christiane f'nin kitabını okumadım, ama filmi izledim. ve de şu röportajı okudum, o kadar tuhaf bir şey ki, insanın aklı almıyor. röportaj tam benim bayıldığım cinsten.
şimdi ise son şeyler ülkesi gibi bir hale düşecekken canla başla, iyi niyetlerle çalışan japonları izliyorum televizyondan. milyonlarca var olma biçimi var şu dünyada.
bir keresinde sarhoşken deniz avcı'ya "neden uyuşturucu bağımlısı olmalıyız?" konulu bir nutuk atmıştım. sanırım christiane f ve türevlerinin bir tür simge oluşu yüzünden gözümüzde.
bütün bir neslilin!
1 yorum:
lisedeyken okumuştum o kitabı. kendi kendime o zamana kadar "yani başlanır ki nolmuş ki" falan diyordum.
ama bir kitapla insanın bakış açısı değişir mi? harbiden değişti.
o kadar "gerçek" ki kitap, kurgunun olmaması belki bu derece vurucu. insan okuduklarının gerçek olduğunu bildiği için kaçacak yeri de olmuyor.
ama bu kitap diyip geçemiyorsun. öyle bir şeyler...
bu hayatın seçim olduğunu söyleyenler çıkıyor son zamanlarda. belki en çok bu sinir bozucu...
sanki bu insanlara saraylar sunulmuş da onlar eroinman olmayı seçmişler?
öehh...
neyse gittimdir :)
Yorum Gönder