hayalimdeki aşk ilişkisini şöyle tarif etmeye başlayınca tehlike çanlarının çoktan çalmaya başladığını anladım. yani benim için. :
"hayalimdeki aşk ilişkisi çok sakin rahat acelesiz kimseden bir şey beklemeyen durgun bir göl gibi bir insanla yaşanıyor. onunla istanbul'un zahmetsiz gidilebilecek bir yerinde buluşulur. buluşmamız ise sessiz ve sakin tavana bakarak, pek bir şey konuşmayarak ve uyuyarak geçer. bu süreç içerisinde birbirimize huzur veririz ve dinlenmiş oluruz."
bu arada dönem ödevimi teslim edeceğim. konusu "ne yaptın da yoruldun?" çok duygulu bir çalışma, çok içli. okuyan acıma hissiyle doluyor ve ağlıyor. kimisi de yazanları pek abartılı buluyor. yalnız yazarla yani benimle karşılaşınca anlıyorlar. bana tavsiyeler vermeye başlıyorlar. hepsine "evet ama şu, evet ama bu" diyorum, içleri kararıyor valla. "bu hepimizin başına geliyor ya boşver" diyenler de var tabi. sonuçta ben dünyada tek değilim yani.
dün arkadaşımla oturuyorduk. benim bir sorunum var. bu sorunum da hürriyet'in kelebek eki. bu salak gazete ekinin bağımlısı oldum. sanki ünlüler dünyasında yaşıyorum. onların şatafatlı hayatını kendi hayatım sanmaya başladım. yazık!
belki de bu gerizekalı kelebek ekinin diliyle bir "orhan pamuk sendromu" olabilir. o nasıl kafayı istanbul, avrupa, batılı doğulu gibi soyut soyut şeylerle bozmuşsa ben de kafamı kelebek eki, eski yaşantılar, belediye otobüsünün içindeki insanlar, istanbulun semtleri arasındaki uçurum, içe kapanma kapanma kapanma kapanma ile bozmuş olabilirim değil mi?
her neyse zaten uydu kentlerde oturan insanlar kentin geleneksel yapısından uzak oldukları için mutsuz olabiliyorlarmış. bir de zaten daha iyisini hak ettiğimi düşünmüyorum. işime de geliyor bu. etrafımda bu kadar acılı insan varken hava atar gibi kendimi gösteremem.
neyse, hepimiz biliyoruz ki son paragrafım yalış düşünceler içeriyor. ne var, ben zamanında sahneye çıkmış bir insanım. isanın kapasitesini, bedenini, aklını en iyi kullanmasının ayıp olmadığını biliyorum. ben de böyle yapınca bana en yakışanı yapmış oluyorum. örneğin ilk şarkılarımda sesimi saklıyordum sanki "benim sesim güzel değil" demeye çalışıyordum. sonra hep bağırmalı, haykırmalı, ses titretmeli şarkılar söylemeye başladım. çok hoşuma gitti. bunalımda olmadığım zamanlar beden dilini de kullanmayı severim. ben böyle yapmayınca dünya daha kötüye gitmez, aksine.
imza: dünyanın en gıcık kızı bitli kaktüs........558820***1111!!!!!!!!!!%()?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder