bir arkadasim bana asagidaki yaziyi gonderdi

o zaman kendime iki sey sordum. loïc olmadan yasayabilir miydium yoksa
buna imkan yok muydu?
eger loïc olmadan yasayabilecegime kanaat etseydim, sanirim tum
problem daha en bastan halledilmis sayilacakti. buna ragmen loïcsiz
yasayabilirim diyemedim. o bilse, bilmese, bun birgun ardenlerden
donen gri bir trende gozlerime uzun uzun baktigi zaman aklindan
gecirmis olsa, cok mantiksiz bulsa yada ciddilesse, kalbini kucuk bir
kutuya kilitleyip anahtari sulari ustume akip kalbimi islatan gole
atsa. ya loïc'in onu ne kadar sevdigimi anlamasini saglamali, ya da susmali,
onu gordugumde kendimi aglamamaya, hicbirzaman yanit veremeyecegim
sorulari unutmaya zorlamali, calan telefonlarin ondan olabilecegini
dusunerek sevinmeyi durdurup beni reddetmekteki cok yerinde
sebeplerini kabu etmeli, eglenmeli, havadar mekanlarda dolasmali,
hicbirseyin hicbir anlam tasimiyor olusundan endise duymamali, hayat
kolaymis gibi davranmali, gercekten kolaymis gibi gulmeli, guldurmeli,
mumkun oldugunca icmeli ve sohbet etmeliydim.
hayatta ondan baska ne gibi guzel seyler olabilecegini dusundum.
agaclar, kuslar, paten kayan kucuk cocuklar ve golde kirilan gun
isigi. nargileyi icime cekmekten nasil zevk alabilirdim yada
sokaklarda dolasmasmanin anlami var miydi? gordugum en guzel
manzaralari hatirlamaya calistim, en cok mutlu hissettigim anlari.
yasamanin artik neye faydasi vardi? nasil surdurulmeye deger
sayilacakti?
bir bitki oldugumu dusundum. atalarimda hep benim gibiydiler. ve
bizler bu bitkiselligi boylece surdurmeye zorunluyduk. hayatta
kalmaya, bunun icin umud etmeye ve savasmaya mecburduk. sonucta olup
biten ayniydi, herkes ayni seyi yapiyordu. birgun bu bitkilerin de
dinazorlar gibi yok olacagini umdum.
onun biraktigi boslugu baska herhangi bir objet, bir insan
dolduramazdi. cigerlerimin arasinda bir delikle yasayacaktim. ictigim
sigaradan bile bu yuzden tat alamayacaktim. her sarki oyledigimde
dinleyenler sesimdeki huzunden aglamak zorunda kalacaklardi.
istemiyordu. gitmisti. ben de elma cekirdeklerini ve kurbaga bacagini
bir torbaya koydum. kurutulmus yapraklari kaldirdim.odunlari tek tek
atesten cektim ve kuleri ay isiginin altinda bir incir agacinin
yapraklarinin golgesi altina gomdum.
son buyumu de boylece yaptim iste. asla asik olmamak icin. hayatin
birdaha hic tadi olmayacagini bilerek.