dun ruyamda tiffanie'yi gordum. istanbul'daydik. bir koprunun uzerindeydik. eminonu'ne benziyor olabilir. ama gokyuzu farkli bir safak rengindeydi. mora çaliyordu hatta. hiç bildigim, tanidigim istanbul'a benzemiyordu. yine de guzeldi her sey. tiffanie bana donup ekonomiyle ilgilenen romali bir filozofun adini soruyor. "platon" diyorum. "hayir o yunan" diyor o da. bir turlu filozofun adini bulamiyoruz. sonra birden "sanata gidelim" diyor tiffanie. "hangi sanat?" diyorum. sonra "sen nerden biliyorsun sanati?" diyorum sasarak. biliyorum ki hiçbir sey eskisi gibi degil. ama o kadar guzel ki her sey hiçbir seyin eskisi gibi olmamasi beni sevindiriyor. gokyuzunun rengi çok garip. binalar, deniz, isigin etkisi ile gerçekustu.

uzulerek uyaniyorum. içimde neye oldugunu bilmedigim derin bir ozlem var. canim bir seyler çekiyor. bir yerler. nereler oldugunu bilmedigim bir yerler. anlik heyecanlara kapiliyorum.