekonomiyle ilgilenen romali bir filozofun adini soruyor. "platon" diyorum. "hayir o yunan" diyor o da. bir turlu filozofun adini bulamiyoruz. sonra birden "sanata gidelim" diyor tiffanie. "hangi sanat?" diyorum. sonra "sen nerden biliyorsun sanati?" diyorum sasarak. biliyorum ki hiçbir sey eskisi gibi degil. ama o kadar guzel ki her sey hiçbir seyin eskisi gibi olmamasi beni sevindiriyor. gokyuzunun rengi çok garip. binalar, deniz, isigin etkisi ile gerçekustu.

uzulerek uyaniyorum. içimde neye oldugunu bilmedigim derin bir ozlem var. canim bir seyler çekiyor. bir yerler. nereler oldugunu bilmedigim bir yerler. anlik heyecanlara kapiliyorum.

r y
g i i i u
t
...

bunu sakin yorumlamaya kalkismayin. zira ben soyut eserler ureten bir sanatçiyim. açiklamasi ancak bende saklidir. siz anlayamazsiniz. herkes kendine gore de yorumlayamaz. lutfen.

açiklamalarini bir gun yapacagim. daha bulamadim. ama bulmak acayip kolay. ne var ki, uydursam bile anlayamazlar.

çok degerli gorusumu dile getiriyorum: soyut sanata karsi degilim. sanati ciddiye alan bir kisiyimdir. hep çarpik burunlu kadinlar yapacak degiliz. bir bakima kaçinilmazdi soyut sanatin ortaya çikmasi. simdiki akimlari da begeni-yorum. yakinda butun art contemporain muzelerine gi-decegim. oralar ba-ska yerler. insanin ka-fasi karisiyor. beyni allak bullak oluyor. anlamsiz dusuncelere kapiliyor. anlamiyor tabi. ama olsun, ben artik eski tablolardan biktim. çuz;

"flort de bir spordur"
dismissed

çok guzel small talk yapiyorum, artik diyeyim. sessizliklerin doldurulmasi konusunda uzmanlastiniz mi seker? evet, haha o kadar komik bir sey ki bu, gormelisin. hatta yakinda kur yapmaya baslayacagiz. oyle ki, ellerimizde kadehler yerine bira siseleri olacak ve bagira bagira konusacagiz. sonra herkes opussun. lutfen. yalniz bunun için çok istekli gorunmeyin, ne olur ne olmaz, etrafta sarhos olmayanlar olabilir. su ayyas edebiyatini birakin lutfen. demode bunlar. charles bukowski'yi okudum ben, bir kitabini sadece. neyse. ortama uyum saglayamayanlar suçlulukla ve mal a l'aise likle aglasin. bunlar ne gereksiz. ogutlerimi dinleselerdi boyle olmazdi.

"buralarda ozu kaybediyoruz"
sivgin

sevgili istanbul,

istanbul, seni ne çok ihmal etmisim senle iken. sirkeci, laleli, eminonu, gulhane. karakoy'u severdim ya gerçi. donunce hepsini tekrar gorecegim. hiç gormemis gibi seni yeniden kesfedecegim istanbul. neredeyse aglayacaktim, geçen gun senin rehberini gordum de.

ben senin çocugun olayim istanbul. genç kiz, genç kiz derler. genç kiz da kim istanbul? ben yasamayan ezgiyim. yasamadigim zamanlari seninle gidereyim. aç koynunu, ben geleyim istanbul. yalnizligimi kabul et. bir toy oglana ogrettigin gibi yasamayi ogret bana. hiçbir zaman da yasayamayayim istanbul. gecelerini tek basima, gunduzlerini tek basima yasarim. kimse de musallat olamaz bana. nargileydi, rakiydi, hepsini içerim tek basima. sularinda yuzerim.

ah ne kadar uzuluyorum hepiniz için, elimde olsaydi hiçbirinizi reddetmezdim inanin. fakat ne yapabilirim ki? çirkinsiniz, fakirsiniz, zencisiniz, sakatsiniz, korsunuz, arapsiniz, kultursuzsunuz, maleviç kim soyleyin, ben de yeni ogrendim ama siz hiç ogrenmeyeceksiniz. bu yuzden birlikte olmamiz imkansiz. bunu için kendimi kahrediyorum. elimde olsaydi hiçbirinizi reddetmezdim, inanin.

robertli entel teyzeler yeter artik!! siz amerikan ozentisi ve amerikan karsiti robertli entel sutyensiz teyzeler, size baska bir yazimda deginecegim. kendini tasradan saymayanlara savas açiyorum. ben istanbullu isem istanbuldan ve tasradan bir seyler tasirim. carsambaliyim cunku ve istanbulluyum, anliyor musunuz? ezgi trakla ikimiz bir olup tum entel dantel frenk ve amerikan ozentilerine, "annemgillere gittik" diyenleri hor gorenlere, hepsine savas açacagiz. selim isik ozentisi olan ben diyorum ki (frenk ozentisi olmaktan iyidir, gerçi selim isik beni sevmezdi herhalde, neyse selim isik'i karistirmayalim) fransizca konusuyorlarmis, iyi de bu onlarin dilleri, anlamiyor musunuz? antreyi yemekten once yemeleri de bizim yemekten once corba icmemizle ayni sey. biz antre yapmak zorunda degiliz, onlar yapiyor diye. ve "dayioglu, teyzeoglu" da turkçede kuzenin karsiligidir. artik robertliliginizden kurtulun. (gerçi ben robert'e gittim, çok guzel okul. ama hep dalga geçmistik, cop kutularinin ustunde garbage yaziyor diye.) neyse, konumuz cok daha derin ve ince.

yuzeysel isler gunluk gazetesi

KALP AGRISINA UGRAMADAN GUNLUK YASAMLA BAS ETME YOLLARI_1

Sessizliklerin doldurulmasi

en onemli konulardan biri de sessizliklerin doldurulmasidir. yeni tanistiginiz insanlarla konusurken arada sessizliklerin olmasi oldukça normaldir. yeni tanismis iki insan, konusmalari esnasinda her zaman bulbul gibi sakiyamaz. birbirinize anlatacak seyleriniz bitmis olabilir, yahut anlatilacak seyler anlatana o an için anlamsiz veya gulunç gelebilir, anlatan bu seyleri soylemeye her zaman cesaret edemeyebilir. sebebi ne olursa olsun, her munasebette sessizlikler olur, olacaktir. bu sessizlikleri mumkun oldugunca doldurmaya çalisiniz. bunu için çekingenliginizi yenmeniz gerekecek. soyledikleriniz size luzumsuz gelse de konusmaya çekinmeyiniz, onemli olan sessizligi doldurmaktir. karsinizdaki sahsa sorular yoneltin, isini, medeni halini sorun. bu sorular bittiginde çevreniz hakkinda yorumlar yapin, sormamis olsa bile kendiniz ve genel durumunuz hakkinda bilgiler verin. butun sessizlikleri de siz doldurmak zorunda degilsiniz. birakin karsinizdaki de konussun. ve sessizlikleri tamamen yok etmeye çalismayin. sessizlikler her zaman olacaktir. sizi rahatsiz etmesinler. susun ve etrafiniza bakin. kendinizi sessizliklerden sorumlu hissetmeyin. bu, karsinizdakiyle paylastiginiz bir sorumluluktur.

Istisnai haller

1 karsinizdaki sikilgansa

kendinizi anaç hissetmeyin. sikilganlik, hor gorulesi bir durum degildir. yalniz, sorularinizi artirin. karsinizdakinin çekingenligini kabul edin ve bunu kirmaya çalisin. ilgilenin, yardimci olun fakat bunu koruyucu bir tavirla yapmayin, yoksa kirici olursunuz.

2 karsinizdakinin sizinle konusmaya istegi yoksa

bunun yorgunluk, zamansizlik gibi masum nedenleri oldugu gibi, sikilma, horgoru gibi kirici nedenleri olabilir. ikinci durumda kendinizi kotu hissedeceksiniz. buna gerek yoktur. misal, siz karsinizdakinden cahilseniz karsinizdaki sizi hor gorup sizinle konusmak istemeyebilir. bunu kabul edin ve rahatsizlik duymayin. cahil olmak degersiz olmak demek degildir. kendine guven için onerilen degisik yollar vardir. iyi ozelliklerinizi kendinize saymayin. bu, gençlik dergilerinde çok sik tekrarlanan bir yoldur, ama etkisiz ve yanlis bir yoldur. hiçbir vasfiniz olmadigini dusunun, o zaman ne yapacaktiniz? iste, o zamn da bir seyler olmaniz gerektiginden yola çikarak insan degerinin vasiflarla alaksi olmadigini kabul edin.

simdilik bu kadar. bu tavsiyeler tournai meydaninda basibos gezen f.kaktus tarafindan (gerçek adi bu degil), bir pazar gunu, sizin için dusunuldu. tavsiyeler ne derce etkilidir bilinmez. fakat mantigin urunudur hepsi. siz, istediginz gibi yararlanabilirsiniz. ezgi'ye tesekkur edin ve onu sevmeye bakin. çunku kendisi yorgun ve bitkin bir vaziyette, kuçuk burjuva duyarliliginda olup olmadigiyla mesgul.

simdi siz bir kaktus olsaniz, ama oyle içten yarali ve dikenlerini herkese batiran havali ve suskun kaktuslerden olmasaniz, ezik kaktus olsaniz, ve size bu gorev zorla verilse. ya da siz kaktuslere ozendiginiz için kaktus olsaniz. su kulakliklarini kulagina takmis, her seyi yerli yerinde guzel kizin yanina giderdiniz, çekinerek, kusura bakmayin, size dikenimi batirabilir miyim, derdiniz. ben kaktusum de. sonra soyledikleriniz size komik ve çeliskili geldigi için gulumserdiniz, kendi kendinize. kendi kendine gulenleri deli sanma doneminde yasayan kiz gulumsenizi çok çirkin bulurdu. ve allahim çok dertli ve ciddi ve sorunlu olan beni su allahin degersiz ve derinliksiz aptallarindan kurtar bakisi atardi goge. sonra, kizin sovyetler birliginin yikilis tarihi gibi bir çok seyi bilmedigini kesfettiginizde, karsisina geçip ooo aptal olan kimmis bakalim, yuzeysel olan kimmis bakalim, cahil olan, acinasi olan kimmis bakalim, senmissin, senmissin senmissin dansi yapardiniz. kiz bunlarin umrunda olmadigini, cumartesi gecesi dansa gidecegini soylerdi. cumartesi gecesi yalniz kalirdiniz. lenin de yardim edemezdi size.