fahriye ve cimi melekleri

fahriye benim halamdır, ona fahriye hala derim, ciminin asıl adı necmettin'dir, halam dahil büyükler necmi derdi, biz çocukların dili dönmediği için biz cimi derdik. fahriye ve cimi karıkocadır. cimi gençliğinde iett'de biletçi, fahriye ise kom'un fabrikasında işçiydi, ne zaman emekli olduklarını bilmiyorum. ben küçükken onların mahmutbey'deki evlerine bırakırlardı beni, özellikle yazları. orada haftalarca kalırdım. fahriye beni korur, kollardı hep. özellikle büyüklere karşı, çünkü mükerrem halamın oğlu haktan ve zekiye halamın kızı hatice de gelirdi bazen, ben ordayım diye. üçümüz evin içinde oynardık, bazen dışarı çıktığımız da olurdu. evin etrafı bozuk yollar, sarı otlar, ineklerle kaplı ilginç, sonsuz bir oyun alanıydı ve ben evin içini olduğu kadar dışını da severdim. evde eski eşyalar ve plastik çiçekler vardı. o günlerimde hatırladığım benim yalan rüzgarını halamla birlikte seyredişim, reçelli ballı kahvaltı edişimiz, hatice ve haktan'la oynamam, bir keresinde ev sahibesinin kızı gamze'yi görmeye gitmemiz, eve misafirlerin gelmesi, bizim hamur açmamız, bana da oynamam için hamur vermeleri, benim o hamurun içine delikler açmam ve oraya hayalimde evimizi yerleştirmem: "eski otogar caddesi, cumhur apartımanı". günler, plastik çiçeklerin olduğu bu evde yavaşlıkla geçerdi. fahriye bana bir lazımlık almıştı, ihtiyacım olmadığı halde çişimi ona yapardım. haktan bir keresinde beni battaniyeye dolamıştı: "seni zengin yapayım mı? seni fakir yapayım mı?" diye diye beni battaniyenin içinde dolandırıyordu, ben bu ikisinin anlamını bilmiyordum. cimi en tatlısıydı. beni güldürür, "haydi sana bakkaldan yeni yüz alalım, yüzünü çok yıkadın, eskidi" gibi şakalar yapardı. ben bunlara katıla katıla gülerdim. bana rukiye ve huriye adlı iki kızkardeşin hikayelerini anlatırdı, kardeşlerden biri çok yaramaz, diğeri çok usluydu. fahriye şişman, sıcak mı sıcaktır. memelerine yaslanıp uyurdum, onların yatağında yatardım. ikisini çok severdim. hep orda kalabilirdim. şimdi gel kal deseler yine kalırım. gürültüden, patırtıdan uzak, hiçbir şey yapmadan dinlenir, bir evin içinde yaşar giderim. ilerde içine gireceğimiz üniversite yaşamından ne kadar farklı olurdu bu yaşam şekli kimbilir.

sonra fahriye ve cimi, birden karar verip manavgat'a taşındı. ben altı yaşındaydım. yazın yine onlara gittim. orda tuna ve ismail'le tanıştım. tuna beni bisikletiyle gezdirdi. ben evden dışarı çıkmayı pek istemezdim. cimi bir mobilya mağazında çalışmaya başladı, beni külüstürüne bindirip işe götürürüdü yanında. külüstür dediği bisikletin adıydı. manavgat'ta yaz şenlikleri olurdu. yabancı dansçılar olurdu. ben bunları çok severdim. sonra bir odada tıkılı kalır, "selvi boylum al yazmalım"ı okurdum. halam "yeter okuduğun, dışarı çık biraz" derdi. dışarı çıktım. ayşegül adlı bir kızla tanıştım. arkadaş olduk. bir gün sürdü. günler böyle geçti.

o zamanlar sosyetik entellektüeller, suşi dükkanları ve ciks mekanlar müdavimleri bu kadar yaygın değildi. yaygın olsalar da benim hayatımda bu kadar fazla yer kaplamıyorlardı. ben çok kendime dönük, bir o kadar da mutlu yaşıyordum. fahriye ve cimi'nin sevgisiyle sarmalanmıştım.

sonra ben büyüdüm, kilo aldım, diyetisyene gittim, eski formuma kavuştum, sivilcelerim çıktı. anne babamla kavga etmeye başladım. bir çocuğa aşık oldum, aşkıma karşılık vermedi, sırasının altına mektup bıraktım. yaşıtlarıma ayak uydurmak için, adet yerini bulsun diye, bir sürü şeye kalkıştım. bu şeylerin hiçbiri bana eski yalnız okuma günleri, sıcak ve bunaltıcı yaz günleri kadar keyif vermedi.