ezginin eski günlüğünden

bu akşam eski günlüklerimi karıştırdım ve çok eğlendim. aslında bazı yerlerinde sıkıldım, ama bazı yerlerinde tekrar tekrar olayları hatırladım ve çok güldüm, ya da şaşırdım. insanın örneğin eski bir rüyasını ya da eski bir gününü ilk ağızdan okuması değişik oluyor. işte hazırlıktan lise 1e geçtiğimin yazında yazdığım bazı satırlar. yani 2002 ya da 2003 yazı oluyor. aradan 4 sene falan geçti:

"neyse, dün burçin'lerde (hati'nin arkadaşı) parti vardı. millet sarhoş oldu kustu mustu ama güzeldi. şimdi başka yazıcak bişeyim olmadığına göre onu yazıyim en iyisi:

öğlen başladık yemek yapmaya. menümüzde şunlar vardı:

• sosisli börek
• haydari
• acılı ezmeli kanepe
• makarna salatası
• doğumgünü kekleri
• kirpi kek
• profiterol
• jelibonlu/bonibonlu pasta.

bunlardan kirpi keki Ezgi'yle ben yaptık. kimse yemedi, zaten yenicek gibi değildi. hepsi çöpe. başka da bi katkım olmadı yemeklere. sonra içkiler falan alındı, dans etmeye başladık falan. bi ara sılov müzik koydular, işte millet dans ediyo. naci beni dansa kaldırdı, o çocuğa da kıl kapıyorum, nedeni onun benden bahsederken "o kız" dediğini duymuş olmam. (arka koltukta oturan ezik kız konusu) bu arada Burçin'in Kemal diye unutamadığı bi çocuk varmış, ben Kemal adını duydum, Özden ablaya, sırf dalga geçmek için "unut kemal'i özden abla" dedim, meğersem Kemal Burçin'inkiymiş. ben öyle dalga geçmek için demiştim, Kemal'in kim olduğunu bilmiyordum, kim bilir ne sanmışlardır.

üf, sonra oturduk ben salak gibi rezil olduğumu düşünüyorum. kendimi "öldün mü? cehenneme mi gittin? alt tarafı salak olduğunu düşünüyorlar" diye telkin etmeye çalıştım falan. sonra ahmet kaya koydular. salak apo beni ahmet kaya'da dansa kaldırdı, gülmekten öldüm. zaten çocuğun kafası iyiydi. biliyo musun, kimse duymasın, ben apo'dan hoşlandığımı sanıyorum. ya da sanıyordum, çünkü şu anda en ufak bir belirti hissetmiyorum. evde kaldım ya, gittiğim her yerde kendime uygun birine bakıyorum.

bu arada sarhoşlar izlenmeye değerdi. bir diyalog:

apo: lan naci, iyice sarhoş oldun lan. (naci uyuyor) lan naci cevap versene lan. aa, uyumuş lan. içmişsin lan sen. naci kustu, ben kusmadım, naci kustu ben kusmadım. naci hemen de sarhoş oldun be! naci kustu ben kusmadım.

burçin: apocum sessiz olur musun?

apo: fenerbahçe şampiyon. (burçin televizyonu açar. spor programı.)

hıncal uluç: inşallah bu sene birinci olucaz.

apo: inşallah. (bana döner) sen de içtin mi?

ben: hayır.

apo: içtin içtiiiin, ben seni gördüm beş tane içtin.

bu ve buna benzer bissürü komik sahne oldu, hepsini aktaramadım, aktardıklarımı da güzel aktaramadım. zaten kolum ağrıyo, burası da boş kalıcak, neyse bari imzamı atiim:

ezgi."

cuma günü çok hastaydım. ama akşam fen dersine gitmem gerekiyordu. ardından da bir arkadaşımın yengesinin oynadığı tiyatro oyununa gitmek istiyordum. hem aylardır hüküm süren can sıkıntımın içinden çıkardım rahat bir nefes almaya böylece, kimbilir.

ama ben çok yorgundum ve hastaydım. hasta olmak bende hiç hal bırakmamıştı. ben de düşündüm ve planlarımın hiçbirine uymamaya karar verdim. bir yandan da ufacık bi hastalık için tembellik yapmamı affedemiyordum. şimdi görüyorum da iyi ki bozmuşum planlarımı çünkü hiç de küçük bir hastalık değilmiş, hala sürüyor. iltihaplı ateşli bir grip.

her neyse. yatakhaneye çıktım ve uyudum. bir kaç saat sonra uyandım, saat kaç oldu telaşıyla ışıkları yakmaya koştum. hava karanlığa dönüyordu ve yatakhane boştu. dışarıda çok hoş, mavi bir loşluk vardı. cep telefonumun saatine baktım. başımı çevirdiğimde trak belirdi birden. gülümsüyordu. "sen uyandığında paf diye bir ses çıkardım, duymadın mı?" dedi. yanına gittim. henüz uyku sersemi olduğum için rüya diliyle konuşuyordum. rüyamı anlatmaya koyuldum:

-bir kız varmış, chadia'ya benzeyen bir kız
-chadia kim?
- faslı bir kız. ya da crista'ya da benziyor olabilir.
-crista kim?
-amelie nothomb'un kitabındaki kızın adı. bu kız bir çizgiroman çiziyor, böyle kare kare. (trak'ın kitabının kabını görür) işte buna benzer kareler. ve bir adam var. bu karelerin sırrını çözmeye çalışıyor. meğersem çizgiroman kadının ortak öyküsüymüş. 1100'lü yıllardan 19. yüzyıla kadar yaşamış olan tüm kadınların. tüm kadınlar bir kadının bedeninde buluşuyor.
-o kadın benim.
-(bakar) sen değilsin.
-ama benim kitabıma benziyormuş.
-evet, olabilir. der.

buna benzer saçma bir şey de bu sabah yaşandı. beni bir arkadaşım dürterek uyandırdı bu sabah, saat yedi oldu diyerek. ben de içimden şöyle düşünüyorum: ay tai ki saat 24, bunu ben de biliyorum. çünkü şu noktayı şu köşeye birleştirirsem alanın dörtte biri eder, köşegenini de çizersem paralelkenarın ayrısı eder yani oniki paralelkenarın alanı da 24.

tavsiye edeceğim şarkı ise mutlaka: bright eyes, haligh haligh(?)

aralık ayındayız tam altı aralıkta aziz nikola günü olacak yarınsa trakın doğumgünü. sene çabucak geçiyor ama ben össde pek iyi değilim çalışmaya zaman bulamıyorum desem güleceksiniz ama öyle çok meşgul da değilim tabi ama bu zaman nasıl geçiyor ne yaparak geçiyor ben de anlamıyorum gerçekten:( neyse bizim sınavlarımız var hepsi de çok zor bir de saçma sapan ben ki fransızca konuşulan bir memlekette yaşadım bir sene ve sonra ikiyle üç arası bir not aldım fransızcadan yuh diyorum bu ne be, kompozisyonlarımı da hiç beğenmiyorlar bok yesinler kendilerini bir şey sanıyorlar.

ben kilo aldım hem de çok artık hem zayıflayacağım hem de çalışkan olacağım hem de eşyalarımı düzende tutacağım modern ve düzenli ve şehir hayatına uyum sağlamış biri olacağım biraz imkansız gibi görünüyor da olsam ne olacak olmasam ne olacak allah aşkına aman be.

kurulmalık küçük hayal sahneleri

son zamanlarda kurduğum hayal çok basit ve sıradan ama yine de güzel ve eğlendirici: bir akşam, daha yeni geldiğim bir şehirdeyim. orada daha önceden çok ama çok az tanıdığım birileri var. aralarına beni alıyorlar. onlar o bar senin bu bar benim dolaşırken ben de peşlerindeyim. pek konuşmalarına katılmasam da dinliyorum onları ve eğleniyorum. sonra aralarından birinin evine gidiyoruz. balkonda oturuyoruz. biriyle sohbete dalıyorum. ama havadan sudan. ve sonra bana bir köşede bir yer yatağı veriyorlar, ben uyuyorum. ve ertesi sabah pek az konuşarak kahvaltımızı ediyoruz, ben otobüse mi trene mi neye bineceksem ona biniyorum ve yanımdaki küçük not defterime notlar alarak serin bir havada yolculuğumu yapıyorum.

biliyorum bu çok aptal bir hayal ama bunu kurmayı seviyorum. bu hayalde özellikle pek tanımamalıyım insanları. bana karşı sıcak ve sevimli davranmalılar. her şey çok az konuşarak olmalı. hava serin olmalı. ve ben her şeye karşı kayıtsız ve mutlu olmalıyım.

bugün çok hüzünlüydüm. nedenini gerçekten bilmiyorum. trak'la dışarı çıkacaktık. sonra benim on beş dakikalık bir işim çıktı. on beş dakika sonra da gidebilirdik ama trak beklemedi. beni ekti. başkalarıyla tünel'e gitti. bana "sen de gel." dedi. ben tabi ki istemedim. okulda ders çalışacağımı söyledim ona. çıktım yukarı ve somurtarak ders çalışmaya başladım. tabi böyle somurturken hiç de çalışılınmıyordu. insan aklını doğru düzgün derse veremiyordu. ben de dersi bıraktım ve kara kara düşünmeye başladım. durumumu düşünüyordum. önümdeki yılları düşünüyordum. yıllar bana boğucu zaman dilimleri gibi geliyordu. insanlar uzlaşılması imkansız varlıklar. ve karakterim, dünyanın en "penible" yani sıkıntı, ıstırap verici, beraber yaşanılması zor karakteri gibi geldi bana. bunun aslında böyle olmadığını biliyorum ama o an sanki sürekli haksızlığa uğruyormuşum gibi geldi, durmaksızın. büyük olasılıkla gençliğin verdiği bunalımlardı bunlar. oysa ben biliyorum, ben kendim, çünkü yaşadım, gençlik çok da güzel olabiliyor aynı zamanda. benim gençliğimi güzelleştiren şeyler belli başlıdır, tanışmalar, seyahat, sanat müzeleri ve yalnız olmak. şimdi ise gençliğimi karartan şeyler var. örneğin yatılılık. sevdiğim insanların arasındayım gerçekten de ama bunalıyorum. kimse bu kadar abartmıyor ama bana neden bu kadar kara görünüyor her şey bilmiyorum. belki de ben bir çok konuda hem beceriksiz, hem de tatminsiz biriyim. neyse, daha da dramikleştirmek istemem ama bu benim günlüğüm.

bugün hürriyet gazetesinin pazar ekinde papanın daha önce söylediği sözleri 0kudum. çoğuna hak verdim. şimdi düşünüyorum da aslında dindar biri oluyor ve diyor ki mesela "ben evlilik öncesi sekse ve herkesin ahlak anlayışının kendine olmasına karşıyım." sen kıyametleri koparıyorsun, cahil, örümcek kafalı vs. neden çünkü aslında sen zamanında hakim olan bir görüşü benimsemişsin, 21. yyda savunulan düşünceyi kanun gibi görüyorsun, dindarlığı küçümsüyorsun. halbuki dindarlık da diğerleri gibi bir görüş. ve bence çürütülebilecek bir şey değil. bu aynı bir zamanlar bütün herkesin aynı şekilde arabeski küçümsemesine veya ırkçı söylemelere göz yummasına benziyor. işte, herkes aynı anda diyor ki ıyy oruç mu tutuyorsun, ıyy namaz mı kılıyorsun. oysa insan fikirler arasında kendine en yatkın olanı seçiyor, bu da her zaman günün modasına uymuyor.

her neyse, papanın fikirleri beni düşündürdü ve en sonunda bu konuyu düşünmemeye karar verdim. yorucu işler. bu sabah sibel alaşın adam şarkısı radyoda çıktı. güzel bir şarkı. benim geçen sene adam adında bir tanıdığım vardı, aynı, yazıldığı gibi okunuyor. yalnız macarlar ikinci a'yı birazcık ince ve bastırarak söylüyorlar, kulağa hoş geliyor. ben günün gençlerinin modasından nefret ediyorum. mesela benim kullandığım bu iğrenç uslup günümüz gençlerinin ağzına bir nebze yaklaşır. oysa tüm bunlardan bağımsız olmak isterdim.

bir sorunum daha var, milyonlarca sorunum arasında sadece bir tanesi. zamanımı iyi kullanamıyorum, hayatımı organize edemiyorum. kendi evimde yabancı gibi yaşıyorum.

bir de fikirlerimden hiç emin olamıyorum. fikirlerim çok ama çok sık değişiyor. bir başkası karşı bir fikir öne sürdüğünde hemen hak veriyorum.

ben hep intihar ettiğimi, televizyonlarda bu sayede göründüğümü ve herkesin arkamdan ağladığını düşünürdüm. bu hayali 9 -10 yaşımdan beri kurarım. oysa bugün bu olayı başkalarıın açısından değil de kendi açımdan düşündüm, bir tabutun içine girmek kimbilir nasıl bir şeydi. üstelik sonra seni toprakla örtüyorlar. ben ölürsem ölümü denize atmalarını isterdim, ya da çimenlik, güzel bir yerde bırakmalarını. fakat herkes böyle isterse dünyada çürüyen cesetlerden dirilere yer kalmazdı. demek ki çoğumuzda olan tabut korkusunun kaynağı olan tabuta koyulmak, ortaya çıkabilcek pratik sorunlardan doğuyor. yaşayan insanlar bencilmiş o zaman. ya da böyle olması gerekti. doğurmasınlar o zaman o kadar. ben mi diyorum doğurun diye. çocuklarını sevdiklerine de inanmıyorum onların. saçmalamaya başladım. şu ahmet altan da ne kadar kendinden emin. onun tanrısı yazarlar çalışırken başlarını okşayan, kadın memesini gösterip "işte bunları ben yarattım" diyen bir tanrıymış. iyi de, kesin düşüncesini bir filozofa, bir yazara dayandırıyordur. bu gibi adamlar hep "ben demiyorum c.c.t. tessiot demiş." der. ve hep kesin doğruları bulmuşçasına rahattırlar. gerçi hangimiz öyle değiliz ki?

bugün amelie nothombun dişi şeytan kitabını okudum. kendisinin adını ilk kez belçika'da bir televizyon filminde duymuştum, o filmde de aşağıda gördüğünüz adı sylvie mi ne olan kadın oynuyordu. ben filmin bir orasından bir burasından izlemiştim gerçi. fakat kadının yüzü sizce de çok güzel değil mi? çok değişik bir yüzü var gerçekten de:
her neyse. dişi şeytan kitabının arkasında yazanlardan şunu çıkarmıştım: kitapta kesin lezbiyen bir ilişki vardı. sonra biraz çıldırma ve sınırları deneme ile alakalıydı. benim edindiğim izlenim buydu. ne alaka diye soracaksınız ama tıpkı biraz duras'nın sevgili ya da tim bilmemkimin parfümün dansı kitabında olduğu gibi. fakat kitap çok ölçülü ve iyi anlatılmıştı. çok iyi anlatılmıştı ama konusunda bir ilginçlik yoktu aslında. yine de kitabı sevdim diyebilirim. bıraktığım anda tekrar okumak istedim, gerçekten zevkliydi. yalız ekşi sözlükte kitabı ezmiş iki kişi. neden oraya baktım onu ben de bilmiyorum. aptal mılar neler. beğenmezsen bile, git köşende piponu iç, di mi? belçika'yı tanımış biri için kitap iyi bence. bunun nedenini de az sonra açıklayacağım.

kitabın belçika'da geçmesi iyi olmuş. az sonra tartinlerden de bahset de havamızı bulalım, diyecek kıvama gelmiştim. neden belçika? çünkü bu yerin bir türlü güzel bir resmini çizemiyorum kafamda. anılarım küçük, bulanık resimlerden ibaret.

her neyse ben bugün olduça karanlık ve depresif bir gün geçirdim. çünkü aslında hiç hatıram yokmuş gibi geliyordu. aslında sıkıcı bir gün geçirmenin nedeni yoktur. sıkıcılık, nedensiz mutluluklar gibidir. bir bakış açısına bazen günün başlangıcında sahip oluyorsun. o bakışından daha öteye gitmen olanaksız. örneğin ben size blogumda ilginç şeylerden bahsedebiliyor muyum, hayır. fakat kendimi buna zorunlu görmeseydim, ben de mi o aptal yazıları yazanlardan olacağım diye düşünmeseydim, sadece yaşamaya baksaydım, sadece yaşamaya... evet, yaşamaya ve görmeye anları hatırlamaya, çünkü aslında yabana atılmayacak bir anı hazinem var. yaşamak bana çok güzel geliyor.

kestane avcıları

kestane aslında bir bitki değil hayvan biliyor musunuz? iğneyle onu iyice incelediğinizde, kabuklarını yani, ağaç derisinin altında tüylü bir tabaka göreceksiniz, bu kuyruk kısmında iyice belirginleşir, tüyler ise aynı fare tüylerine benzer, bu da kestanenin bir bitki olmadığının apaçık kanıtıdır, şimdi diyeceksiniz ki şeftali ve enginar da tüylü, fakat şeftalinin tüyleri bu kadar belirgin değildir, enginarınkiler ise tüy değil sakaldır. kestane uzun zamanlar boyunca eti pek kıymetli bir küçük hayvan oldu. eti tıpkı salyangozun eti gibi kauçuğumsudur, pişirince yumuşar fakat çok lezzetlidir, bunu dünya çapındaki kestane tutkunlarına sorabilirsiniz. gerçek kestane tutkunları kestanenin pasta içinde kullanılmasına karşı çıkarlar, çikolata gibi basit bir tadın altında bu asil hayvanın etinin eşsiz tadının yokolmasına dayanamazlar. kestaneler ağaçta yetişir diye bilinir, ancak burda kastedilen kestanelerin bir bölümüdür, (onlar da ağaçta yetişmez, ağaçta parazit yaşarlar sadece) diğerlerini ise deniz kestanesi adı altında anıyoruz. yalnız tabi onlar yenmez. yiyenler vardır ama daha iyisi kara kestanesidir. ayrıntılı bilgiyi mecmuamızın trend& yaşam ekinde bulabilirsiniz. sizin için istanbul'un en iyi on sokak kestanecisini seçtik. müslüm'ü orhan'ı nasıl moda yaptıysanız onlara da dadanın bakalım. fakat bu trend girişimlerimizin yarısının devamının gelmemesi sinirimizi bozuyor.

her şeyi bilen çocuk

her şeyi bilen çocuk'un yaşı benim yaşımın sadece bir fazlasıydı. öf şöyle matematik problemi gibi bilerek sevimli görünmek için yazılmış nil karaibrahimgil cümlelerinden nefret ederim ama kullananların benden bir eksiği olmadığı için kullanabilirim herhalde. ben onu daha büyük sanıyordum. beyoğlu sokaklarını ve baba zulayı bile benden iyi bilen biri. tabi ki bu ikisini iyi bildiğimi söylemiyorum. hatta ikincisini hiç bilmem, müzikle aram tembeldir çünkü dinleyecek aletim yok. sonra bu bildiklerinin en ulaşılabilir kısmı. daha neler biliyor, çevre sorunlarını, politik sorunları, le monde gibi gazeteler okuyor her gün. sebastianmış adı, yiğit duyduğunda gülerek dedi ki "bu çocuk uşaklık yapmış mı bir yerde?" (şimdi bunu söylemek benim için şaşırtıcı ama keşke etrafım hep böyle ciddiyetsiz ve boş kişilerle dolu olsaydı.) ama sırrını açıkladı. her geçirdiği gün mutlaka bir şey yapmış olmak istermiş. kitap okumuş olmak, bir şey dinlemiş olmak, bir yere gitmiş olmak, bir film izlemiş olmak... tabi ona şimdi sıla'yı izlediğimi ve hürriyetin kelebek ekini zevkle okuduğumu söyleyemezdim. hatta bunları yapanlarla (ona hoş görünmek için) dalga bile geçtim. dedim ki: "ya ben anlayamıyorum, bu gizli seks kasetlerine gösterilen ilgiyi, kendi kasetlerini kendi çekseler ya bu salak boş insanlar" dedim. neyse ki mizah anlayışı pek sivrilmemiş ki (kriter olarak kendini mi anlıyorsun yoksa aptal?) güldü.

ama sıçıcam artık, bir geçen otobüs niçin bir daha geçiyor? benimki nerde*? benimkinin numarasını kendi kendime tekrarlayarak yerime oturuyorum. hadi **, hadi **, diyorum. gelmedi. oturuyorum ve aklımdaki şeylere dalıp gidiyorum, bu arada otobüsü unutup yerlere baktığım için otobüs geçmiş olabilir. denemem kötü geçti, niçin? sonra efendim, kilo aldım. ciddi ders meselelerini bu türden sudan meselerle bir tutmamalıyım. artık bloguma haftalık çözdüğüm soru sayısını yazacağım.

ezgi ezgi ezgi. ne güzel adınız var ezgi hanım. ne güzel, ne narin bir kız adı. 1988 yılı boyunca moda olan bir isimdi. o kızların yarısı tiki, yarısı gotik oldu ezgi. kendi halinde tarzsız olanları da var ama az. hepsi birbirinden farklı, kimisi birbirine benziyor. o ezgilerin içinde bir ezgisiniz. insanları giyinişlerine göre yargılamayın. çünkü herkes istediği gibi giyinebilir. giyinmek çok kolay. cesaret edemeyenler var. yani mesela arkadaşları concon, kendisi punkçı gibi giyinse garip kaçar. ay ne sudan şeylerle uğraşıyoruz biz gençler. fatih sultan mehmet 21 yaşında istanbul'u fethetti. işi kolaydı. kaftan giyiyordu. sarayın terzisi vardır muhtemelen. fatih sultan mehmet bir arkadaş çevresine girmek için çaba da sarf etmemiştir, lalasıyla, veziri azamıyla takılıyordur. hoşlandığı kıza artistik yapıcam diye kasmamıştır, adamın haremi var. oh, öyle ninem de fetheder istanbul'u. biz burda nelerle uğraşıyoruz, vaktimiz mi var?

şimdi son dönem ilham kaynaklarımı inceleyeceğiz. ilham kaynağı nedir? hayır, yanlış anlıyorsunuz. ilham kaynağı dememeliydim, bu benim uydurmam çünkü. tamam, orijin diyelim, ya da sabit nokta. yani kendimizi ona göre ayarladığımız kişi. onun her şeyini doğru kabul eder ve biz kendimizdeki yanlış noktaları

yok canım, bu yazı böyle sürmeyecek. benim kafamda şu an saddam'ın idam kararı var. ben bir şey bilmiyorum. saddam'ın yaptığı korkunçluklar varmış. ama yıllardır ismen tanıdığım bir adamın idam kararı beni üzmedi ama şu an çok garip duygular içindeyim.

günlük yaşamımı anlatıyorum

dün öss çalışma kütüphanemizde yukarda çalışmaya çalışıyordum ama alt katta babalama team tüm hayvanlıklarını yapıyordu ve bu çok ses çıkarıyordu. ben de dayanamayıp "eeeeh, sıçıcam ha!" diye kavgaya gittim, çalışmaya niyetim olduğundan değil tabi sadece canım uzun zamandır şöyle yumruğumu masaya dayayıp çatır çatır kavgaya tutuşmak istiyordu ve bunun için alt kattaki frpçi erkeklerden uygunu olamazdı. neyse sonra kavgamız bitti ve ben yukarı çıktım, bir de baktım, orta kurdan sesler geliyor, pencereden baktım galatasaray maçını dev projektörlerle yansıtmışlar izliyorlar. vay anasını dedim, oturup pencereye maçı seyrettim bir süre, sonra yatakhaneye çıktım. nihan'ın yanına gittim, ona "hadi gel abazan muhabbeti yapalım" dedim, kıkır kıkır gülerek, o da beni çekip öptü uzun uzun, "canımsın" dedi, sonra yatağını toplattı bana.

bu günüm ise daha güzel geçti. özel ders almaya giderken hocadan dersin iptal olduğunu öğrendim, sonra döndüm geriye, şıvgın ve mesut'la karşılaştım. "ben de tam size geliyordum" dedim, beşiktaş'a gittik beraber. mesut'la ben mesut'un özel parkına gittik. oraya yalnız başıma gitmemi istemiyor çünkü orası onun keşfettiği bir parkmış. mesut'la pek konuşmamıştım daha önceleri. akıllı sözleriyle büyüledi beni. tarihe girmiş insanlardan söz etti, tarihe girmek için neler yapmak gerektiğini anlattı. benim için çok yararlı oldu denilebilir çünkü ben dinleyici pozisyonundaydım. ben mütevazı bir kişi gibi gülüyor ve kendimi bu tür şeyler için fazla yetersiz bulduğumu söylüyordum. "sen ne olmak istiyorsun?" diye sordu bana, ben de "bazı kişilerin sevdiği ve beğendiği, işini iyi yapmaya çalışan, çok ses getirmeyen ama hoşa gidebilen bir şarkıcı olmak isterim." dedim. "normali de bu zaten." dedi. kalktık ben okula gittim sonra. hava kararıyordu yavaş yavaş. istiklal caddesi fıkır fıkırdı. botaniğe gidip oturdum, çantalarım ağır olduğu için. karşı apartmanda oturan ve röntgenciliğni yaptığım adama baktım bir süre.

içimde bir huzur vardı. daha önceki yaşamımı sıkıntı, yani ıstırap verici buldum. bu doğru gerçekten. niçin yanımda bir platon, bir sokrates yok? diye düşündüm. çok akıllı biri bana yön verebilir, bana benim için neyin yararlı neyin yararsız olduğunu söyleyebilir, beni çekip çevirebilir diye düşündüm. mesut onların senden benden daha akıllı olmadığını söylüyor. ancak ben erkeklere, çıkma mıkma işlerine, alkışlanmaya, günlük yaşama meyilli biriyim bir bakıma, üstelik kendimi çok çok özel hissetmiyorum. iyi ki hissetmiyorum, diye düşündüm. daha çok okumalı, bu adamların düşüncelerini öğrenmeli ve kendim için elimden gelenin en iyisini yapmalıyım diye düşündüm. çıkarıp bir kitabın önsözünü okudum. tam yazarın sevmediği birinin yapıt hakkındaki kötü düşüncelerine (yani işin dedikodulu, en zevkli kısmına) gelmiştim ki bıraktım. eve gittim.

kendinden hoşnutsuzluğun kuralları:

1. kendinden hoşnut olmayacaksın, bunu değiştirmek için hiçbir şey yapmayacaksın.
2. ileride daha farklı bir insan olacağının hayali/ inancıyla yaşayacaksın.
3. yüzünün ve vücudunun güzel olduğunu varsayıp/ hayal edip gerçek hallleriyle yüzleşmekten kaçınacak, yüzleşsen bile ne rejime girecek, ne cilt bakımı yapacaksın.
4. ertelemekten asla vazgeçmeyeceksin, tüm zaman seninmiş gibi farz edecek, iş işten geçtikten sonra oturup pişmanlığını kaybedenliğe dönüştüreceksin.
5. ara sıra değişmek için gaza geleceksin, ama gaza gelerek konuşup, sözlerinle kendi kendini tatmin edeceksin, ve sonra da gazın geçecek.
6. neye sahip olursan ol, kendinden hoşnut olmayacaksın, hep daha fazlasını isteyeceksin.
7. asosyalliğinin ve başarısızlığının nedeni tembelliğin olacak.
8. kendini diğerlerinden ayrı tutacaksın, diğerlerini oldukları gibi kabul ederken kendinin nasıl olup da hala yaşadığına inanmayacaksın.
9. başına ne gelirse gelsin diğerlerinden bulacaksın, aksini fark etsen bile geçiştireceksin, değişmeyeceksin.
10. biri sana "değişmene gerek yok" dese de inanmayacaksın, ama değişmen için verilen öğütleri dinlemeyeceksin.
11. canın her daim sıkılacak, kafan her zaman gereksiz şeylerle dolu olacak.
12. başkalarıyla değil, kendinle ilgileneceksin.
13. buna rağmen diğer insanlardan daha az gerekli olmayacaksın, sadece daha çok sıkılacaksın ve belki daha çok mutsuz olacaksın, ya da sadece hayatın daha renksiz geçecek.

seninle dolaşmak için yepyeni bir araba

selam dostlarım bu sabah yeni bir şarkı yazdım eğer kaydedip yayınlayacak teknolojiye ve uğraşacak zaman sahip olsaydım buraya koyardım ama koyamıyorum belki bir gün koyarım siz de dinlersiniz. ama şu an sadece sözlerini yazabileceğim:

şimdi gidiyorsun artık rüzgarda uçuşarak üzgün teller gibi saçların
neden böyle, böyle oldu, neden böyle oldu?

seninle dolaşmak için yepyeni bir araba dantelli bir başlık istiyorum
kendimi yenilemek, senle olan bağımı yeniden kurmak istiyorum
neden böyle, böyle oldu, neden böyle oldu?

şimdi karşımda duruyorsun
araştırıyorum
cam gibi açılmış masum gözleri
bilmek istiyorum, anlatmanı seni benden vazgeçiren şeyleri

ah izin ver, ah izin ver, ah izin geçmişi bir çırpıda silmeme
yeni şeyler öğrenip eskiyi hep gömmeme
ama şimdi imkan yok bunu görmene
neden böyle, böyle oldu, neden böyle oldu?

rüya

şimdi size düm gece gördüğüm rüyayı en belirgin haliyle (zira bilirsiniz ki rüyalar görülürken çok belirsizdir, uyandığımızda ne neydi hatırlamaz, hatırlasak bile pek mantığa uyduramayız çünkü olaylar pek sıralı gelişmez) anlatayım. ben rüyamı anlatırken rüyama sadık kalarak, ayrıntıların arasından en önemlilerinin üzerinde durarak ilerleyeceğim. (öss mantığı beni epey sarmış gibi görünüyor.):

rüyamda ezgisu ve damla bana bir teklifte bulunuyorlardı. geçen sene oynadıkları oyunu oynayacaklarmış, böylece oyunu ben de görebilecekmişim, seyircilerin karşısında oyun oynanacakmış ve ben de oynayacakmışım. oyunda geçen sene rejimiz olan cansu ablalar, ezgisu ve damla da oynuyormuş ama yine de yönetmen ezgisu ve damlaymış. ben oyunu hiç görmemişim ve bilmiyormuşum. sadece giriş sahnesini çalışmışız. buna göre biz tüm kadro sahneye parmak uçlarımızda bale yapar gibi döne döne giriyoruz, bu esnada gözlerimiz kapalı oluyor ve kollarımızı havaya kaldırıyoruz ve sahnede belli yerleri alıyoruz. ondan sonrasına ben doğaçlama katılacakmışım, zaten önemli bir rolüm yokmuş. sonra oyun başlıyor. seyirciler falan var ve tevfik fikret salonuna benzer bir yerdeyiz. ben döne döne yerimi alıyorum, bana provada öğretildiği gibi (sonra bana böyle öğrettiklerinden de kuşkulanıyorum zaten) ama bir de ne göreyim ki herkes benden başka yapıyor, ben yanlış bir yerdeyim ve abuk sabuk hareketler yapıyorum. tüm oyuncular bana ters ters bakıyor. sonra oyun duruyor, oyuncular kendi aralarında tartışmaya başlıyorlar ve seyirciler sıkılıp çıkmaya başlıyorlar, sanki oyun bitmiş gibi. kulise duygu abla geliyor ve ezgisu'ya éboşver, ezgi'yle olmaz, yapılmaz bu oyun." diyor. sonradan anlıyorum ki bütün bu karmaşanın sebebi benmişim, yani benim sakarlığım ve dikkatsizliğimmiş. ezgisu'ya: "ama siz bana provada böyle öğretmediniz ki" diyorum, o da koumu okşayarak: "boşver canım, önemli değil." diyor. ama ben kendimi çok suçlu hissediyorum ve ezgisu bunu hafifletmek istercesine: "canım biraz karbonhidrat almak istiyor, senin istemiyor mu? şu muhallebilere bak:" diyor. ben hala suçlunun ben olup olmadığını anlamamıştım ki rüyam bitti.

odam fildişi beyaz karışımı bir renge boyandı, eski mavi renginden sonra çok iç açıcı ve temiz. dantelden bozma bir perde dikti annem. sonra bir masa koyduk, çalışma masamın dışında, çalışmadığım zaman üstüne dantel masaörtüsü koyuyorum üstüne de test kitaplarını koyuyorum. duvarlardaki posterleri filan çıkardım, şimdi ferah görünüyor. süslü karakterli bir oda değil ama içinde yaşanılabilir.

kitaplarına gözü gibi bakan, tozunu alan, dikkatlice okuyan, notlar alıp satır altlarını çizenleri anlamıyorum çünkü benim kitaplarım kırış kırıştır, hiç de öyle dikkatlice okumam, bir orasından bir burasından okurum, hoşuma gitmeyen yerleri atlarım, dayanamam sonunu okurum, bitirmeden bırakırım kısacası kitaba her türlü saygısızlığı yaparım. çünkü başkalarının uydurduğu bir şey sonuçta kitap dediğin. çoğu kurmaca. hayatta daha güzel şeyler var, mesela seyahat.

geçen gün arabada radyo dinliyordum ve canım acayip şu şarkıları çekiyordu: ispanyolca obsesyon adlı şarkı, beautiful adlı kimin söylediğini bilmediğim hip hop şarkısı (klibi rioda çekilmiş hani), beyonce'den check up on it adlı şarkı. bunlar ya da kıpır kıpır cazır cazır buna benzer şarkılar. ne yazık ki radyo iğrenç gerizekalı amerikan tipi piyanolu şarkılar çaldı ve ben bu şarkıları hiiiiç sevmem, hele hele mesela we are the world we are the children bunun yerine şöyle danslı manslı latin ya da zenci şarkılarını severim.

atv'de yayınlanan sıla adlı diziyi gerçekçi bulmuyorum. dizinin o tür törelerden soğutucağını söylemişler hürriyet pazarda ama yalan, aksine töreleri çekici hale getirmişler. ağa dediğin sanki öyle taş olur. sanki ''sen benim yanımda yatma'' diyince söz dinler. bence sıla cansu dere olarak kalsaydı da ağa göbekli, iğrenç bir adam olsaydı ve dizi sıla'ya yapılan eziyetleri konu etseydi. güneydoğu dizileri romantik.

az önce bir yazı yazdım ve bir resim koydum ama beğenmedim çünkü yazıda kendimi fazlasıyla ezmiştim böylece sildim ikisini de neden sildim ki en azından gerçeği yansıtıyordu. allah bilir bunu da silerim ikisi de skyblogdan nefret ediyor çünkü. belçikadayken çektikleri bir fotoğraf.
ermeni soykırımı, komünistlik, mat 1 ve sözel 2, size söylüyorum. gidin başımdan. ben rahatsız edilmeyi hakedecek biri değilim. ben artık mutlu olabilmek istiyorum. geldim ve gördüm, yaşadığım hayat bu muymuş, böyk dedim ben. dedim. dedim ama sonra öyle anlar aklıma geliyor ki bana "sen hiç mutlu olmadın zaten çünkü yapın böyle" der gibi. mutlu olduğu anların fotoğrafları mutluluklarını şappadanak yansıtan insanları kıskanıyorum. insanları kıskanıyorum. yaşamlarını kıskanıyorum. benim yaşamım boktan, ki bu benden kaynaklanıyor. benim kıskanılacak bir tarafım yok. var ya da yok gibi bir insanım. olmamak istedğiğim öyle çok oluyor ki, sıkılıyorum çünkü. başkalarına özenmek iyi değil.

keşke benim adıma "özenen" koysalarmış. frou frounun bir şarkısı var, breathe in. onu dinlemek çok güzel. ben mutlu muydum orda? işte kafamı kurcalayan soru bu. oysa ordayken burdaki hayattan hiç şüphe etmemiştim. buraya geldim ve aksini düşünüyorum şimdi, orayı özlüyorum ama orda mutlu muydum? bu soru benim için karman çorman, çoğu zaman yanıtın evet olduğunu zannederim, çoğu zaman hayır. çoğu zaman ezik, çoğu zaman neşeli ama ben kendimi dahil edememiş olabilir miyim? tek derdimin bunlar olması, bana yakışan bu. oysa okul ve ülkeye yazılar yazmamı, komünist olmamı bekliyorlar. aman kim bekleyecek? ben kimim ki? ben kimim? bu soru içimi karartıyor.

keşke o şeyi silmeseymişim.

geçen gün okulda komik bir şey oldu. yiğit diye bir çocuk var, geçen gün "istanbul'a ağıt" adında sallama bi şiir yazdı, altına da cahit sıtkı tarancı yazdı, sonra bunu bütün sınıflarda anket olarak gezdirdi. yalnız şiiri düşünce şimdi gerçekten çok aptal bir şiir. ankette üç şık var: "şiiri ilk kez okuyorum, beğendim." "şiiri daha önce de biliyordum zaten, hep beğenmişimdir." ve "kötü olmuş." sonra bu anket kağıtlarını alıp sonuçları karşılaştırdı ve ikinci, yani "şiiri ezelden beri bilirim." seçeneğindeki tikleri saydı, hiç de az değildi. sonra o işaratleyen çocukları (adlarımızı yazıyorduk) "işte devremizin sahte entelleri!!" diye rencide etti. bu yiğit aynı zamanda şairlerin tarzında şiirler yazıyormuş, sonra gidip birine okutuyor, mesela diyelim ayşe'ye mi okutuyor, şiirin sonunda "götüme benziyorsun ayşe" yazıyor. ulan milletin işi gücü yok galiba.

garip rüya

dün rüyamda bir sınıftaydık ve teker teker çıkıp bir piyano eşliğinde şarkı söylüyorduk. sıra bana geliyordu ben ya "gözlerimde kanlı yaşlar, hasretin bağrımda kışlar" adlı şarkıyı, ya da "karlı kayın ormanında" adlı şarkıyı söyleyecektim. karar veremiyordum ve bu esnada birden yanıbaşımda emre altuğ'u görüyordum. aslında ben emre altuğ'u hiç beğenmem ama rüyamda birden beğeniyordum ve emre altuğ'a "sence hangi şarkıyı söyleyeyim?" diye soruyordum, bunu sorarken de emre altuğ'a gülümsüyor ve ellerini tutuyordum, o da elini çekmiyor ve gözlerimin içine bakıyor ve gülümsüyordu, birbirimize gülümseyerek bakıyorduk. tam öpüşecektik ki sabah oldu ve ben uyandım, niçin emre altuğ'lu rüyalar görüyorum bunu da anlamadım ki yaşlı bir adam kendisi bana göre, hem de çirkin.

cehennemin acıları benim sıkılmam yanında kimbilir ne kadar büyüktür.

kızı bir kaza sonucu felç olan adam kızını ve karısını terk etmiş. önce çok ayıpladım ama ben olsam ne yapardım acaba?

yine uykuma döndüm. geçen sene sosyalleşmek istemediğim zamanlarda uyurdum, bir şeyden kaçmak için, yapmak zorunda olmaktan kurtulmak için hep uyurdum. yaşamın küçük zorlukları gözümü yıldırıyordu. bu sene de uykuma başladım tekrar. bu sefer daha sıkıcı işlerden kaçıyorum, çalışmak vb şeylerden ama aslında her şeyde bir bunalmışlık, zevk almama var. pek eğlenceli değil tabi. bugün derste uyuyordum, ilk ders bitti, ikincisi başladı. ben uykumu almıştım ama kalkmak istemiyordum, kalksam, uyansam, bu koca, lahana turşusu tadında şeyin neresinden başlayacağımı bilemediğim için uyumaya dvam ediyordum. ders o kadar cıvıktı ki sevil bana gel kucağımda uyu dedi, ben de yattım. okul biterken esneyerek uyandım e.t. yanımageldi yüzümü öpücüklere boğdu ve "neyin var kim canını sıktı neden sıkıldın söyle" diyordu. ağzım koktuğu için ağzımı açıp cevap vermedim. başım acayip ağrıyordu. her şeye cevap ver, her şeyi kontrol altında tut. pek bana göre işler değil. kendi uslubumdan acayip sıkıldım. kendimden değil ama. sessiz kaldığım zaman iyi oluyor. söyleyecek bir şeyim olmadığını anlıyorum ve susuyorum. böylece sadece oturur yalnız dolaşır, kahve içerim, sessiz ve sakin.

bugün derste şarlonun filmini izledik. bunun dışında palto diye bir öykü okudum. parfümün dansı kitabının önsözünden etkilendim. dünyda en güzel şey zevktir gibi bir anlam çıkardım. bunun doğru olduğunu kabul ettim, ve ekendime eziyet ettiğimi de.

dandirik düşüncelerimden ne anlıyorsunuz anlamıyorum be. sıkıcıyım, öyleyim. ne yapalım?

alain de botton: bence her önemsiz şeyin analizini yapıyor ve alkışlanıyor. analizleri çok güzel ama zekasını gösterme amacına yönelik çalışıyor. bence ve tabi tersi de söz konusu olabilir.

bugün edebiyat dersinde akımları işliyorduk ben de bu yazarların hiçbirini okumamış olduğumu fark ettim (galiba hocalar da okumamış çünkü yalapşalap anlatıp geçiyorlar) sonra gittim kendime ekspresyonizm için kafka'nın, estetizm (?) için oscar wilde'in, gerçekçilik için de gogol'un en ince kitaplarını aldım, hani gözümü korkutmasın diye ve tabi bir yerden bu akımların sanatçılarını tanımaya başlamak lazım diye kafama göre aldım işte, sonra babam onları eline aldı inceledi uzun uzun, sevinmişti galiba, bana dedi ki bu kitaplar güzelmiş, önsözleri uzun, ben de okuldaki entel edebiyatçımızdan duyduğum bu bordo siyahlar eski tercümeleri alıp sadeleştiriyorlarmışı dedim, ama babacığımı bu pek ilgilendirmemişti kitapları aldı baktı baktı, yolda hep elinde tuttu, ben neredeyse ağlayacaktım, dedim ki, babacığım istersen sen de oku, neden böyle duygulandım aslı astarı yok tabi, hala ağlayasım geliyor, sonra babam akşam evde bize hamsili pilav yaptı, böylece ona acımam da geçmiş oldu, neden acıdım ki babama anlamıyorum. hem belki o da okumuştur bunları. okumamış olabilir de.

barselona'da şıvgın'la oturmuş karşılıklı ağlaşıyorduk, bu şıvgın, kelebeklerin dili filmini hatırlayıp ağlıyordu, ben de babama ağlıyordum, niçin ağlıyorsam babama artık onu da aylar geçti hala anlayamıyorum.

not. babam bu yazıyı okumaz muhtemelen ama belki bir gün okursa diye söylüyorum, yazan her şeyi ciddiye almasın.

rüya

dershanede aynı sınıfta olduğum yalnız pek tanımadığım kırmızı saçlı selin'i gördüm dün gece rüyamda. o, sonra benim geçen sene aşık olduğum kız celine, onun aşık olduğu amandine ve bir kız arkadaşı daha. ben nehir erdoğan bedeni içindeydim yalnız. celine ve amandine selin'in dedikodusunu yapıyordu ben de sigara içiyordum ve gülüyordum. "telefon delisidir o kız" diyorlardı. ne demekse, ayyy öleceğim gülmekten yarabbim, ne aptal rüyalar ya.

denklik bürosu. cağalaoğlu anadolu lisesi bahçesinde milli eğitim bakanlığının binası var, d blok. oranın kapısından içeri gir. çift merdivenler yukarı doğru çıkar. ismini yazman lazım. oturur beklersin. bir grup genç var, çoğu moğola, kırgıza benziyor. işte bir rus genç kız. hepsi toplanmışlar. aralarında büyük küpeleri olan bir kız var, o seni heyecanlandırıyopr. tıpkı bir akşam sokağa çıkan latin gençleri gibi. neler uyduruyorum ben? ne yapıyorlar acaba? işleri ne burda? içim kıpır kıpır, bende hiç utanma çekinme yok, aralarına karışmak istiyorum. e uzun zaman olmuş. şimdi şu gençleri görüyorum. özeniyorum. iki genç, ikisi de azeri. konuşuyorlar. benim içimde dalganlanmalar oluyor. aklımda tek bir soru. "neden gelmişler? birbirlerini nerden tanıyorlar? bu kadar moda dışı giyinilir mi?" nereden çıktı bu heyecan anlamıyorum. azeri gençler, bir gün beni bunlar heyecanlandıracak deselerdi inanırdım, farklı yerden geliyorlar çünkü. sıkılgan bir ruhun egzotizm arayışı deyin, deyin de yazımın üzerine limon sıkın. susun. bıktım sizden. yanımda oturan çekik gözlü adama bakıyorum, yüzüne dik dik, utanmadan. konuşma başlatsın, bana şurda olup bitenleri açıklasın. derken bir numaralı kağıtta adılı yazılı olanlar hep birlikte yukarı çıkıyor, ben bekliyorum, adım ikinci kağıtta yazılı çünkü. çekik gözlü adamla başbaşa kaldık. yakışıklı bir çocuk geldi sonra. hiç bildiğim, alıştığım türden bir çocuk değil. "ey, aşk işleri başkanı! ben bu çocukla sevgili olmak istiyorum, bir sevgilim olacaksa eğer. çok değişik bir havası var."

çekik gözlü adam kağıt çıkardı, bankın üstüne koydu. çekinmeden okudum. doğum yeri moğolistan, yüksek lisans, istanbul üniversitesi fen fakültesi. oh be! işte bu. adama sevgiyle bakıyorum şimdi. şu merdivenlerin arasındaki camdan ağaç yaprakları görünüyor parlayarak.

sonra bu histen bahsettiğimde bir arkadaşım dedi ki: "onlar sana değişik geliyor, ama içlerine girdiğinde hepimizin aynı olduğunu göreceksin." öyle ya, belki de dışarıdan beyoğlundaki kapının arkası da başkasına ilginç geliyordur. biz ilk senemizde bir terasa bakar ve oraya özenirdik. daha doğrusu ben özenirdim ve bu özenmeme ara sıra idili de katardım. kimbilir, ordan da buraya bakanlar vardı belki. oraya da gitmedik, neden gitmedik? bir çarkın dişlileri arasında yavaş yavaş öğütülüyorum, günlük sıkıcı hayatıma karışıyorum, karışmak istemiyorum. böyle durumlarda aptal aptal hayaller kurar, kendimi eğlendiririm. genç kız, bileklerini keserek intihar etti, çok gençti, efendim acaba satanist miydi? ulan küçüklüğümden beri aynı şey. şöhret için intihar mı edilir? salak salak salak. bu küçük dar görüşlülük sen moğolistana da gitsen geçmez. geçti. geçmedi mi. belçikada geçtiydi. kısacık kısacık. benkendimi bulmuştum. bunda acıklı olan bir taraf olmadığı için bu acıklı üslubu bırakıyorum.

kokular

anneannemin evi ile başlayalım. bu ev dindar bir güney iç anadolu ve doğu akdeniz eviydi, bulgur, seccade ve bazen de gülsuyu kokardı. eski evimiz akşamüstleri çok güneş aldığı için güneş ve salonumuz bitki dolu olduğu için güzel kokardı.

ben de çeşitli zamanlarda değişik kokulara bürünürüyorum. kokulara önem veriririm. sık sık parmak uçlarımı koklarım. bazen temiz sabun ya da şampuan kokar. bazen ekmek, makarna kokar. avuç içlerimin kokusu ise beni hep sakinleştirir. temiz ve sıcak bir kokudur. yemekleri yemeden önce gizlice koklarım. insan açken yemek kokuları daha keskin olur. neskafe üçü bir arada kokusu ile ülker negro'nun kokusu birbirine çok benzer. koklaması en güzel şey çikolatadır. kağıt burna götürülür ve uzun uzun koklanır. en kokusuz çikolata, bakkallarda satılan ülker, etidir. en güzel kokanları ise belçika markası cote d'or ve pralinler. insanların kokusu ise bir başka güzel oluyor. tişörtümü hafifçe kaldırıp kendimi koklamak beni sakinleştirir. çoğu zaman sıcak hava burnuma çarpar. insan kokum bana gelir. son zamanlarda aynı celine gibi kokuyorum. o kızın kokusunu nasıl anlatayım size durun. parfüm kokusu asla değil. temiz bir koku da değil. ancak bana güzel gelen, değişik bir koku. kendi içinde yoğun, baharat kokusu gibi. pek baharat ismi bilmediğimden hangisi olduğunu size söylemem mümkün değil. ben de son zamanlarda kendimde bu kokuyu duyunca celine'i özlediğimin farkına vardım. bazen yemek kokarım. buram buram pastırma veya ağır bir şeyler. yine de bu koku beni tiksindirmez hiçbir zaman.

benzin kokusu birçok insan gibi benim de hoşuma gider. bunun dışında yanmış kibrit, elime ya da saçıma sinmiş sigara kokusu, izmarit kokusu. annem kendimi bildim bileli temiz ve güzel bir kırışık kremi gibi kokar. ben küçükken dişlerini fırçalar, lenslerini çıkarır, yüzünü yıkar, geceleğini giyer, sonra bu kremden sürer beni öpmeye gelirdi, ve ben bu güzel kokunun etkisiyle "kal" derdim. birine sırf bu nedenden aşık olmuştum ve aşkım uzun süre devam etmişti. görmeyince unutuyordum ve aşkım geçiyordu ama rastlaşınca kokusunu duyuyor ve tekrar aşık oluyordum. keşke parfümünü değiştirseymiş.

ezgitrak parfümün doğal bir şekilde tene karışması gibi kokar. ne "bu kız parfüm sürmüş" dersiniz, ne "sürmememiş" dersiniz. zeynep diye bir kız var ki, onun da kokusu güzelliği ile bütünleşir. kardeşim büyüme çağındadır, bu yüzden kokusu hep değişir ama sık sık terler. babamın çok sigara içtiği belli olur.

mons sokakları kriek (kirazlı bira) kokardı buram buram. o kokuyu çok severdim. bir önceki akşam biralar sokaklara dökülmüş olurdu çünkü. kriek bir kız birasıdır, çünkü alkol oranı nispeten düşük. doris'le köpeğimiz cachou ise çok feci kokardı. doris onu cildine zarar veriri diye yılda iki kere yıkardı. ben bu yıkamaların sadece birine denk gelmiştim. o gün cachou'nun peşinden ayrılmadım. hep ona sarıldım ve kokladım onu. "keşke her gün böyle koksan" diyordum.

tamam, kokular önemli, bunun kıymetini siz de bilin.

belaltı şakalar, başımın belaları

benim psikolojik dengem iyice bozuldu. hep manik bir ruh hali içine girdim. büyük stres altındayım. bunun en büyük göstegesi de son zamanlarda yaptığım belaltı şakalar. şimdi, ben hep bu konuda muzur biri olmuşumdur zaten. imalı edepsiz şakalar hep hoşuma gitmiştir ve sık sık da şakalaşmaktan utanmam, ama şu aralar iki lafımdan biri bu oldu. niçin böyle oluyor anlamıyorum, mesela bugün nihan bana "yattığın erkeklerin kanını içip kemiklerinden kolye mi yapıyorsun kız?"dedi, ben de "hayır onları kafese tıkıyorum, ilerde lazım oluyorlar." dedim. hadi gene bu bir şey değil. bir erkek arkadaşım bana "sen iyi kızsın" dedi, ben de ona "beni beğeniyorsun demek, fiziğimi de beğeniyor musun?" dedim. kız arkadaşlarıma biseksüellikle ilgili şakalar yapıyorum hep ve gürültülü kahkahalar atıyorum. yolda gördüğüm insanları mıncıkladığım da oluyor ve iki lafımdan birini görmüş geçirmiş bir kadın gibi söylüyorum. aslında hiç böyle biri değildim ben, ne oluyor bana? yürüyüşüm bile değişti. ay hayır, çok itici bir şey bu. belki de yatılılığa alışamadım henüz. bakalım eski saf halime geri dönebilecek miyim?

böyleymiş

fuaye danışman aslanım günkut. evet demek ki okul böyleymiş. görmüş oldum.

trak gelecek bugün. sevgili trak. ona çiçekler alacağım. sabah televizyondan dinledim. times dergisi pentagona dayanan kaynaklarından amerika'nın iran'a saldırabileceğini duyurmuş. bu sadece bir senaryo diyorlar ama saldırının havadan gerçekleşebileceğini söylüyorlar. diyorlar ki sonra iran da israil'e saldırırmış. ne olur ki o zaman sonumuz? bence dünyada vatandaşlar bu kadar karşıyken bunun son bulması yakındır öyle değil mi? bence çatlama noktasına doğru yaklaşıyorlar. bence bu saldırılar büyük gücün yakında tükeneceğini işaret ediyor. yükselme devri bitiyor. duraklama devri başlayacak. ve hatta çökmeye başlayan değer yargılarının yerine yenileri geliyor. bu çökmeye başlayan değerlerin de çoğunun amerikanvari olabileceğini düşünüyorum. artık kimse örneğin tüketici haklarını savunurken. "amerika'da olsaydı şu şöyle olurdu" demiyor. amerikan gençliği acayip eleştiriliyor. hatta bazen gereğinden fazla eleştiriliyorlar. şimdi mesela on yıl önce en azından ben çocuk halimle, amerika'nın örneğin geçmişte yaptığı savaşlardan ötürü bu kadar eleştirildiğini duymadım. böyle bir anlayış hakim olsaydı kulağıma gelirdi. beyin takımındakiler (nobel ödüllü harold pinterın ödülünü alırken yaptığı amerikan karşıtı konuşma gibi) ve dini takımdakiler ve belki de (bilmiyorum) avrupalıların da içinde bulunduğu bu topluluk öyle azımsanacak gibi değildir diye düşünüyorum. ve bu yaygın görüş er geç siyasete de yansır diye düşünüyorum ki yansıyor, (geçen senelerdeki tezkerenin geçmemesi gibi) çünkü siyaseti oluşturan bizleriz.

neyse, bu dediklerim yanlış olabilir tabi ki. ben yazdım ki, siz de "yok canım ne münasebet." ya da "evet evet kesin öyle zaten" yazın, benimle bu konudaki görüşlerinizi paylaşın.

fahriye ve cimi melekleri

fahriye benim halamdır, ona fahriye hala derim, ciminin asıl adı necmettin'dir, halam dahil büyükler necmi derdi, biz çocukların dili dönmediği için biz cimi derdik. fahriye ve cimi karıkocadır. cimi gençliğinde iett'de biletçi, fahriye ise kom'un fabrikasında işçiydi, ne zaman emekli olduklarını bilmiyorum. ben küçükken onların mahmutbey'deki evlerine bırakırlardı beni, özellikle yazları. orada haftalarca kalırdım. fahriye beni korur, kollardı hep. özellikle büyüklere karşı, çünkü mükerrem halamın oğlu haktan ve zekiye halamın kızı hatice de gelirdi bazen, ben ordayım diye. üçümüz evin içinde oynardık, bazen dışarı çıktığımız da olurdu. evin etrafı bozuk yollar, sarı otlar, ineklerle kaplı ilginç, sonsuz bir oyun alanıydı ve ben evin içini olduğu kadar dışını da severdim. evde eski eşyalar ve plastik çiçekler vardı. o günlerimde hatırladığım benim yalan rüzgarını halamla birlikte seyredişim, reçelli ballı kahvaltı edişimiz, hatice ve haktan'la oynamam, bir keresinde ev sahibesinin kızı gamze'yi görmeye gitmemiz, eve misafirlerin gelmesi, bizim hamur açmamız, bana da oynamam için hamur vermeleri, benim o hamurun içine delikler açmam ve oraya hayalimde evimizi yerleştirmem: "eski otogar caddesi, cumhur apartımanı". günler, plastik çiçeklerin olduğu bu evde yavaşlıkla geçerdi. fahriye bana bir lazımlık almıştı, ihtiyacım olmadığı halde çişimi ona yapardım. haktan bir keresinde beni battaniyeye dolamıştı: "seni zengin yapayım mı? seni fakir yapayım mı?" diye diye beni battaniyenin içinde dolandırıyordu, ben bu ikisinin anlamını bilmiyordum. cimi en tatlısıydı. beni güldürür, "haydi sana bakkaldan yeni yüz alalım, yüzünü çok yıkadın, eskidi" gibi şakalar yapardı. ben bunlara katıla katıla gülerdim. bana rukiye ve huriye adlı iki kızkardeşin hikayelerini anlatırdı, kardeşlerden biri çok yaramaz, diğeri çok usluydu. fahriye şişman, sıcak mı sıcaktır. memelerine yaslanıp uyurdum, onların yatağında yatardım. ikisini çok severdim. hep orda kalabilirdim. şimdi gel kal deseler yine kalırım. gürültüden, patırtıdan uzak, hiçbir şey yapmadan dinlenir, bir evin içinde yaşar giderim. ilerde içine gireceğimiz üniversite yaşamından ne kadar farklı olurdu bu yaşam şekli kimbilir.

sonra fahriye ve cimi, birden karar verip manavgat'a taşındı. ben altı yaşındaydım. yazın yine onlara gittim. orda tuna ve ismail'le tanıştım. tuna beni bisikletiyle gezdirdi. ben evden dışarı çıkmayı pek istemezdim. cimi bir mobilya mağazında çalışmaya başladı, beni külüstürüne bindirip işe götürürüdü yanında. külüstür dediği bisikletin adıydı. manavgat'ta yaz şenlikleri olurdu. yabancı dansçılar olurdu. ben bunları çok severdim. sonra bir odada tıkılı kalır, "selvi boylum al yazmalım"ı okurdum. halam "yeter okuduğun, dışarı çık biraz" derdi. dışarı çıktım. ayşegül adlı bir kızla tanıştım. arkadaş olduk. bir gün sürdü. günler böyle geçti.

o zamanlar sosyetik entellektüeller, suşi dükkanları ve ciks mekanlar müdavimleri bu kadar yaygın değildi. yaygın olsalar da benim hayatımda bu kadar fazla yer kaplamıyorlardı. ben çok kendime dönük, bir o kadar da mutlu yaşıyordum. fahriye ve cimi'nin sevgisiyle sarmalanmıştım.

sonra ben büyüdüm, kilo aldım, diyetisyene gittim, eski formuma kavuştum, sivilcelerim çıktı. anne babamla kavga etmeye başladım. bir çocuğa aşık oldum, aşkıma karşılık vermedi, sırasının altına mektup bıraktım. yaşıtlarıma ayak uydurmak için, adet yerini bulsun diye, bir sürü şeye kalkıştım. bu şeylerin hiçbiri bana eski yalnız okuma günleri, sıcak ve bunaltıcı yaz günleri kadar keyif vermedi.

YUZUKİ TAŞİMOVA MON AMOUR

ilk kez dediğimde çok şaşıracaktım. karşımda kışın soğuyla titreyen kumral ve güzel yuzuki taşimova'ya bakıp "sen benden çok iyisin" diyecektim. bir aşk itirafı gibi diyecektim bunları, bir de tabi umutsuzca diyecektim, her zamanki uslupla. şaşırıp, "hangi konuda?" derdi, ben de "bilmiyorum" derdim. gülüp "ben de bilmiyorum" derdi. "hem mesela tanıştığımız zaman hatırlıyor musun, sen epey konuşkandın, sosyal birisin." bilmiyor, anlamadı, demek ki. neyi anlamadı? anlayacak ne var? pardon? neydi sahi benim kaygı duyduğum, gizlemeye çalıştığım, neydi?

yok. artık yok. artık değer verdiğim kişiler de benimle aynı görüşte. mesela ilk tanıştığımızda "bendensin" dedi. ne demeye geliyor bu "bendensin"? hem hesabını ödüyorum, hem de "bendensin" demek artık bir artı bir iki eder demek. ah oysa, bilseydiniz, ben neler zannederdim. zannettiğim şeylerin hepsi ucuzlukmuş, dandirikten, bokturupüsür kriterlermiş hepsi. (buraya bir parantez açıyorum. bu yazıda asla yıkılmadım ayaktayım ayaktayım ajda pekkan gibi davranmayacağım. yeni girdiğim bu çevre (çevre mi, hangi çevre, nasıl yani) nin kanunlarını allah kelamı zannettiğim yok. ) ben bir keresinde bir büyüğüme danışmıştım. beni, horlayarak, sözde moral verircesine: "çıkmaktan ne anlıyorsun?" demişti. demek istemişti ki yani "yavrum, sana göre değil bu meseleler. aşk senin gibilerinin özenip de alamayacakları bir şey. sen yerinde otur. o kıvama gelmedin." oysa ki sadece bir beraberliği nelere yormuşlardı. aşkı bağdaştırdıkları şeyleri bir görseydiniz. iyi ki o tarihlerde istemeden de olsa uzak kalmışım. (yüzyıllık tarihimde, evet, öhöm.)

sonra bile bile gönlümce yaşayamamak nasip oldu hiçbir şeyi. utanç beni sarıyor, kendimi böyle şeylere layık bulmamak hakim oluyordu.

şimdi ise... özgürdüm! iki kişi birbirini sevebilir, bu iki kişiden biri ben olabilir, diğeri yuzuki taşimova olabilir, bu iki kişi gönüllerince yaşayabilir.

ah bilseydiniz ne kadar mutluydum, yuzuki taşimova bende dandik kriterler bulamayıp kaçmıyor, zaman zaman beni aşağılasa da her zaman hor görmüyor, beni güzel bulduğu bile oluyordu.

sedirde özgürce ve kadınsıca uzanıp serbestçe, aşık aşık ve kendine güvenli bir biçimde yuzuki taşimova'ya bakabilmenin keyfini bilebilir misiniz?

hele uzun zamanlar boyunca eşyayı tutuşunuz bile gaddarca eleştirilirken. şimdi mutluca ve özgürce yuzuki'nin ellerini tutuyorsunuz.

yuzuli taşimova'yı öptüğünüzde, bu cesareti nasıl, hangi hakla bulduğunuzu sorduğumda o an aklınıza gelmiş gibi gülümsüyor ve "bilmem. cesareti bulmaya pek uğraşmadım. her şey kendiliğinden gelişti" diyorsunuz. sorarım size, niçin diğerlerini iterken yuzuki'ye yanaştınız? niçin diğerlerinin peşinden koşarken bıraktınız ki yuzuki size gelsin? "bilmem, diyeceksiniz, belki de ben değiştim." başka zaman olsaydı utanırdınız bu sözlerinizden. şimdi mahçupça gülümsüyorsunuz. yuzuki'ye bir sır vermiş gibi oluyorsunuz. bırakın gitsin. bırakın olsun. o sır oradan çıksın. yuzuki onu bilsin. bu sizi güldürüyor ancak. her aklınıza gelişinde utangaçça gülmenizi, o bilmemkim üstün kişisi görse sizi hor görürdü, görsün. sonra herkese anlatırdı, anlatsın. artık sadece yuzuki ve sizsiniz. ışıklı bir yerleri, arabaları, insanları özlediğinizde, o olacak şimdi. bir özgüğrlük savaşçısısınız kendi çapınızda, bir rock grubu üyesisiniz. diyorsunuz ki içinizden. "bırak herkes bildiği gibi yaşasın"

enlemin etkileri

havaların bozmasına seviniyorum. bana geçen senenin başını, heyecanlı başlangıcı, sürekli yağmur yağan bir ülkede dili az bilmemin getirdiği mutluğumu hatırlatıyor, geçen senenin eylülüne geri dönmek isterdim aslında. neyse. kış ise çok zorlu geçmişti, hem de çok. coğrafya dersinde öğrendik ki kuzeye gidildikçe kışın günler kısalır, yazın ise uzarmış. işte ben bu günlerin kısalmasından çok çekmiştim. akşam hemen havanın kararması, o havada ıssız köprüyü titreyerek yürümek, sokakların ıssız oluşu, tiyatro derslerine giderken, bir yerden dönerken etrafın kapkaranlık ve benim yapayalnız oluşum çok fenaydı. neyse ki tatiller vardı, ben de bu kasvetli havadan kurtulabiliyordum bu tatillerde. sonra yaz geldi ve günler aniden uzamaya başladı. ne büyük şenlikti o, akşam saat sekiz demek öğleden sonra iki demek gibiydi. ben de alışmıştım artık, yalnız değildim. en güzel şey yağmurun hep yağmasıydı. şimdi keşke yağmur sürse ama aydınlık devam etseydi.

şimdi, keşke keşke demekten kendimi kurtarıyorum artık. dün kendi kendime, artık büyümüş olduğum için, dedim ki "bak kızım" "mademki öss diye bir şey var, kıçını sıkıp iyi bir yere girmek zorundasın. şımarıklıkların yüzünden çalışmamaya devam edersen ne olacaksın? hiçbir şey. ne fransa'ya, ne de paralı yere girersin. öylece kalırsın." dedim. oldukça sert bir konuşmaydı bu kendimle yaptığım.

şimdi size nasıl biri olduğumu anlatmak isterim biraz. hayatımda pek zorluk çekmemiş biriyim. bunu kasıtlı yapmadım yalnız. öyle oldu. çoğumuzun başına geldiği gibi, ne azı ne çoğu benim başıma geldi. etrafa göre normal ama, ben bunu doğal bulmuyorum. hayatın her evresinde çalışıp çabalamalı insan. yorulmalı, kasları, beyni lapa gibi serilmemeli. ne için, ne gibi bir şey için? doğru ya da yanlış bir şey için. ama öyle. sorgulamak ancak bize veriliyor bir lüks olarak. diğerleri ne yapsın? onlara da anlatalım. şaka şaka.

yakında okulların açılacak olması çok güzel. özledim okulu. dershanede mustafa taklidimi yapıyor. kırıtarak: "ayy, belçika'da hiiç böyle diiildiii..." diyor. çok komik.

kibariye şarap içti

bakın ben bazen böyle oluyorum. aman, saklamayacağım işte. size her zaman güzel çıkmış resimlerimi gösterdim. ama gerçek böyle değil. burdaki şaban sırıtışın nedenini de merak etmişsinizdir siz herhalde. söylüyorum, doğumgünümdü. o yüzden böyle sırıtıyordum. aslında böyle sırıtmam her zaman. ama oluyor yani, olmuyor değil. beni bütün kusurlarımla sevin.

buna yorum yazıp moralimi bozmanıza izin vermeyeceğim.

pamuk prenses ve yedi cüceler

o gün beraber ilk televizyon seyredişimizin bugün bana bu kadar anlamlı geleceğini bilemezdim o zaman. bilseydim o zaman dikkat eder, bugün hayıflanmazdım boş yere. zihin, ya da zaman, o kadar kurnaz ki sonraları böyle anları tutup çıkarmakta üstüne yok, sırf bizi üzmek için.

x ile yeni yeni tanışıyorduk. televizyonda sıkıcı bir yarışma programı vardı. evleri köpekle karışık ve bir hoş kokuyorudu, sonraları bu koku burnuma tekrar tekrar gelmiş, xin kokusu olarak benim hafızama geçmişti, sonra onu evinin dışında gördüğüm zaman, aslında böyle kokmadığını anlayınca şaşıracaktım. kanepelerinde uyuyakalmıştım, uyandığımda birileri üstüme battaniye örtmüş, ama ne kadar utanmıştım başkasının evinde uyuyakaldığım için, yine de bana çok iyi davrandılar, bir genç kıza nasıl davranılırsa öyle.

bu ve buna benzer birçok anı, beni nedensiz yere heyecanlandırıyor şimdi. oraya geri dönmek, zamanı durdurmak, x ile aynı odada aynı havayı tekrar tekrar soluyarak anlamadığımız, izlemediğimiz bir yarışma programının parçası olmak ve sıkılınca sıkılganlıkla birbirimize bakıp gülümsemek, kimsenin kanalı değiştirmeye cesaret edememesi. bunlar ne kadar kıymetli bilseydiniz. ve ben tekrar uyuyakalırdım bu masallar odasında.

şu an gitmek isteği sarmalıyor ruhumu. kıymet bilmez biriyim tabi. kıymet bilmezmiş. neresi kıymetli bunun?? dershaneye gitmenin zevki. uzaklara gitme isteğiyle yaşayadurmanın başdöndürücü heyecanı. salak ezgi, her anın uzakta geçmek zorunda mı? anlamıyorsun. öyle demek istemiyorum ki ben ayol. ne demek istediğim ortada. hayır. hiç de öyle değil. açıkla o zaman. pekala.

benim derdim nerde olduğumuzla ya da ne yaptığımızla alakalı değil. yaşamdaki garip, güzel anları bulmak ve onları yüceltmek istiyorum. iyi, sen bunu ipek ongun zannet hala. ipek ongun'dan ne farkı var dingil bunun? yaşamdaki garip, güzel anları bulmakmış. amerikan güzelinde zannettin kendini galiba. torbayı kameraya alsaydın, sonra buna "işte yaşamdan güzel bir kesit" deseydin.

sen beni eleştirmesen var ya, ben her şeyi yaparım. evet, torba da çekerim. benden başka ne bekliyorsun? sana burda yaşam öykümü mü anlatayım? ben gencim daha. doğal bunlar. arayış içindeyim. kabuğumu yırtmak istiyorum. brüksel'i o yüzden sevdim. o yüzden tek başıma olduğum anlara, yeni keşfettiğim şeylere bu kadar bağlandım.

sen iyice aptallaştın kızım. yazdıklarının hiçbir manası yok şu an. olur böyle, yazamayabilir insan. yarın da duygusal komedilere olan nefretini dile getirmek istersin. buna karşın da senin şu çocuğa aşkının başladığı günnü anlatırsın. aslında o günün hiçbir farkı olmaz duygusal komediden. hadi yavrum. hadi. sen git uyu bakayım. genç bir kızsın, sevimlisin, ama daha kat edecek yolun var. ne ille bir şey olacağım diye tutturdun ki şimdi? elallem rezil olma. ya da olmadın, ne olacak. alışkınlşar böyle şeylere.

şaheser

yazdığım şiiriri sizinle paylaşmak isterim:

O YAZ

bir köşede pirelendi unutulmuş bulgurlar
çarptı koyu bir sidik ak tuvalet taşına
günlerde egemenlik sürüyordu devinim
sıcak bir yaz güneşiyle yanıyordu bedenim
güneş vurdu başıma

ve sonra o güzel sular, uçarı ve delişmen
aldı henüz herine oturmamış aklımı
gidiyordum onlarla, sana doğru uzağa
yatıyordum toprak üstünde, kıpırtısız
düşünüyordum.

özgeçmişim

semiha aydın apaydın'larla(takma ad bu) dolu bir özgeçmiş, sahip olduğum ender şeyler arasında. özgeçmişimi şu yorgun halimle yazmak iyi değil aslında ama. belki bir gün lazım olur diye, her insanın özgeçmişi internette bulunmalı.

ben 18 yaşındayım, (ilgilenenlere duyurulur) şimdi çok serpilip güzelleştim ama o zamanlar acınası haldeydim. semiha aydın apaydın (gerçek adını verirdim ama yakışık almaz) hayatımı cehenneme çevirdi. o beni yıkıntılar arasında bıraktıktan sonra, bir özür mektubu bıraktı geriye ama bende çoktan bazı huylar baş göstermeye başlamıştı. ne gibi huylar mesela? ayna karşısına geçip daha takdir edilesi olduğum günlerde vereceğim pozları, yapacağım röpörtajları hayal etme huyu bende semiha aydın apaydın döneminde başlamıştır. o zamanlar 11 yaşındaydım. 14 yaşına kadar bu dönem devam etti. semiha aydın apaydın'la geçirilmiş koskoca üç yıl...

semiha aydın apaydın şişmanlığımla alay ederdi. söylediğim en basit sözleri alayhimde kullanır, beni küçük düşürürürdü. tahtaya adımı yazar, sonuna da "...'yı ...mışlar" yazardı. sevdiğim çocuğu elimden aldı da, elimden almak denemezdi buna ya neyse. semiha aydın sarışındı ve aslında güzel müzel değildi. fotoğrafını koyardım buraya ya neyse. ondan hala tiksinmeme rağmen yakışık almaz bu.

bende bir hayal daha vardı, imkansız bir hayaldi bu. bir gün sınıfa bir beyaz perde getirmelerini istiyordum. orada gelecekteki hallerimizi yansıtacaklardı, ben çok iyi durumda olacaktım, böylece aklanacaktım.

semiha'dana nefret ettiğim için ona bir şarkı bile yazmıştım. bir gün semiha bana bir mektup verdi. apaydın'ın kendi elinden çıkmış bir özür mektubuydu bu. bir şey diyemedim. kalakalmış bir şekilde "ne önemi var" diyordum. belki de akıllı bir kızdı.

semiha dönemini liseye geçince de atlatamadım. içimdeki fırtınalar nispeten durulmuştu. burası daha, çok daha iyi bir yerdi. bana sataşan, semiha aydın gibi benimle uğraşan kimse olmamıştı daha. geceleri okulda kalıyordum. insanları, hayatı keşfetmeye çalışıyordum. daha başka şeyler düşünür olmuştum. kitap okumam azalmıştı. arkadaşlarım artmıştı. sakindim yine de, sessiz geçiyordu günler. semiha aydını hiç görmedim.

sonra yurtdışı geldi. trenler, içkiler, geziler derken hayatım da tamamlanmış oldu. bunları kimbilir kaç kez amlattım. ama belli ki semiha'yı hiç anlatmamışım.

gençlerin şiir yazdığı dergiyi aldım. anlaşılması güç görünen bir şiire baktım. biraz çözmeye çalıştım. sonunda işi kavradım. kızın teki onu sevmeyen çocuk için ihtihar edecekmiş, onu anlatıyor.

bu sabah arabada giderken ben epey bir düşündüm. on üç on dört yaşındaki ve iyi durumdaki kızların neden bunalıma meyilli olduklarını. sonunda nedenini buldum. analarına, babalarına bir mesaj veriyorlardı. bire kere anne ve babaları, anneanne ve dedelerinden farklı olarak çocuklarıyla arkadaş olmak istemiş, ben her şeyden haberdarım, ben senden daha okumuşum, dolaysıylaaa, akşam saat dokuzda yatakta olunacak bu biir, ıspanak yenilecek, biz gençliğimizde neler yaptık, yok efendim mesela solcuyduk bu yüzden, sen bir çocuk olduğun ve biz de çok akıllı olduğumuz için sana sahip olmak ve seni kontrol altına almak en doğal hakkımız, bizim gençken sahip olduğumuz özgürlüklere sahip olman söz konusu bile olamaz, (şartlar müsait değil), olanaklara ise fazlasıyla sahipsin, mesela biz sana izin verdikçe arkadaşlarınla karusel'de buluşabiliyorsun, biz seni arabayla götürüyoruz bir iki saat sonra da alıyoruz, mesela biz çocukken okulda ticaret yapardık arkadaşlarımıza kalem silgi satardık ama tabi sen yapamazsın, sen de bodruma gidiyorsun çocuğum, gitmedin mi, daha bu yaşında seni kaydıraklı havuzlu tatil köyüne tesislere götürmedik mi....

belki de abrttım yani herhalde anne babalar bu kadar kötü kalpli değildir herhalde iyi niyetlidir çoğu ama bazı çocuklar bunu böyle sanabilkir ve okuldan kaçacak, serserilik yapacak vs cesaretleri olmadığından çareyi bunalımlara girerek kendilerini ispatlamaya çalışmakta bulurlar, adeta "bana asla tamamen sahip olamazsınız, çünkü alın, gözlerinizin önündeyim ama günden güne eriyorum, yataktan çıkmıyorum, sizinle konuşmuyorum, al bakalım, nasıl beni bir amma da yitirebilirmişsin gör" diye annelerini üzerler.

yeni nesil hep şımarık bulunur. (biraz paralı olanlarından bahsediyorum) anne ve babalar genç depresyonları için "bizim zamanımızda böyle şeyler yoktu, biz yerdik tokadı bunları yapmaya kalksaydık." derler ama bilmezler ki kendi zamanlarında bunaları hazıtlayan ortam da yoktu.

yine yalan yanlış iddiaları, müthiş sosyolojik psikolojik irdelemeleriyle genç ezgi'yi dinlediniz. o ki, daha çocukluğunda doğan cüceloğlu'nu filan okuyordu, ondan almıştır bu irdeleme huyunu hasbam.

yazdıklarımı not verir gibi, sadece beğendiği için okumayan biri var. okuyor çünkü ne yaptığımı, nasıl olduğumu merak ediyor. diyor ki "kendinden daha çok haber versene." ben de merak ediyorum onu bazen, ne yapıyormuş, morali nasılmış, nerdeymiş, günlük gündeminde ne varmış. bunları merak ederken seviyorum onu, o da diyor ki "e.s. ben seni zeki, hazırcevap, neşeli, duygusal, derinlikli, siyah gözlü... bulduğum için sevmiyorum." "peki ne için?" diye sorduğumda öylesine "bilmem diyor, sevdim işte. başta belki bu türden özellikler içindi ama sonra bunların önemi kalmadı. sana olan sevgim sonsuza dek sürecek diye bir şey de yok." sonra gülerek ekliyor: "bunları aşmış olmalıyız zaten herhalde ikimiz de." ben de merak etmiyorum öyle. sıçmışımiçine. sevilmek hayattaki en önemli şey mi? ergen, zavallı biriyken düşünürsünüzsünüz bunu. "herkes" diye tek bir kişi var, onun tarafından sevilmek en önemlisidir. ama hayır, evcilleştirdiğiniz tilkilerdir size kalacak olan. tilkinizi merak edeceksiniz, dostluk, arkadaşlık budur. sanırım bunu söylememe gerek yoktu, zaten bunu hepiniz biliyordunuz öyle değil mi? leo buscalgia mıydı, o da buna benzer laflar etmiştir. şimdi bu yazıyı sevgiden bahsettiği ve bilinen şeyleri söylediği için küçümsemeyin. hani asi filmlerde bile yumuşak bir nokta vardır ya, kötü insanların iyi bir tarafları çıkar, hani seyirciye yaranmak için konulmuş sahneler. "ulan, dersiniz, şu dünyada hiç mi, kaskatı yürekli adam yok, sevgiyi hiçe sayan kimse yok mu?" trak dün dedi ki "iyilik yapmak ne kadar anlamsızsa yapmamak da anlamsız. iyilik yapmamak marifet değil bu yüzden. ama yapılmayabilir de." bu konuya en vurucu açıklama seçiyorum bunu.

canım benim, hiç değişemedin ya. oraya gittin de ne oldu sanki? yalancı bir özgürlük, sahte bir avrupailik... sonra yine bakıyorsun ki özündeki sen yine aynı sen. dolmuşta ayağına bastığın adamdan özür dileyişin de aynı kalmış. yoksa içine mi alıyor buralar seni?

dün resmi ve siyaset okumayı karşılaştırdım. siyaset galip geldi. içinde bulunduğumuz koşulların en geniş açıklaması siyasette saklıymış gibi geliyor. bilgili olmak istiyorum ya, bir bok olamayacağım. küçük ayrıntıları inceleyeceğim, sizi bunlarla uyutacağım.

her tarafımdan testler çıkıyor, onları yanımda taşıyorum. çözülmese bile duruyor testler yanımda hepsi pusuya yatmış. bizim dershanedeki kızlar adıma kıvırcık koydular. kıvırcık aşağı, kıvırcık yukarı, ben de dedimki üstüne basa basa "saçlarım doğal değil." üzüldü garibanlar.

kayıp aranıyor

şimdi size başımdan bundan 12-13 yıl önce geçmiş bir olayı anlatacağım. o zamanlar ben 5-6 yaşlarındaydım. işte o gün, televizyonda kayıp aranıyor programına çıkmıştım. annemin televizyoncu bir arkadaşı vardı. bu kayıp aranıyor ve katil kim programlarının yapıldığı kanaldaydı herhalde. beni kayıp aranıyorun bir bölümünde oynatmak, daha doğrusu kaybolan bir kızın küçüklüğünü canlandırmamı istiyormuş. haliyle bir gün kreşi asıp gittik. hikaye şöyleydi: anne ve babası boşanmış olan kübra kaçırılmıştır. bir minübüse binmiştik. bu arada ben daha küçük olabilirim. minübüste saçları simsiyah boyalı ve kabartılmış, ağır makyajlı, ve şu an hatırlamasam da muhtemelen leopar desenli giysili bir kadın vardı. bu kadının rolü de annem ve babam boşanmadan önce çekilen bir kadınlar günü sahnesinde " e boşan şekerim." demekti. tam da tipine uygun bir replik vermişlerdi. ben bu kadından, daha doğrusu onun süslü kokana vamp görüntüsünden korkmuştum çocuk halimle. "bu kadın atatürk'ü sevmiyor galiba" diye düşünmüştüm. çocuk mantığı ne kadar sürreal. herhalde kafamda atatürk dinin korucuyusu, süslülerin düşmanı gibi bir şeydi. neyse. orda benden bir iki yaş küçük bir kız vardı, o da benim daha da küçük halimi canlandırıyordu. beni akşama kadar hiçbir şey yapmadan beklettiler. sonra sahnem geldi. sahnem şuydu: babam bana oyuncak ayı getiriyor. ben de ayıyı yere atıyor ve babaanneme sarılıyorum. bu sahneyi birkaç kere çektik. sonra evinde çekim yaptığımız kadın bize pizza verdi. sonra da annemler beni almaya gelmişti zaten. hiç sorun çıkarmamışım, çok usluymuşum.

bundan sonra da televizyona birkaç kez çıkmışlığım vardır. bir tanesinde askeri alana düzenlediğimiz il içi bir okul geziside kameraya dönüp "askerden niye kaçarlar hiç anlamam" diyorum. bir tanesi 19 mayıs programı, utancımdan eve gidip izleyememiştim. beni istiklal'de durdurmuşlardı, gençlerin görüşlerini alıyorlarmış. ben 14 ya da 15 yaşındaydım. sunucu kız "konuşurken yüzüme bakarsan daha iyi olur" demişti. sonra türkiye'nin durumu hakkında ne düşündüğümü sormuşlardı. ben de tabi ne diyecektim ki? : "türkiye'nin durumu eeee.... kötü... gitgide amerika'nın etkisinde kalıyoruz." ne yapmak istiyorsun ileride? : "ımm, üniversite... bir de evlenmek isterim." sunucu kız gülmüştü, ben de yoluma gitmiştim.

belediye binasının önünde çekilen bu fotoğrafımı seviyorum. bu poz, kırıtıp utanıp sırıtmayıp komik olacağım kaygısına düşmeden verdiğim nadir pozlardan biridir fotoğraf tarihimde herhalde. nitekim komik olmuş. şuna bak. çekilirken etrafta kimse yoktu allahtan ya, görselerdi utanırdım. aman bana ne. geçmişte kaldı artık bu tür kaygılar. her şeyi yapabilirmişim gibi geliyor. yüzüm, vücudum bana gülünç gelmiyor.

dün annemle başbaşa bir gün geçirdik. pinhaninin şarkısı çıktı televizyonda. anneme şarkı söyleyen adamı gösterdim: "ne güzel adam değil mi anne? dedim, "yok be, dedi, ölü suratlı." annem de erkekten hiç anlamaz. nasıl tipleri sevdiğini ben size söyleyeyim, hani yaşlı adamlar olur ya mel gibson, richard gere falan, öyle tiplerden hoşlanır. ben de bakarım bakarım, o adamlarda bir güzellik bulamam. "kadınları bu adamlara iten ne " sorusunun cevabı bana göre bellidir. "zengin gösteriyorlar." bana da çulsuzlar daha sevimli geliyor. insan yakışıklı bir çocuğu çuval dolusu paraya değişmemeli bence. öyle değil mi?

ayşegül aldinç

ah ayşegül aldinç. köşe yazarı olmuş bir dönemde, bir yazısını okuyup hiç sevmemiştim. "güzel bacakları olmayanlar şort giymesin" diyordu. ama onun "yeşil bir dünya" diye bir filmi var. çevreci bir kızı oynuyor orda o. şahika tekand tipinde bir kadın. belki de benzemiyorlardır ya neyse. bir bilgim varsa bunu doğrulamak istemem. bırakırım o benim sandığım gibi dursun, öyle şekillensin. yazdığımda gerçekdışı kalır böylece o bilgi. onu düzeltirsem beni okuyan gazete okuyormuş gibi olur. sanrılarımı (böyle mi denirdi bu) korumaya çalışırım. her şeyimi korumaya çalışırım.

ayşegül aldinç'in o filmde ince uzun parmakları vardı. siyah gözleri, kemikli yüzü ne güzeldi. evini terk ederken annesine şöyle diyordu. "kadın ya da erkek yoktur anne, insan vardır." böyle kadınlar ne güzel. ben de aynada yüzümü inceledim. ayşegül aldinç hep aklımda. ince yapılı değildim, orta boylu, geniş omuzluydum, tenim esmerceydi. asla çok zayıf olamayacak tiplerden. belki biraz az yesem ben de zayıf olurdum. iyice zayıf. hüzünlü bakışları vardı o filmde ayşegül aldinç'in. benim de olabilirdi istesem. öyle bakabiliyordum. kaşlarım gürcü kızları gibi kalındı, inceltmek zorunda kalıyordum. samsunlu. her neyse, bu yazı iyice cıvıdı da, devam edeyim.

"anne, dedim, ne güğzel ayşegül aldinç'e bak, incecik." annem baktı, "kızım sen iyice kafayı yedin" dedi. "ama değil mi?", dedim, "ayşegül aldinç koca memeli" dedi.

iyi bari.

"bizim sokaklarımızda dilencilik, hastalık, kangren, kötü yola düşme riski, kapkaççılık, fakirlik, vs vs var ama beyler diyorlar ki "gürültüden rahatsız oluyoruz." şu istanbul'un zengin hanımları beyleri sizi önce bir süzer ananız babanız ne iş yapıyormuş, siz hangi okuldaymışsınız onu öğrenir. o eski dostluk ortamı kaybolmuştur ayrıca aileler birbirinden farklıdır, bizde normal olan şeylerle onlarda normal olanlar arasında ne kadar fark vardır, git, yusufpaşa'yı aksaray metro istasyonuna bağlayan alt geçide bu farklılık gözüne gözüne batar."

işte bu soru "geldiğine göre seni neler mutsuz ediyor?" sorusunun ilk cevabıydı. şimdi ben biraz açılmışım farz edelim, ikinci cevaba geçiyoruz:

"çok uzakta oturuyoruz çok, otobüsle şehir merkezine bir saat, akşam bir yere gitmek istesem olmuyor, hem şehir de karman çorman bir şey."

hep şikayet mi edeceğim tabi ki hayır. bu ikinci cevabı silelim. birincisi dursun. çünkü ben hayret ediyorum yani siz türkler, nasıl bütün bunlara tahammül edebiliyorsunuz. nasıl bir yanınız dururken öbürü gelişiyor sizin, ah yani şu çılgın türklerin. aay, değiştirin bunu hemen. bakın mesela belçika'da işçi sınıfı yok çünkü işçi yok. isteseniz sizin de olmaz. fabrikaları kapatın mesela, ne bileyim gidin ürünlerinizi finlandiya'da üretin. işte o zaman uygar bir ülke olabilirsiniz ancak. ben şimdi gidiyorum yine çünkü böyle konuşmamın ne kadar aptalca olduğu kafama bir anda dank etti. ve şu sosyetenin mide bulandırıcı yaşamı beni de depresyona soktu.

bu akşam da çalışamayacağımı, dershaneden verilen ödevlere bakamayacağımı bile anladıktan sonra içim rahat rahat yazıyorum. geçen gün kapalıçarşı'ya gittim. oradan kendime bir yüzük beğendim fakat fiyatı bana pahalı geldi. ne olurdu babam beni bir gün alışverişe çıkarsa, bana yeni entariler, yüzükler, bilezikler alsa. ayakkabımın tekini kaybettim.

ezgi trak bir gün dedi ki aslında bu türden ayrılıklar, zorunluluklar yüzünden aşkın bitmesi, insanın sevdiği yerlerden ayrılması insanın hayatında gerekli ve önemli bir şeymiş. kaderi devreye sokan bu gibi olayları sevimli buluyormuş ona hak verdim. ama bence benim hayatımda böyle şeyler yok. aslına bakarsan benim hayatımda pek bir şey olduğu söylenemez.

mesela 19 ağustos 9 temmuz arasında sevmiş olduğum çocuğu bir daha hiç göremeyeceğim ama bunu bile çok önemsiz buluyorum. bir başkası ayrılmış olsaydı benim yerime üzülürdüm onun yerine. ama sanki başkalarına yakışan olaylar benim üzerimde eğreti duruyor.

mesela anne olmak istiyorum. buna hazır olduğumu biliyorum. ruhen ve bedenen en olgun dönemimde, annelik için en uygun yaşta olduğumu biliyorum. bir bebeğe çok iyi bakabileceğimi biliyorum. bana bunu içgüdülerim söylüyor. benim için çocuk diyorlar ama aslında hiç öyle değil. kendimdeki gücü biliyorum. fakat etraf o kadar caydırıcı ki içimden potansiyelimi kullanmayı denemek bile gelmiyor. dün kendimi sırf bu yüzden banyomuza kilitledim. yere uzanarak kitap okudum orda. ailemi dışarıda bıraktım. bunları yazarken bile gözlerim dolu dolu oluyor. haydi ben gidiyorum artık. güle güle.

trak'a sordum, dedim ki: "A'yı arayayım mı?" yüzü alaycı şakacı ve tatlı ifadesine büründü. dudaklarını büzdü: "ara ara, dedi. eğlenceli olur. bakalım ne yapmış?" bu kızın her şeye yaklaşımı böyledir. böyle bir umursamamazlık hali, son aylarda bana da bulaşan mı diyeyim, gülüp geçerlik havası var. ben de "hadi bakalım" diyip aradım A'yı. ararken nasıl olsa telefonunun kapanmış olacağını düşünüyordum. ama açtı telefonunu. "kim o?"dedi anlamayarak. ben de kıkıdayak "ben ezgi." dedim, onca günden sonra eninde sonunda aramış olduğuma gülüyordum. "aaa" dedi. şaşırmıştı ama biraz sevinmiş gibiydi. "ne yaptın?" dedi. "arkadaşlarımla tatle gittim. sonra ailemle gittim. şimdi dershaneye gidiyorum." dedim ve dershanenin ne olduğunu açıklamaya başladım: "haftasonları gidilen bir okul." dedim, kendi çaresizliğimle alay ederek. telefonun öbür ucundan bir kahkaha geldi. "iğrençmiş." dedi. işte biz böyle yeni nesilden iki genç, her şeye iğrenç demeyi marifet sayarak alay ediyorduk okulla, dershanelerle falan. fakat ben sesini duymaktan çok memnundum. "sen ne yaptın?" dedim. biraz durulmak için artık günlerini ailesiyle geçiriyormuş. "seni ararım ben yine" dedim, dediğime de hemen pişman oldum. düzeltmek için devam ettim. "çok sık aramam tabi, zaten pahalı." dedim. "merak etme, ben de seni ararım" dedi de, ben bunun yalan olduğunu tabi ki biliyordum. "bana verdiğin msn adresi yanlış çıktı" da diyemedim, beni aramayacağını yüzüne de vurmadım, "tamam" diyerek ve ona hiçbir zorunluluk yüklemeyerek kapattım telefonu.

feminist yazılar

çoğu genç kız gibi yemek yemediğim zamanlar ben de mutlu olurum. hatta kendimi o kadar iyi hissederim ki açlığım hiç geçmesin, hep böyle aç durayım isterim. karnımın içime çekildiğini hisseder, içim kazındıkça ben sevinirim. yemek yediğim zaman pişmanlık çöker. keşke hiç yemeseydim derim.

öyle ki geçen gün otobüste gözlerim karardı. ben mutlu oldum. "demek ki gerçekten yemek yemiyormuşum" diye düşündüm. oysa ki iştahlı bir çocuktum. ilkokuldan önce zapzayıf, yemek yemeyen bir çocukmuşum. o zamana kadar bakar bakar "ne güzel bir çocuk bu" derlermiş. sonra o iltifatlar kayboldu, yerini alaycı bakışlara bıraktı çünkü ben yemek yemeye başlamıştım. şişmanlıyordum. ev sahibeleri alaycı alaycı " iştahı pek yerinde maşaallah." diyorlardı. sözde hoşlarına gidiyordu, ama aslında hiç değil. buna tahammülleri yoktu. bütün kız arkadaşlarım "evet, ben güzelim ama, mutsuzum" derlerdi. yanlarında varlığıma dayanamazlardı. muamelelerin en kötüsünü gördüm. beni olsa olsa hoşgörürlerdi.


şişman olsak da olmasak da, her gün açlıktan kim bilir kimleri öldürüyoruz.

içkinin su gibi aktığı gecelerde

"selam, ben sarhoşken insanların ne demek istediklerini anlayabiliyorum biliyor musunuz? hem de hangi dilde olursa olsun. anlatacağım size şimdi. bir keresinde panamalı bir kız, ben kostarikalı bir çocuk, ve daha bir sürü kişi, oturmuştuk ve o sert belçika biralarından içiyorduk. sonra panamalı kız sanırım adı hulya mıydı neydi ağlamaya başladı neden diye sordum sonra anladım ki memleketine döneceği için ağlarmış. işte sonra benimle almanca konuşmaya başladı. ben almanca bilir miyim bilmem ama anlıyordum bir de almanca yanıtlar veriyordum ve kız da beni anlıyordu tabi zorlandığım yerlerde fransızca konuşuyordum ama sonuç olarak kızın derdini anlamıştım. oradaki arkadaşlarını sevmiyormuş, kostarikalı olmandan ayrılacağı için üzülüyormuş. ben de dedim ki "üzülme, iyi insanlar, sana göre insanlar her yerde olacaktır." yiğit diye bi çocuk vardı, o da bana dedi ki "sen almanca biliyor musun?" ben de "hayır" dedim, tabi bilmiyorum yani ama şimdi doğruyu söylemek gerekirse bizim almanca dersimiz vardı haftada bi saat (orta birde mi ne) ama taaa kaç yıl önce ve ben unutmuştum tabi yine de içkiyle beraber unuttuklarımı hatırlamış ve bülbül gibi şakımaya başlamıştım içkinin mucizevi etkisiydi bu. sonra orda bir çocuk vardı bana hep "küçük kız" diyordu çocuk da yakışıklıydı, keyfime diyecek yoktu.

gelelim bu yazıyı yazma sebebime, ana fikre, hüzünlü kısma. sarhoşluğum geçince o mutlu halimden hiç eser kalmamıştı ve ben çok yorgundum üstelik etrafımda ispanyolca konuşuyorlardı ben hiçbir şey anlamıyordum aslında onları da bir daha da görmeyecektim çünkü benim arkadaşım değillerdi onlarla da tesadüfen birlikte olmuştum ve yollarımızı ayıracaktık dün dertlerine ilgi duyduklarım bugün benim için önemsizdiler ve ben yine mutlak yalnızlığa gömüldüm."

-vay be bu ne havalı yazı kız? mutlak yalnızlık filan?
-hızlı gazeteci olacağım.
-olamazsın. neden mi? tanımıyorsun. rock gruplarını tanımıyorsun. müzikten haberin yok.
-o da zamanla oluverir.

sanki ne kadar çırpınırsam çırpınayım değişik dünyaları kaçırıyomuş tüm güzelliklerden kendimi alıkoyuyormuş gibi hissediyorum kendimi ah kimbilkir uyuşuk gözlerimi ne kadar büyük açmalıyım güzel dünyalara girebilmek için yakaladığımdan emin olabilmek için. bunu tarif etmem şu an çok imkansız sevgilki okuyucular, ne kadar meraklı ve aynı zamanda kendime dönük yaşadığımı sandığımı bilseydiniz belki anlardınız ama siz dışadönük ve içi rahat insanlar olmalısınız ve bu eksik kalmışlık kaçıröışlık hissini anlamanıza imkan yok. bakın bu kıskançlık değil sadce her şeyi daha iyi anlama ve her şeye daha güzel dahil olmna isteği ama ne kadar yol kat ettiğimi sansam da aslında hep aynı yerde duruyor ve hayata dahil olduğumu daha fazla hissetmek için çabalıyorum işte benim olayım da bu bende bir şey sezdiyseniz benden hoşlandıysanız ki bu o kadar şeyin arasında çok önemsiz geliyor şimdi bana herhalde bu yüzdendir yaşadığımdan hiçbir şey anlamadım sevgili okurlarım çok abartılı bulacaksınız hadi ordan diyeceksiniz ama olsun, sadece izlenimler kaldı ve hem istekli hem uyuşuğum kendimi seviyorum ama kendime çok güvenim yok.

şimdi gidip kahramanca (vaay) dış dünyaya karışacağım ama ne zaman bu kocaman şehir bu kocaman dünya bu karışık düzensizlik ve bu güzel bulduğum şeyler beni içine alacak aman kimbilir?? onlara bağlıyım ve onların olmak istiyorum, insanların değil, anın içinde olmak istiyorum, dünyadaki tüm zevkleri ve acıları tadabilmek. ama o kadar çok şey var ki hangisine sıra gelecek? işte, ben aynı şeyleri tekrarlayıp duruken neler olup bitiyor, ben kendimi harcamaya, bu şeyler için hazırım. artık kendimi unutmak ve başka şeylere yelken açmak istiyorum, bir şeyin ya da bir sürü şeyin çocuğu olmak istiyorum. dünya hayatına bağlanmak, onun da ötesine geçmek işstiyorum.

"sabahın ilk ışıklarıyla uyandım" ne güzel bir cümle bu. sabahın ilk ışıklarıyla insan niçin uyansın ki? aklıma kötü şeyler getirmeyerek düşünmeye başladım, öyle, kendi kendine uyanmış olabilir, yolculuğa çıkacak olabilir. bunun düşüncesi bile içimi kıpırdatmaya yetiyor. kimbilir hangi kitaptan aldılar bunu. kimbilir gerisi nasıldı. aklıma yağmurun sürekli yağdığı günlerde kendi sabahın ilk ışıklarıyla uyanma anlarım geliyor, cümleyi söyleyenin ne büyük bir sevinç ve coşku içinde olabileceğini düşünüyorum.

hey siz, arkadaki bayan uyanın. test çözüyoruz biz bu dershanede. bu cümlenin gerisini düşünmeden öğelerine ayırmalıyız. "aaah, şimdi damarımdaki anarşist hayalci çocuğa bastınız, işte şimdi!!! ah her şeyiniz para allah sizi kahretmesin kapitalist dersaane yöneticileri. böyle sistemin içine edeyim ben, kahretsin, gökyüzündeki uçurtmalarımı, turuculu sarılı uçurtmalarımı yırttınız." diye düşündüm asice. camdan aksaray'ın benim çok güzel bulduğum bir manzarası görünüyordu.

ben aslında böyle eften püften şeyleri yazı malzamesi yapacak kadar kalitesiz bir kız değilim. yazıyorsam, değersiz şeyler yazdığımı bilerek yazıyorum. yanlış anlaşılmasın.

"insan en boş yazılarını ergenliğinde yazar." diye düşündüm bugün, çünkü bir şeyle ilgilensen de o yaşta tam olarak hiçbir konuya yönelemiyorsun, kendinden başka. acıklı bir sesin oluyor evet, ama neden acıklı, niçin acıklı kimse bilmiyor. ve güzel ifadelerle ve etkileyici imgelerle dolu bomboş yazılar yazılıyor. aşağıdaki yazı bu türden yazılara güzel bir örnek olabilir:

19 nisan 2004

seni aldığıma bir sevindim, bir sevindim. kapağın ne güzel, hani monet'nin, ya da renoir'ın, hani kadın çizip duran, bir tablosu vardı, çiçekler, bir gelin, belki de değildir, ama bir kadının elinden tutmuş, yüzü seçilmeyen bir adam, çiçekler, çiçekler... bir yaz gününde verandada oturmuş, 1960larda olabilir, bir grup arkadaş, bahçede çiçekler, çiçekli elbiseli bir kadın, ağaçların arasında bir havuz... anlatamadım. ben çocukken havuz kenarında çok leziz bir börek yemiştik, ama bir parça yiyebilmiştik ancak çünkü başka yoktu, nüsa teyzem, annem, ben. öyle bir görüntü var hala kafamda. anneme defalarca sordum orayı ama hatırlayamadı. aynı bu defterin kapağı gibiydi orası da, renoir'ın o tablosu gibiydi, karmaşık.m şimdi bunlar ne uzak. yarın coğrafya sınavı var, bense sevgilimin saçlarını düşünüyorum. ne güzel, kuş tüyleri gibi, iplikler gibi. ipeksi. ama kestirmiş saçlarını. öyle diyorlar. nasıl sıkılıyor canım. şimdi o havuzun kenarında olmak istiyorum. orda olmayı ve kimsenin saçlarının kafamı kurcalamamasını istiyorum. okul diye bir şeyin olduğunu unutmak, ve dünya işlerini de unutmak, sadece haavuz ve börek. yapmam gereken tonlarca iş var, ama hiçbirini de yapasım yok. aşık olmak da sıktı beni, ne diyeyim, hep aynı şeyler, karşılık alamadıkça güçleniyormuş gibi yapan duygular, hiçbir şeyin olmaması. ama huzur bu defterin içinde. şu an huzur diye bir şeyi basbayağı hayal edebilirim, ama anlatmak zor. bazen kulağına bir ses, gözlerinin önüne anlık bir görüntü gelir "al işte huzur bu" dersin ama hemen geri gider.

bu yazıyı okumak insanın ömründen ömür tüketir bence. o ergeni karşıma alıp şimdi "ne demek istedin kardeşim?" demek isterdim ben de. ama o ergen belki sadece yazı yazmak, kendine güzel gelen o cümlelerin büyüsüne kapılmak istiyordu. ben yatılı okulda okudum, orda pek kitap okumayazdım ben, okuyan okurdu. belki okuyan arkadaşlarım daha güzel yazılar yazmışlardır.

36 saattir uyumamış. iç çamaşırlarını gösterdi bize, kana ve dışkıya bulanmıştı. ssk hastahanesinde çalışıyor, işçilerden nefret ediyor. daha doğrusu, zamanla oluşan bir duygu bu. benim anlamadığım, git evine uyu değil mi? hayır, çiçekleri suladı, çamaşırları koydu. beni yanına çağırdı, havluyu neden pis çamaşırların üstüne atmışım. banyodan çıkarken o kadar sinirlendim ki yorulmuş bedenine bilerek kapıyı vurdum, yanlışlıkla olmuş gibi. tembellik nedir bilmiyor, bence kararında bir tembellik herkese yakışır. bir konuya kendini vermek, o konuda yorulmak ve çabanın meyve verdiğini görmek elbette güzel, ama.

siyasetin sadece tahminlerden ibaret olduğu belki de doğrudur, değil mi? hatta bence öyle, nerden bileceksin. hızla gelişiyor her şey. mesela herkesin karşı olduğu bir şeyin hala yapılıyor olması arkada çok büyük güçler varmış hissi uyandırıyor, korkutucu bir şekilde. bir yandan da karşıt söylemlerin ne kadar güvenilir olduğu tartışılır. kuranın dili ne kadar muzipse, insanlık da o kadar muzip, basit ve anlaşılır olmalı değil mi? işte ben adını vermek istemediğim bir dergiyi okuyordum, öfkeli bir dergiydi ve bazı kişileri mahkum ediyordu, ilk başta çok saçma geliyordu ama ben "ya dedikleri doğruysa, nerden bileceğiz?" diyordum. ben zaten emin biri değilim. herkes beni kolayca ikna edebilir.

konudan konuya atlayarak devam edelim. pinhani diye bir grubun istanbul'da şarkısı çok güzel. klibini de izledim. görüntüler çok hoştu, müzik de ben pek anlamam ama çok iyiydi.

bugün dindar dostalarımızı gördük. yine çıplaklıktan söz ettiler, bense artık bu konu açılınca eskisi gibi suçluluk duymuyor ve içimden "ne kadar da abartıyorlar" diyordum. çıplaksan çıplaksın işte canım, ne yani.

son olarak, ben artık dersaneye gideceğim.

rating

bu yazıyı okuyanlar bana "okudum." şeklinde yorum yazabilir mi? böylece beni kaç kişinin okuduğunu hesaplamış olurum. çok umrumda olduğundan değil, merak ettim. beynim işte böyle meselelere tıkır tıkır işliyor, anlarsınız ya. hadi bakalım, bakalım kaç kişi çıkacaksınız bekliyorum.

aksaray taksim dolmuşuna bindim. galatasaray'a gelmeden dolmuş durdu ve biri indi. "bu inen de kim?" diye düşünürken birden çaktım işi. inen yalçın abi'ydi. en ön koltukta oturduğu için yüzünü görmemiştim. yalçın abi baba tarafından 20 küsür kuzenimdem yalnızca biri. saçları jölelenmiş, yana yatırılmış, kareli mavi gömleğini giymiş ve gözlüklerini takmıştı. ben mi yanlış görmüştüm yoksa inen yalçın abi miydi?

yalçın abi sık gördüğüm kuzenlerimdem değildir, yine de onu burda, şu dolmuşun içinde görmek acayip sevindirmişti beni. bu benim için uzun zamandır hayal edilemez bir şeydi zaten, hadi okulun etrafında arkadaşlarını görürsün, ama şehirde akrabalarına rastlamak... demek ki bu kapısından içeri giremediğim, eşiklerinde dolaşmaktan ileri gidemeğim istanbul'da insan akrabalarına rastlayabiliyordu. kafamda akrabalarla örülü, mıncık mıncık sevgiyle hatmedilmiş, arka mahallelerde yaşayan bir akraba dünyası hayali doğdu, mekan ise istanbul'du, benim sokaklarında dolaştığım, fakat yabancısı olduğum bu yer. her şey daha sıcak görünüyordu artık gözüme. oturduğumuz toplu konut- site uzaklardaydı artık. ne kadar bakımlı olursa bir bahçe, o kadar yapay ve çirkindir ey sevgili zavallı okur parçaları. yeni nesil diye bir şey varmış, generation c. bunlar yaratıcı ve teknolojinin en müthiş olanaklarından acayip yararlanabilen bir nesilmiş.

-ne okumak istiyorsun?
-uluslararası ilişkiler.

yalan. külliyen yalan. uluslararası ilişkiler okumak istemediğimden değil, sadece "ne okumak istiyorsun" sorusunun cevabı bu değil, çünkü bilmiyorum. bu cevap da sadece soran olursa verilmek için üç dakikada hazırlanmış, kişisel özelliklerimle o kadar da çatışmadığı için inandırıcı gelebilecek bir cevap işte. yine söylüyorum, bence uluslararası ilişikiler okunmayacak bir alan değil. hatta bence her alanın kendine özgü güzelliği var, bir kimyacı için kimyadan güzel bilim yoktur, böyle düşünürsek, tıp da, psikoloji de yararlı, zevkli, gerekli bilimlerdir, bir konunun diğer konuya üstünlüğü yoktur herhalde. bense bu sorunun bana şimdi sorulmasına kıl oluyorum, çünkü cevabını, dürüst olmak gerekirse, hiç düşünmedim, keşke bana bu akşam ne yapmak istediğimi ya da kiminle çıkmak isteyeceğimi sorsaydınız. üstelik bence bu konunun pek de ehemmiyeti yok, insan ne iş yaparsa yapsın yaşamını az çok sürdürebilir. güvender yayınları lise 2 setinden çıkmış matematik kitabının önsözü öyle demiyor ama:

"hayatınızın en önemli dönüm noktalarından biri öss'dir. bu sınavda kazanacığınız bölüm ve o bölüm sonrasında edineceğiniz meslek sizin yaşam biçiminiz olacaktır. elbette böylesine önemli bir sınava en iyi şekilde hazırlanmak gerekir. işte GÜVENDER YAYINLARI'ndan olan elinizdeki kitap sizi sınavlara hazırlayacak en iyi kaynaktır."

ne kadar umutsuzluğa sürükleyici bir yazı. keşke şöyle yazsalardı:

"hayatınızın baharındasınız. hormonlarınız gelişiyor. tabi ki böyle karışık bir dönemde sizden önemli kararlar vermenizi isteyemeyiz. günleriniz test çözerek de geçmesin. ailenizin durumu iyiyse sizi ne de olsa beslerler."

tabi ki ben kendi çıkarlarımı en iyi bir biçimde savunmak zorundayım. tabi bu düşüncelerimi annemle ya da babamla paylaşamam. onlara düşman kesildim. bana çocuklarıymışım gibi davranıyorlar, sinirimi bozuyorlar. babam ise olgunlaşmadığıma dair kanıtlar bulup bunları herkesin arasında söylemeye pek meraklıdır. neyse canım, meseleleri büyütmek yersiz. eninde sonunda bir şey olurum herhalde.

özlediğim şeyler

mesela burası benim odamdı. hep karışıktı ama güzeldi. odayı benim yapmıştım, başta yadırgadıysam da. yağmurlu gecelerde yatağımda kitap okurdum, mesela sylvain'in sakladığı playboy dergileri vardı.

daniel

şimdi size daniel nasıl bir adamdı onu anlatacağım. bir pamukşekeri kadar yumuşak ve tatlı bir adamdı diyebilirim. hatta siz bu yorumdan benim ona hani şu genç kızların kendinden yaşlı adamlara duydukları flört ve kendini beğendirmeyle karışık yakınlığı duyduğumu çıkarabilirsiniz. oysa ki yazdığım daniel, artık malzemem olmuş bir daniel'dir. bu yüzden kendimi gerçek daniel'e karşı suçlu yahut sorumlu hissetmem.

daniel bizim tiyatro dersinde oluşturduğumuz küçük gruba gelmiş küçük bir adamdı. evsiz serserilere benzerliği ile dikkat çekerdi. kilosu herhalde elli falandır, elmacık kemikleri öyle çıkıktı ki hasta sanırdınız. kısa boyluydu, dalgalı saçları ve tek kulağında küpesi vardı. utangaç oğlan çocuklarına benzeyen sevimli bir gülüşü vardı, çok kibar ama çekingen biriydi. yaşı kırktı. fakat hiç göstermezdi, zayıflığı nedeniyle.

daniel'e başta hiç sokulamadık. onun françoise diye bir arkadaşı vardı ki onu da başka bir yazımda anlatırım. soğuk olmamasına karşın, beni beğenmediğini sanırdım. beni çok ciddi buluyormuş gibime gelirdi. bir oğlu da vardı daniel'in, yaşından 4 yaş küçük gösteren, zayıf, utangaç bir çocuk. sonradan öğrendik ki annesi evi terk etmiş, sonra vefat etmiş. kitapları, okumayı seven, duygulu bir çocukmuş. ben ona ablaca bir yakınlık göstermiş ve onu sinirlendirmiştim.

marie france beni artık arabasıyla bırakamaz olunca, bu iş daniel'e kaldı. akşamları onunla dönmeye başladım. bu yolculuklar boyunca ben hep konuşurdum, daniel de dinlerdi. sonra bana anlatmaya başladı. evsizlere ettiği yardımlardan, ruhsal aydınlanmadan, meditasyondan, acıların insanı olgunlaştırdığından bahsederdi. eve bırakırken beni de sevgiyle gülümserdi, artık kalbini kazanmış gibiydim.

size daniel'i neden anlattım, bilmiyorum ama insanları anlatmayı seviyorum. hele böyle her şey olağanüstüymüş ve çok önemliymişçesine anlatmayı.

babam bugün beni yanına çağırdı. "kızım ne olacak senin bu halin?" dedi. ben de anlamamazlıktan gelerek "hangi halim?" diye sordum. yüzünü acı bir ifade kapladı, bana sevgi ve acımayla karışık baktı. kafasını iki yana salladı "ah kızım, dedi, bize hiç güven veremedin. hep korunmaya muhtaç gibisin. arkadaşlarına, bize, kendini hemencecik teslim ediveriyorsun. hiçbir işini sen kendin yapmıyorsun. etrafına bakmıyorsun. bir gün sana bu halin yüzünden yolda araba çarpacak, öleceksin diye korkar oldum." ben de başımı eğdim. devam etti "çok iyi bir insansın ama bir türlü büyüdüğünü gösteremedin bize be yavrum." dedi. aileleri çocuklarının hayta olamsından çok üzen bir şey varsa bu da çocuklarının pısırık olmasıdır. hele çocuklar erkekse daha büyük bir utançtır bu. fakat bizim evde kız erkek ayrımı yapılmıyor, benden de bir erkek çocuktan beklenen şeyler beklenebiliyordu. bunun başında açıkgöz olmak geliyordu.

oysa olnuyordu. değişmem için epey bir değişmem lazımdı, oysa ki ben halimden memnundum. kendi küçük, bulanık evrenimde yaşamım sürüp gidiyordu. rahatsız edilmek en son isteyeceğim şeydi.

orda gerçekten oluyor
http://www.fromisraeltolebanon.org/

sonunda evden çıkmamaya karar verdim çünkü hastayım. bu sefer galiba bedenen değil, ruhen hastayım, bildiğimiz tembellik hastalığına yakalandım, içimden hiçbir iş görmek, yürüme bandında yürümek bile gelmiyor. öyle ki canım kitap okumak istediğinde yeni bir kitaba başlamak için bile çok yorgun olduğumu hissettim, ben de "kürk mantolu madonna" kitabını yıllar sonra tekrar okumaya başladım. onu okurken de uyuyakalmışım. şimdi uyandım ve yazıyorum. benim asosyal olduğum hissine kapılıyorlarmış okurken beni, doğrudur. insanda bir aktif bir de pasif yan varsa ve biri harekete geçtiğinde diğeri alçalıp bitiyorsa bende bu pasif hal üste çıkmaya çok meraklıdır. oysa ki ne kadar gencim, 18 yaşındayım, sağlıklı bir vücudum var, isteseydim eğer daha sağlıklı olur, böyle yağ bağlamazdı. bazen kendi kendimi bir doğal kaynak gibi harcadığımı hissediyorum. fakat tüm bu pasifliğime rağmen hayattan tam olarak kopmadığımı görüyor seviniyorum. sadece etrafıma daha fazla dikkat etmem gerekiyor. ah, şimdi bu dalgınlığın, babaanne geceliğinin ardına saklanmış ezgi'nin seyahat etmekten, müzelere gitmekten ve yeni insanlarla tanışmaktan hoşlandığını söylesem kim inanır? affedin sevgili sürüsüne bereket okurlarım, politikadan bahsetmek yerine size daha çok söz sahibi olduğum konulardan bahsedebiliyorum ancak.

konuşma kurslarına gideceğim çünkü konuşamıyorum. cümlelerimi tamamlayamıyorum, orta yerde cesaretim kırılıyor ve mecburen susuyorum ya da sesimi gittikçe alçaltarak karşımdakinin bozuk cümlelerimi duymamasını sağlıyorum bana diyorlar ki "sen türkçe'yi mi unuttun bakiyim?" aslında unutmadım kelime dağarcığım falan iyi ama konuşma biçimimi bulamıyorum "hangi cümleyi kimin karşısında hangi ses tonuyla söylemek" işte sorun bu. fransızcada yoktu böyle bir şey. aksanlı ama spontane bir konuşma biçimi tutturmuştum, hızlı ve neşeli konuşuyordum, konuşurken mimiklerimi ve bakışlarımı kullanmaktan çekinmiyordum böylece ortaya ferah ve sevimli bir konuşmacı çıkıyordu. üstelik konuşurken böyle şeyleri düşünmezdim bile. ne de olsa değişim öğrencisiyim derdim ve çok rahat olurdu. burda bir şey sorsan diyorlar ki " kendi vatanın, kendi şehrin, nasıl bilmezsin?" bunun sorumluluğu var tabi.

bugün boş boş otururken (evden çıkmam gerek ama çıkmaya üşeniyorum) tembelliğim meyvesini verdi ve ben bir şarkının nakaratını yazdım. şarkım o kadar derin değil ama kız sesine ağırlık veren hüzünlü bir aşk şarkısı:

est ce que je peux rester ici, un soir, ou deux?
une nuit, ou deux?
une moi, ou deux
toi et moi, nous deux, est ce que nous sommes si impossibles?

kendinizi salmayın

bu blogun adını alaycı alaycı "ezgi'nin esrarengiz olaylarla dolu bilmemne günlüğü" koyacagıma keşke daha açık sözlü olup "zavallı ezgi'nin heyecansız arayışlarının günü gününe özeti" falan koysaymışım.

sevgili ezgi,

seni tanıdığım için çok mutluyum, beraber birçok kez vakit geçirdik ve bu zamanları hep hatırlayacağım çünkü komik birisin ve aynı zamanda çok güzel resim yapıyorsun sanatının birinci hayranı benim.

neyse, hoşçakal.

- A!!! seni goremeyecegim bir daha. ne kadar uzucu.
- evet, uzucu ama yani. isin suyunu çikartmaya gerek yok.
- A, evliligimiz konusunu dusun. eger 10 sene sonra hala bos olursan ben hep hazirim seninle evlenmeye. bana mail atarsin.
- daccord on va garder le contact.

odami bosalttim dun. yarin gelecekmis gibi biraktim, çunku hiç burayi terk edecekmisim gibi gelmiyor. doris ispanya'ya gitti ve bana madrid'den mesaj atti. dogumgunumde tracy champman'i dinlemeye gittim. bruksel'de abimle kaliyorum ve karisiyla. iki avusturalyali'ya belçika'yi tanittik. ben dun ve bugunu hoslandigim insanlarla geçirdim. A. ve iki kiz arkadasiyla bulustum dun. saçlari uzamisti A'nin, agzi burnu kir içindeydi. kiz arkadaslarindan yahudi olan dil okuyormus, bana ural altay dillerinden bahsetti, benim de dil gruplari hakkinda biraz bilgim oldugunu gorunce beni çok sevdi. durmadan A'nin fotograflarini çekiyor bana "çok yakisikli degil mi?" diyordu, ben de "evet" diyordum. sonra A ile bilardo oynayanlari seyrettik bir kosede, baska oglanlarla tanistik, bize yeni bir içki tanittilar. ben de çekingenligimden kurtulayim diye içiyordum. A'ya kendi adindan esinlenerek yaptigim adem ile havva resmimi hediye ettim. bu resimde ikisi de çiplakti, adem havva'yi omzuna oturtmustu ve yasak elmayi çalmaya ugrasiyorlardi. A "çok guzel" dedi. ben A'nin saçlarini oksadim. sarhos bir edaylane kadar sevimli oldugundan bahseden laflar ediyordum, o da oylesine "sen de, sen de" diyordu. daha ileri gitmedim, çunku bu kadar mutluluk bana 3 gun yeterdi. eve gidince bulusmalarini kafalarinda tekrarlayan genç kizlar olur ya, aynen oyleyim. bugun de c ile bulustum, birbirimize yazacagimiza soz verdik. kendisine ondan bahsettim, dedim ki "sakin ve misafirperver bir gol gibisin." o da bana dedi ki "masum ve safsin, ama aptal degilsin." ve son bir bruksel turu yaptim a pied.

bir gun bir soz biri tarafindan verilmis ise

doris ile konusiyorduk dun aksam. kendi meme ucuna parmaginin ucu ile sert bir darbe indirdi "ne yani, bundan da mi huylaniyorsun?" iki buklum olmustum: "y yapma huylaniyorum, uff çok fena.." guldu. "ayni sey gobek deligi için de geçerli." "ama acitmiyor ki" "aa igrenç, igrenç, uff, kolonoskopi gibi, jinekolog masasi gibi ayni, iyyyy. huylaniyorum iste. yilan fobime benziyor bu." "sana dokunamayacaklar" dedi gulerek. yilanlardan nefret ederim. hayatimda yilan gormedim. ama çok kuçuklukten beri yilanlar hep kabuslarimin bas oyunculari olmustur. ansiklopedide bile resmini gorsem dayanamam. kuçuklugumde her hafta yilan kabusu gorurdum. hediye paketinden çikan yilanlar, degisik, igrenç, buklum buklum yilanlar. ayaklarim çiplak ise yatagimda yilanlar oldugundan kuskulanirdim. "bunlarin hepsi cinsel fobiler aslinda." dedi doris. "ne? dedim. benim neden cinsel fobim olsun ki çok saçma." "yilan neyin simgesi sence?" dedi doris de. "aaa" simdi guluyorduk ikimiz de.

"din yuzunden olmasin?" evet din yuzunden olabilir. kuçukken dini yayin yapan kanallari çok dinledim. "yalvaracaklar. ama çikamayacaklar. su isteyecekler. su yerine irin verilecek onlara." cennet yolcusu olduguna emin konusucu tarafindan alti yasindaki çocuga yapilan bu urkutucu konusmalar, tesbih sesleri ve ilahiler. ilahiler en neseli yayinlari idi aslinda. "oje surmek gunahtir." "annem de suruyor ama." "sen annen gibi olma, olur mu? soz ver? kapanacaksin. anneni bile yola getireceksin." "el sikismak çok haram. sehvet vucuda bir girdi mi. biz kardes gibiyiz diyorlar, oysa bilmiyorlar. ah, bir bilseler!" "peki tamam kapanacagim ben de. hem kapanip hem okuyacagim." "bu sozu sirf bana degil allaha da verdin." çunku ben de soz verdim. hasta yataginin basinda. ve bu sozu sirf kendim için vermedim. anlayin beni. "allahim sen annemi babami beni koru, az sonra dusuneceklerim için ise beni affet." ah altug'u çok seviyorum ama evli degiliz ki. ve en vurucu kismi: "insallah buyumem ben. buyuyunce gunahlar yazilmaya basliyor." her fanteziden sonra ortaya çikan suçluluk duygusu, yilanlarla birlikte vucuda gunahlarin da girmesi.

pr elise

pr elise
Vidéo envoyée par ezgisirin

hey elise salut!! comme promis, je tai enregistre ma chanson. je suis tellement triste de partir... ah la belgique, un beau pays. oui.

kuçuk ezgi

nolur gitme
Vidéo envoyée par ezgisirin

iste gozunuzde tum karizmami yerle bir edecek bir sarki!! arabesk tavirlar, hulyali bakislarla karsinizdayim

her seyden sikayet ettim butun bir yil boyunca. bana sorarsaniz yasamim berbatti. herkesin sahip olduklarini kiskandim, ama anlayamadim ki herkes her seye sahip degil. bugun odami toplarken anladim. ne çok kitabim, brosurum, kart postalim, hediyem, haritam, hatiram hatiram varmis. altta gordugunuz yine benim. insanin bir web cami olmayagorsun, ne yapacagini sasiriyor.