kim gibi davranmam gerektigini bilmiyorum. yalnizken cok guzel ve sevimli oldugumu dusunuyorum. baskalari varken bu his kayboluyor. dunyanin en onemli seyi bu degil herhalde.

yagmuru ve serinligi seviyorum. havanin acikligini kopruler boyunca yurumeyi ve bazi kisilerle konusmayi seviyorum. sevdiklerimle konusurken ne kadar sacmalarsam sacmalayayim bu beni endiselendirmiyor ve sevgime karslik beklemiyorum. sadece konusma anlarini seviyorum. tutkulu ve bagli asklari anlamiyorum. anladigim zamanlar oldu. ama bir sure sonra geciyor iste.

allah beni ne yapsin. matilda 18 yasindaymis. ben de 17mde oldugum icin bunu hic tahmin etmemistim. matilda bana hep 24 yasindaymis gibi gelirdi. bugun otobuste 14 yasinda cok guzel bir kiz gordum. elimde olmadan uzgunce baktim. bakislarim cok uzgun oldugu icin gozgoze gelince kiz bana sakin saskin bakti. neden bir yabanciya boyle baktigimi anlamadi herhalde. hayir canim, aptal misin? her sey mukemmeliyetcilikte sakli. filimi asagilarda ulutamam.

boyle kimsenin anlamadigi salak komplikemsi ve huzunlu gorunumlu cumleler kurmaktan vazgec salak. aptal bazi blogculara benzedin. hayir asifte, sevimli de degilsin. bugun zeynep aradi, biraz konustuk. beni yanlis anladigindan korkuyorum. gercekten eglendigini anlatirken biraz kiskandim ve zavallim nasil oldugumu ogrenmek icin aramis sadece ama ben de altta kalir yanim olmadigini gostermek icin bizde de fotograf dersi oldugunu soyledim. yani, herhalde pek anlamamistir ama sezgi yetenegi gucluyse bunun iyi bir konusma olmadigini farketmis olsa gerek.