evet artık sizin beni iyice aptal zannettiğinizi biliyorum çünkü edebiyat öğretmenimiz sürekli kendinden bahsedenlerin eskiden aptal olarak kabul edildiğini, şimdi ise farklıymış gibi göstermenin kendini pek bir prim yaptığını söyledi.

ben de tabi ki bunu aşabilmek isterdim. şimdi kafamdaki şeylerden biri bu: sorumluluk. çaba. başkalarının mutluluğu için çalışma. gerçek sevgi. öte yandan bir yanım da diyor ki salla gitsin böyle şeyleri. sen sensin ve ne yapalım ki böylesin. kendini törpülemeye ve sindirmeye çalışma. öte yandan boş hayallerden ve yalanlardan sıyrılmam gerektiğini biliyorum. bana sunulan şeyleri reddetmem gerektiğini de. yazı yazarken kendim aracılığıyla güzelin ve düşündürücünün bir bileşimini sunmak. bu öyle havadan yapılabilecek bir şey değil.

heeer neyse. benim yazıya oturuş amacım farklı. istanbul. daha doğrusu istanbul'da yaşamanın getirdiği ağırlık. bıkkınlık. içinde dinmeyen ve içinden değil, dışarıdan sana her gün aşılanan hüzün. kings of convenience şarkılarının hafifliği yaşayamaz istanbul'da. nerede? tünel, pera, adalar (?_ emin değilim) belki evet buralarda yine yaşayabilir. oysa kimbilir isveç'te insan ne kadar hafif olur ve bunun farkına bile varmadan yaşar gider...

istanbul sana her gün olmamışlığı gösteriyor. renkli gazete küpürleri, magazinciler ve adları herkesin dilinde siyasetçiler. ezgi trak'ımla konuştuk bu konuyu. onu da bir zamanlar ne kadar çok seviyordum. hala seviyorumdur herhalde ama o zamanlar sevgimi bir coşku biçiminde hissedebilirdim. şimdi sevgimi gönlümce yaşayabileceğim, düşünebileceğim vaktim pek yok ya da ruh halim buna müsait değil. sadece c.yi bir kerecik, çooook hafif, özlemiştim. o kadar, başka kimseye sevgi mevgi hissetmedim. zaten o kadar saldım ki 100 kilo oldum, değil sevgime özen göstereyim. herrr neyse!!! konuyu dağıtıyorum a..na koyiyim. neyse biz bunu e.t.yle konuştuk, çıtlattık. o isyan etti, dolmuş'ta gördüğü ve onu çok sinirlendiren bir adama. sinirini bozmuşlar çocuğun, adam diyormuş ki "kanyon'a buz pisti açıldı gidelim." götübokluya bak diyor, neyine senin kanyon, diyor. valla benim otobüsümde pek öyle şeyler olmuyor e.t.ciğim dedim. benim otobüstekileri biliyorsun. evet dedi, suratını asarak. her neyse, şu istanbul garip, büyüklerimizin de dediği gibi binbir çeşit insan. öyle ki bana sözcüklerin yaşananları hiçbir zaman tam yansıtmadığını, insanları anlamanın imkansız olduğunu düşündürdü. her neyse, yine de e.t.yi anladım ben tam olarak. benim de farklı bir konuyla ilgili düşüncelerim var. son zamanlarda gazete eklerine sardım, örneğin hürriyet. böyyyyk! o nasıl bir yaşam??? istemiyor yine de içine çekiliyorum giderek. zevk alıyorum neredeyse bundan. neyse, peki kim demişti şu sözü, bir kitapta mı yazıyordu, yoksa bir köşeyazısında mı:

topluca yapılan mış gibi ayinleri.

bu söz bana varolmayan bir dünyanın insanlarını düşündürüyor, iç karartıcı, yapay insanlar. kim onlar? gerçi gülben ergen de şarkı yazmış cevap gibi. "ben mış gibi yapmam." demek ki biri o. peki ya diğerleri kim, o grupla tanışmayı çok istiyorum.

şimdi denklik bürosunu siz belki hatırlıyorsunuz. venedik ve floransa'da geçirdiğim o güzel günlerden size de bahsettim. işte o günler geri gelsin isterim. sadece görüntü ve kokular bende heyecan uyandırırdı, sorunsuz bir dünyaydı dünya ve sanat eserleri de ona uygun veriliyordu. (mu?)

ama bunu her düşünüşümde "böyle yaşaman imkansız" lafı geliyor aklıma.